Uzasadnienie
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (§ 2 tego artykułu).
Sprostować można także postanowienie sądu, co zostało przewidziane w art. 166 P.p.s.a.
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, mającą na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić np. do uchylenia tego orzeczenia. Sprostowaniu podlegają wadliwości występujące zarówno w samej sentencji, jak i uzasadnieniu orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982r., I PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155). Sprostowaniu podlegają jedynie takie niedokładności, które mają charakter oczywisty, innymi słowy nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z porównania brzmienia prostowanego aktu z innymi niebudzacymi wątpliwości okolicznościami – tak: B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Mendek, prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, Karków 2006, str. 156.
W rozpatrywanej sprawie zaistniała sytuacja dająca podstawy do zastosowania powyższych przepisów.
W postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 645/10 omyłkowo powołano zakres postępowania oraz nie dookreślono przedmiotu tego postępowania, przy jednoczesnym prawidłowym wskazaniu skarżącego i zaskarżonego aktu. Należy podnieść, że z uzasadnienia postanowienia również wywieść można zarówno przedmiot zaskarżenia, jak i zakres postępowania oraz przyczyny rozstrzygnięcia.
Ta oczywista omyłka nie miała wpływu na wynik sprawy i nie wiąże się ze zmianą natury merytorycznej, co wynika m.in. z okoliczności, iż nie wywołuje wątpliwości ani co do przedmiotu zaskarżenia, ani co do sposobu rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.