Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Zakładu Gospodarki Komunalnej w O. (dalej jako: ZGK, organ) utrzymał w mocy swoją pierwszoinstancyjną decyzję z dnia [...] roku o sygn. [...] odmawiającą udzielenia M.P. (dalej: Strona, Skarżący) informacji publicznej.
W podstawie prawnej wskazał art. 104 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020r. poz. 256; dalej Kpa) oraz art. 4 ust. 1 pkt. 4, art. 17 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 1429).
Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Strona we wniosku z dnia 3 czerwca 2020 r., przesłanym drogą elektroniczną, zażądała udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii (skan) wszystkich umów zawartych przez Zakład Gospodarki Komunalnej w O. w miesiącu styczniu 2020 wraz z aneksami do powyższych umów oraz kopii (skan) rejestru umów za miesiąc styczeń 2020r.
Dnia [...] r. ZGK wydał decyzję odmawiającą udostępnienia żądanych przez wnioskodawcę informacji w związku z brakiem podania interesu publicznego przez Wnioskodawcę i stwierdzając, że żądana informacja publiczna ma charakter przetworzonej.
Kwestionując takie rozstrzygnięcie Strona złozyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się zmiany tej decyzji. We wniosku zarzuciła, że organ błędnie uznał informację, której udzielenia się domaga, za przetworzoną.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie nie podzielając argumentów Strony. W uzasadnieniu podkreślił, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, a więc wymaga wykazania istnienia przesłanki interesu publicznego, aby organ mógł ją udostępnić. Wnioskodawca nie wykazał interesu publicznego, koniecznego dla wnioskowanej informacji publicznej, z uwagi na fakt, iż w jego ocenie informacja ta ma charakter prosty i nie wymaga przetwarzania. Powołując się na orzecznictwo organ zwrócił uwagę na zbieżność czasową i tematyczną wniosku wystosowanego aktualnie przez Wnioskodawcę, który w ocenie organu został złożony w następstwie wydania [...] r. decyzji odmownej, będącej odpowiedzią na wcześniejszy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kopii (skan) wszystkich umów zawartych przez Zakład Gospodarki Komunalnej w O. w miesiącu styczniu 2020 wraz z aneksami do powyższych umów oraz kopii (skan) rejestru umów za miesiąc styczeń 2020 (z zaznaczeniem, że chodzi o wszystkie umowy, gdzie stroną jest ZGK - o cywilno-prawne, o dzieło, zlecenia i inne), złożony drogą elektroniczną 18 marca 2020 r. również przez Stronę z użyciem adresu e-mail [...].Również w tamtej sprawie, w odpowiedzi na wniosek z dnia 18 marca 2020 r., organ wezwał wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego, czego wnioskodawca nie zrobił.
Natomiast ówczesna decyzja o odmowie udzielenia informacji publicznej nie została przez wnioskodawcę zaskarżona i stąd Organ wywodził, że wnioskodawca nie kwestionował interpretacji uznającej żądaną informację za informację przetworzoną, wobec której konieczne jest wykazanie interesu publicznego. Wnioskodawca miał wiedzę o charakterze informacji, której udostępnienia żądał i nie kwestionował stanowiska organu - nie zaskarżył bowiem poprzedniej decyzji. Tym samym analizując aktualną sytuację organ podkreślił zachowanie Strony jako nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej skoro 3 czerwca 2020 r. ten sam wnioskodawca, używając profilu zaufanego a nie adresu e-mail, wystąpił z wnioskiem o niemal identycznej treści również nie podając interesu prawnego. W ocenie Organu jest to próba obejścia reguł przewidzianych w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Nadto organ wskazał, że wnioskodawca nagminnie składa różne wnioski w trybie dostępu do informacji publicznej, a w odpowiedzi na pisma organu wzywające do wykazania interesu publicznego podejmuje nieuzasadnioną oraz nieuprawnioną polemikę, bagatelizując tym samym podstawy prawne wezwania do wykazania interesu publicznego. Takie zachowanie – zdaniem organu – wykazuje, że wnioskodawca nie działa w interesie publicznym, a jedynie w znanym sobie celu, co jest jawnym nadużyciem prawa do informacji publicznej.
Organ podtrzymał swoje stanowisko, że rozpoznanie spornego obecnie wniosku powiązane było z charakterem informacji przetworzonej, a poczynione ustalenia faktyczne dotyczące przygotowania i opracowania odpowiedzi na wniosek potwierdzają, że żądana informacja stanowiła informację publiczną przetworzoną, której udostępnienie wymagało istnienia ku temu szczególnie istotnego interesu publicznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. W sposób nie budzący wątpliwości sekwencyjne czynności, które należałoby podjąć obciążałyby w istotnym i znacznym wymiarze czas pracy pracowników samorządowych, pozbawiając ich wykonywania innych znaczących czynności związanych z funkcjonowaniem Zakładu i realizacją nałożonych na niego zadań. Przykładowo wymienił czynności analityczne, operacje organizacyjno-techniczne, wyselekcjonowania z posiadanego przez organ zasobu, a także animizacji, czyli obszernego zakresu działania, szczególnie w okresie utrudnionej pracy Zakładu w związku z sytuacją epidemiczną w Polsce
W ocenie organu istota oraz charakter żądanych przez wnioskodawcę informacji nie wskazuje, iż ewentualne zrealizowanie tego wniosku będzie skutkowało uzyskaniem przez niego realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym na usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, a zatem udostępnienie tejże informacji nie będzie służyło interesowi publicznemu.
