Uzasadnienie
Wraz ze skargą na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., wnioskodawca złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Załącznikiem do skargi był wypełniony i podpisany przez wnioskodawcę druk urzędowy formularza PPF.
Jednakże w dniu 23 maja 2016 r. wpłynęło do tutejszego Sądu oświadczenie pełnomocnika procesowego wnioskodawcy o cofnięciu skargi wniesionej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. i wniosek o umorzenie postępowania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje.
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z normą zawartą w art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., do czynności w zakresie prawa pomocy wykonywanych przez referendarza sądowego należy także wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy jest postępowaniem incydentalnym (wpadkowym), inicjowanym na wniosek składany przez podmiot wnoszący o przyznanie prawa pomocy. Toczenie się postępowania wpadkowego jest jednak wtórne do toczenia się (istnienia) postępowania głównego. Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest subsydiarne w stosunku do postępowania głównego, zainicjowanego wniesieniem skargi na określony akt administracyjny.
Jeżeli więc strona skarżąca, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego z wyboru w osobie adwokata, złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi w przedmiotowej sprawie i wniosła o umorzenie postępowania głównego – w tej sytuacji rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy, a postępowanie incydentalne wszczęte jego wniesieniem, należy umorzyć.
Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 249a P.p.s.a.