Uzasadnienie
W dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) S.M. reprezentowany przez pełnomocnika adwokata T.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego.
W skardze tej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek swój uzasadnił poważnymi konsekwencjami w postaci okoliczności stanowiących o niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej sprowadzającej się do utraty przez niego prestiżu przed instytucjami finansowymi oraz bankami poprzez utożsamianie wykonania decyzji organu I instancji, podtrzymanej decyzją organu II instancji, z obarczeniem skarżącego odpowiedzialnością za działalność płatnika J.A.
Stwierdził ponadto, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje trudne do przezwyciężenia skutki w postaci utraty możliwości płynnego prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż będzie zobowiązany do zwrotu należnego podatku akcyzowego na podstawie 8 decyzji, a tym samym zwiększy koszty związane z jej prowadzeniem, ponieważ będzie musiał uiścić prowizje za płatność w bankach które dokonują zajęcia na jego rachunkach bankowych.
Z kolei wykonanie decyzji znacząco utrudni mu prowadzenie działalności gospodarczej uniemożliwiając mu wywiązanie się z zobowiązań wobec kontrahentów, gdyż skarżący nie będzie mógł korzystać z pieniędzy zajętych przez organ, które są mu niezbędne w prowadzonej przez niego działalności np.: na zakup towaru, zapłatę podatków, na wynagrodzenia dla pracowników oraz spłatę innych zobowiązań wobec kontrahentów.
Na koniec stwierdził, że jego zdaniem w niniejszej sprawie zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wywołania nieodwracalnej szkody, w tym nawet groźba ogłoszenia upadłości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek.
Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07).
Analizując pod tym względem wniosek strony w toku niniejszego postępowania wpadkowego uznać należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przedstawionym materiale dowodowym.
W ocenie Sądu skarżący, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazał okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie.
Skarżący wskazał, że wniosek ten jest uzasadniony poważnymi konsekwencjami w postaci okoliczności stanowiących o niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody majątkowej i niemajątkowej sprowadzającej się do utraty przez niego prestiżu przed instytucjami finansowymi oraz bankami poprzez utożsamianie wykonania decyzji organu I instancji, podtrzymanej decyzją organu II instancji, z obarczeniem skarżącego odpowiedzialnością za działalność płatnika J.A.
Ponadto spowoduje to, jego zdaniem, trudne do przezwyciężenia skutki w postaci utraty możliwości płynnego prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż będzie zobowiązany do zwrotu należnego podatku akcyzowego na podstawie 8 decyzji, a tym samym zwiększy koszty związane z jej prowadzeniem, ponieważ będzie musiał uiścić prowizje za płatność w bankach które dokonują zajęcia na jego rachunkach bankowych. Według niego prowadzenie działalności gospodarczej będzie utrudniona, gdyż nie będzie mógł wywiązać się z zobowiązań wobec kontrahentów, ani skorzystać z pieniędzy zajętych przez organ, które są mu niezbędne w prowadzonej przez niego działalności.
Zauważyć jednak należy, że skarżący nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która pozwoliłaby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku.
Samo, bardzo ogólne, przedstawienie teoretycznego pogorszenia jego sytuacji materialnej i niematerialnej, bez wskazania chociażby na konkretne dane liczbowe określające wartość majątku skarżącego, czy też jego przeciętny dochód, nie pozwala na zweryfikowanie twierdzeń skarżącego w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W orzecznictwie jest zaś jednolity pogląd, że wnioskodawca formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04).
W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał istnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w tym przepisie oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.