Kwestionując zasadność powyższej decyzji ostatecznej Strona wniosła skargę żądając jej uchylenia i zasądzenia kosztów. Zarzuciła jej naruszenie:
- - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną podstawę konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione i zbyt daleko idące ograniczenie prawa do informacji publicznej;
- - 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. poprzez błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako informacji przetworzonej;
- - art. 7 - 9 w związku z art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, polegające na błędnym przyjęciu, że wnioskowana informacja posiada walor informacji publicznej przetworzonej, co do której nie istnieje szczególnie istotny interes publiczny;
- - art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077) poprzez ograniczenie swobodnego dostępu do informacji o działalności państwa w wymiarze finansowym.
W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że punktem spornym jest charakter danej informacji publicznej - czy jest ona informacją prostą, czy też nie, a organ nie przedstawił rzetelnych informacji chociażby w zakresie czasu, który musiałby poświęcić na przygotowanie informacji. Za błędne uznał stanowisko, zgodnie z którym w każdej sytuacji, gdy podmiot zobowiązany nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, wytworzenie dokumentu będzie mieścić się w pojęciu informacji przetworzonej. Zgodnie z tak przyjętą interpretacją w niemalże każdym przypadku organ miałby możliwość podporządkowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej tej właśnie definicji. Podkreślił, że udzielenie informacji publicznej wymaga każdorazowo od organu wyszukania danych, dokonania konkretnych czynności. Gdyby przyjąć założenie, iż po stronie podmiotu zobowiązanego nie istnieje konieczność podjęcia chociażby prostej czynności, toteż niezależnie od stanu faktycznego dochodziłoby do wytwarzania jakościowo nowych informacji.
Co za tym idzie, ograniczałoby to dostęp do informacji publicznej, poprzez obowiązek wykazywania istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, co niewątpliwie stałoby w sprzeczności z ratio legis u.d.i.p. Zacytowała orzecznictwo, poglądy doktryny i definicje słownikowe na poparcie przedstawionych argumentów. Zaakcentowała, że udostępnione informacje pozwolą w sposób niebudzący żadnej wątpliwości dokonać społecznej kontroli wydatkowania środków publicznych zwłaszcza, że Zakład w przeszłości prowadził procesy inwestycyjne; jej zdaniem nielegalnie, bez stosownych pozwoleń, zgód, projektów technicznych, niejednokrotnie prowadząc roboty z narażaniem zdrowia i życia mieszkańców/ użytkowników dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołując się także na orzecznictwo podkreślił, że wykazanie szczególnego interesu publicznego było wysoce uzasadnione. Wymóg ten ma bowiem zapobiegać sytuacjom, w których działania organów skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji i zdań, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Łączna liczba zawartych przez organ umów objętych zakresem spornego wniosku w styczniu wynosi 53 umów. Biorąc pod uwagę fakt, iż Zakład zatrudnia wyłącznie 9 pracowników administracyjnych nie ulega wątpliwości, iż przygotowanie wnioskowanej informacji publicznej stanowi istotne obciążenie czasowe i organizacyjne.
Jednocześnie organ stwierdził, że w okresie od stycznia 2020 r. wpłynęło 49 wniosków wraz z pismami uzupełniającymi, których zakresy przedmiotowe są niezwykle rozległe i dotyczą praktycznie wszystkich aspektów działalności Zakładu. Zaakcentował subiektywne negatywne nastawienie Skarżącego do działalności Zakładu; podkreślił, że w przypadku Skarżącego nie tyle liczba wniosków, co pernamentna odmowa współpracy z Organem i uchylanie się od podania wymaganych informacji może wskazywać na nadużycie prawa Skarżącego. Poza tym sama ilość wniosków, wbrew sugestii wskazanej w skardze, nigdy nie była podstawą odmowy udostępnienia informacji publicznej Skarżącemu.
W świetle okoliczności sprawy faktem jest, że w momencie wydawania decyzji oraz ponownej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej nie wykazano interesu publicznego, a tym samym wydanie tych decyzji było prawidłowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy).
Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z powyższego wynika, ze jedynym kryterium rozpoznania sprawy jest zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, jej legalność. Sąd przy tej ocenie kieruje się jedynie prawem, a nie zasadami celowości, czy słuszności albo sprawiedliwości społecznej. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na decyzję odmowną organu w załatwieniu wniosku Strony w zakresie udostępnienia kopii (skanów) wszystkich umów zawartych przez organ tj. Zakład Gospodarki Komunalnej w O. w miesiącu styczniu 2020 wraz z aneksami do powyższych umów oraz kopii (skan) rejestru umów za miesiąc styczeń 2020r.
Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej i reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej; żądana informacja ma charakter informacji publicznej dotyczy bowiem zawierania umów, czyli zawiązywania stosunków zobowiązaniowych, z czym wiąże się wydatkowanie środków publicznych.
Dokonując bowiem wykładni art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy zauważyć, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Bez wątpienia więc organ – Zakład Gospodarki Komunalnej, którego celem jest zaspokojenie bieżących i nieprzerwanych potrzeb dla ludności zamieszkałej na terenie danej gminy, co należy do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego - jest podmiotem publicznym, wykonuje zadania publiczne w zakresie samorządu terytorialnego, jak również dysponuje majątkiem publicznym, stąd jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Nie budzi również wątpliwości, że informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych - stanowią informację publiczną. Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Natomiast zaskarżoną decyzją odmówiono udostępnienia informacji w zakresie kopii (skanów) wszystkich umów zawartych przez Zakład w miesiącu styczniu 2020r. wraz z aneksami do powyższych umów oraz kopii (skanów) rejestru umów za ten miesiąc. Zdaniem organu bowiem Strona nie wykazała szczególnego interesu publicznego do czego została zobowiązana, gdyż organ wnioskowaną w tej sprawie informację uznał za przetworzoną. Wskazał, że w celu przygotowania żądanej informacji publicznej należy dokonać czynności organizacyjno-technicznych i analitycznych; łączna liczba zawartych przez organ umów objętych zakresem wniosku w styczniu 2020r. wynosiła 53 umowy; Zakład zatrudniania wyłącznie 9 pracowników administracyjnych, a zatem realizacja takiego żądania stanowiłaby istotne obciążenie czasowe i organizacyjne i wyłączałaby pracowników z realizacji ich podstawowych zadań, a zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek jej przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Oceniając powyższe stanowisko wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona jest informacją jakościowo nową, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych. (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 202/12; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r. sygn.. akt I OSK 924/14).
O informacji przetworzonej można mówić również wtedy, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na podmiot zobowiązany, a w szczególności wymaga analizowania całego zbioru posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca (v. wyroki NSA: z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt I OSK 977/11, publ.: LEX nr 1068557 z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1199/11, publ.: LEX nr 1149133).
Zdaniem Sądu skoro wniosek Skarżącego wyznaczał granice żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej wykraczające poza zwykłe udzielenie informacji w oparciu o posiadane rejestry czy dokumenty, to w świetle powyższych rozważań prawidłowo organ zakwalifikował go jako żądanie informacji przetworzonej; poinformował Skarżącego, że dla jej udostępnienia konieczne jest wykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Dlatego też niewykazanie interesu publicznego w udostępnieniu informacji w terminie określonym w piśmie spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 16 ust. 1 w/w ustawy.
Odnosząc sie do zarzutów skargi podkreślić należy, że - jak zasadnie wykazał organ - sytuacja uznania żądanej informacji jako przetworzonej zachodziła w tej sprawie i Skarżący został wezwany do jednoznacznego wykazania szczególnego interesu publicznego, a tego nie uczynił, więc organ nie był zobligowany do udostępnienia żądanych informacji w tym zakresie. Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu ustawy oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna również postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy K.p.a. (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12), a zatem podnoszone zarzuty w tym zakresie należało uznać za chybione.
Bez znaczenia dla oceny sprawy pozostaje podkreślany przez organ fakt, że w okresie od stycznia 2020 r. wpłynęło do organu 49 wniosków Strony wraz z pismami uzupełniającymi, których zakresy przedmiotowe dotyczą różnych aspektów działalności Zakładu. Każdy bowiem wniosek kształtuje granice innej sprawy i podlega odrębnej ocenie, choć okoliczność ta z pewnością wpływa na prawidłowość działania organu i dyspozycyjność jego pracowników. Wprawdzie w świetle w/w przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy, a celem tej ustawy jest poddanie działania organów władzy publicznej, osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania publiczne lub gospodarujących mieniem publicznym - kontroli społecznej, aby czynić je bardziej transparentnymi, a tym samym zapewnić prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa obywatelskiego w państwie prawa.
Jednakże tak rozumiane uprawnienie nie może powodować, ponad wszelką wątpliwość, paraliżu funkcjonowania organu, dezorganizacji pracy w związku z obowiązkiem terminowego załatwiania kolejnych wniosków tego samego podmiotu o udzielenie następnych informacji. Skoro więc sporny wniosek obejmował tak szeroki zakres informacji, wymagający różnego rodzaju czynności operacyjno-technicznych i dużego zaangażowania pracowników - co wykazał organ – zasadnie została żądana informacja uznana za przetworzoną.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi tut. Sąd uznał je również za całkowicie chybione, wobec wykazanych wyżej uwarunkowań. Zaakcentować bowiem należy, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci określonej dokumentacji jest indywidualnie oceniany przez organ z uwzględnieniem jego treści, a niewykazanie szczególnego interesu publicznego skutkuje wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.