Uzasadnienie
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], sporządzonej przez pełnomocnika będącego adwokatem skarżący domagał się między innymi wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając to żądanie pełnomocnik stwierdził, iż "duża wysokość ustalonego dodatkowego zobowiązania podatkowego może w istotny sposób zaważyć na sytuacji osobistej skarżącego, mającego na utrzymaniu żonę i dzieci".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w § 3 tego artykułu wskazano, iż Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności objętych skargą, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości wniosek, iż zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcia, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinny być wykonane. Zatem zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności prawno – procesowej. Powyższe prowadzi do wniosku, że Sąd, badając kwestię wpadkową wstrzymania wykonalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie może poddać ocenie, czy to rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Ocena taka zostanie dokonana przez Sąd w wyroku (art. 132 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) poprzedzonym rozprawą, o której terminie strony postępowania zostaną powiadomione. W dalszych rozważaniach pominięta zostanie zatem argumentacja wskazująca na wadliwość zaskarżonej decyzji.
Dalej zauważyć stwierdzić należy, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną z dnia [...], którą to decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. określił skarżącemu kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] na kwotę [...]. Kwota ta choć znaczna, tylko z tego powodu nie może być uznana za zagrażającą bytowi rodziny skarżącego, czy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. To zaś prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek do przyjęcia, iż w związku z zapłatą ww. kwoty zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym pamiętać, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, ze swej istoty nie ma charakteru trudno odwracalnego skutku, bowiem w przypadku uchylenia decyzji uiszczone kwoty podlegają zwrotowi.
Na koniec dodać przyjdzie, że formułując wniosek o wstrzymanie wykonania nie przybliżono nawet sytuacji finansowej skarżącego przez wskazanie np. majątku ruchomego, posiadanych nieruchomości, oszczędności i ewentualnych zobowiązań.
Wreszcie należy zważyć, iż to na stronie skarżącej ciążył obowiązek wykazania faktów z których chciał wywieść skutek prawny w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A z tego obowiązku strona się nie wywiązała.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.