Uzasadnienie
Pismem procesowym datowanym z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w Z. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W wyniku rozpatrzenia wniosku o zwolnienie strony z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. referendarz sądowy oddalił wniosek. Wobec złożenia w terminie sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 listopada 2012 r. oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy, a postanowieniem z dnia 22 stycznia 2013 r. o sygn. akt I FZ 591/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe postanowienie. Pismem z dnia 8 lutego 2013 r. strona ponownie została wezwana o uiszczenie wpisu sądowego. W dniu 4 marca 2013 r. wpłynęło do Sądu pismo Spółki o zwolnienie z kosztów, które należało potraktować jak wniosek o zmianę postanowienia z dnia 14 listopada 2012 r. oddalającego wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Postanowieniem z dnia 1 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pozostawił ten wniosek bez rozpoznania. To postanowienie został uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2013 r. (sygn. akt I FZ 371/13) w wyniku wniesionego zażalenia. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji postanowieniem z 19 listopada 013 r. odmówił zmiany postanowienia z 14 listopada 2012 r. Również to postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem. Postanowieniem z 17 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt I FZ 509/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Pod pojęciem przesłanek dopuszczalności zaskarżenia należy rozumieć wszystkie warunki wymagane przez przepisy prawne do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego. Zatem skarga, jako pierwsze pismo strony (skarżącego) w postępowaniu sądowym, powinna czynić zadość określonym wymaganiom formalnym. Zgodnie z art.230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi pobiera się wpis, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 221, poz. 2193/.
Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 1 i 3 w/w ustawy).
Reasumując przedstawione okoliczności faktyczne i prawne należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie mimo prawidłowego wezwania skarżącego o uzupełnienie braków formalnych w postaci uiszczenia stosownego wpisu, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, stwierdzone uchybienie nie zostało usunięte w terminie.
Postanowieniem z dnia 17 lutego 2014 r. o sygn. akt I FZ 509/13 Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalające zażalenie na postanowienie z dnia 19 listopada 2013 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o odmowie zmiany postanowienia z 14 listopada 2012 r,, odmawiającego przyznania prawa pomocy – przesadzono bowiem kwestię konieczności uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, a mimo to skarżący nie wniósł stosownej opłaty.
Wskazać należy, że określony w wyżej cytowanym art. 220 § 1 termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, nie może być przedłużony ani skrócony. Natomiast w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go skarżącemu na ogólnych zasadach tj. jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło nie z jego winy (art. 86-89).
Wobec zatem nieuiszczenia w zakreślonym terminie wpisu sądowego na mocy art. 220 § 1 i 3 wyżej wymienionej ustawy postanowiono jak w sentencji.