Uzasadnienie
W treści skargi pełnomocnik zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych przemawiające jego zdaniem za uwzględnieniem zgłoszonego żądania oraz złożone do Trybunału Konstytucyjnego pytanie prawne o zbadanie zgodności z Konstytucją art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Dodatkowo wskazał, że do [...] r. Spółka zapłaciła kary pieniężne w łącznej kwocie [...] zł, ponadto toczy się wobec niej szereg innych postępowań w tym samym zakresie, tj. wymierzenia kary pieniężnej. Ich wyegzekwowanie może zatem spowodować utratę jej płynności finansowej, a nawet doprowadzić do upadłość Spółki, gdyż jej działalność przynosi znaczne straty. Do wniosku dołączono m.in. rachunek zysków i strat za [...] r., rejestr zapisów kasowych/bankowych za lata [...] – [...] oraz kserokopie orzeczeń sądów a także publikacji w sprawach kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.).
Należy w tym miejscu zauważyć, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, gdyż jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego akt lub czynność. I choć ustawodawca w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. używa zwrotów nieostrych, które wiążą się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, to w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu.
Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 oraz postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/06, publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie powyższe nie wystąpiły. Skarżąca strona nie wykazała bowiem jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji, przy jej sytuacji finansowej, mogło spowodować ryzyko czy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedłożone dokumenty odnoszące się do stanu finansowego i majątkowego wskazują, że przychód Spółki za [...] r. z tytułu sprzedaży wyniósł [...] zł, podczas gdy przychody operacyjne wynosiły [...] zł, co przy kosztach działalności rzędu [...] zł oraz kosztach operacyjnych w wysokości [...] zł przyniosło stratę w kwocie [...] zł. Uwzględniając pozostałe ujęte w rachunku zysków i strat przychody oraz koszty, ostatecznie strata netto wyniosła [...] zł i była niższa od straty za poprzedni okres rozliczeniowy, która za [...] r. wyniosła [...] zł. Strata ta, jako wynik bilansowy nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza braku środków finansowych, natomiast jej znaczne zmniejszenie przy ponad trzykrotnie zwiększonych przychodach wskazuje na progresję wskaźników prowadzonej działalności.
To z kolei oznacza, że Spółka funkcjonuje w obrocie gospodarczym w sposób aktywny. Należy również zauważyć, iż z rachunku zysków i strat wynika, że amortyzacja od środków trwałych Spółki według stanu z [...] r. wyniosła [...] zł, a w [...] r. wartość z tego tytułu kształtowała się na poziomie [...] zł. Świadczy to o poczynionych w [...] r. znacznych inwestycjach na zakup środków trwałych i potwierdza istotne zwiększenie majątku i potencjału Spółki. Generowana strata, podobnie jak wskazane wyżej dane o przychodach i majątku nie są zatem wystarczające do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na możliwość powstania znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podobnie jak fakt zapłaty lub wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej w wysokości [...] zł nie skutkuje, w przekonaniu Sądu, nieodwracalnymi skutkami, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona.
Odnosząc się natomiast do argumentów podnoszonych w skardze, należy zauważyć, że te nie mogą przemawiać za uwzględnieniem złożonego wniosku. Podobnie jak rozbieżność stanowisk sądów administracyjnych w sprawach kar pieniężnych oraz zawisłość pytania prawnego przed Trybunałem Konstytucyjnym. Kwestie te nie mieszczą się bowiem w zakresie stosowania art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., stąd pozostają bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na tym etapie sprawy Sąd nie dokonuje bowiem oceny zasadności podniesionych w treści skargi zarzutów, jak również nie bada legalności zaskarżonej decyzji. Dlatego też powoływanie się na powyższe na tym etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251).
Wobec powyższego Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.