Uzasadnienie
Pismem z [...] Z.C. złożyła Naczelnikowi Urzędu Celnego w R. wniosek dotyczący zgłoszenia celnego z [...], który został przekazany według właściwości Dyrektorowi Izby Celnej w K. Następnie pismem z [...] Dyrektor Izby Celnej w K. wezwał stronę do wskazania numeru decyzji, daty jej wydania, jak również organu wydającego decyzję, powołując się przy tym na art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Jednocześnie organ ten pouczył Z.C. o tym, że nie usunięcie wskazanych braków formalnych w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.
To wezwanie strona odebrała osobiście [...], a następnie [...] złożyła w siedzibie Izby Celnej w K. pismo z [...].
Postanowieniem z [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej pozostawił bez rozpatrzenia wniosek strony z [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro strona nie uzupełniła braków formalnych wniosku w terminie siedmiu dni, to jej podanie pozostawiono bez rozpatrzenia.
Odpis tego postanowienia został doręczony Z.C. [...], wraz z pouczeniem o prawie złożenia zażalenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia postanowienia.
Następnie pismem z [...], nadanym przesyłką pocztową [...] strona wniosła zażalenie na postanowienie z [...].
Zaskarżonym tutaj postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Celnej w K. powołując się na art. 228 § 1 pkt 2 i art. 228 § 2 Ordynacji podatkowej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro strona odebrała postanowienie z [...] w dniu [...], to termin do złożenia zażalenia upłynął w dniu [...]. Tymczasem zażalenie zostało nadane przesyłką pocztową dopiero [...]. Organ celny podkreślił przy tym, że Z.C. składając spóźnione zażalenie nie wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
W skardze na to postanowienie do sądu administracyjnego Z.C. zarzuciła naruszenie zasad współżycia społecznego i sprawiedliwości, uniemożliwienie jej prawa dochodzenia swoich racji w sytuacji, kiedy w wyniku błędnej decyzji organu celnego poniosła szkodę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wnosząc o jej oddalenie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prezentuje w tej sprawie następujące stanowisko:
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) w art. 223 stanowi, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Z kolei, według art. 236 § 1 i 2 tej ustawy, na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie.
Natomiast art. 239 Ordynacji podatkowej odsyła w sprawach zażaleń do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań.
Zgodnie z art. 228 § 1 pkt. 2 tej ustawy, organ odwoławczy stwierdza w formie postawienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
W tej sprawie bezspornym jest, że postanowienie organu celnego z [...] doręczono skarżącej [...]. Również bezspornym jest to, że zażalenie na to postanowienie zostało nadane przesyłką pocztową dopiero [...], a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 236 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa o dwa dni, ponieważ siedmiodniowy termin upłynął w środę w dniu [...], który nie był dniem wolnym od pracy.
Mając na uwadze niesporne okoliczności faktyczne tej sprawy organ celny prawidłowo zatem uznał, że zażalenie strony skarżącej zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w ustawie Ordynacja podatkowa.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa materialnego dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponieważ w tej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekającego organu tego typu naruszeń prawa – oddalił skargę w trybie art. 151 wskazanej ustawy.