Uzasadnienie
Decyzją z 12 kwietnia 2023 r. działający z upoważnienia Marszałek Województwa Śląskiego zastępca Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy orzekł o wykreśleniu N spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. z rejestru agencji zatrudnienia –nr certyfikatu [...].
Od powyższej decyzji w imieniu spółki odwołanie wniósł profesjonalny pełnomocnik, który reprezentował już stronę w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Zaskarżoną decyzją z 20 czerwca 2023 r. nr SKO.DG/41.2/10/2023/11464/KS Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Ustaliło bowiem, że Spółka zarówno w 2021 roku jak i w 2022 roku, co wynika ze złożonych przez nią sprawozdań, nie zatrudniała pracowników, nie prowadziła pośrednictwa pracy.
Dlatego na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 4 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 735 ze zm.) należało ja wykreślić rejestru agencji. Bowiem dwuletni okres nieprowadzenia działalności jest przesłanką wprost w tym przepisie wymienioną.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego, sporządzonej także przez profesjonalnego pełnomocnika, N sp. z o.o. domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji.
Zarzuciła organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775) poprzez niezastosowanie i niedostatecznie wnikliwą analizę sytuacji Skarżącej Agencji oraz naruszenie art. art. 18m ust. 1 pkt 4 poprzez błędne przyjęcie, ze ziściły się przesłanki zawarte w tym przepisie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy bada zgodność zaskarżonego aktu z obowiązującym porządkiem prawnym.
Stosownie do treści art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie musi być wniesione w sposób prawidłowy, a organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Odwołanie winno spełniać przewidziane w art. 63 § 2 i 3 K.p.a. wymogi. Oznacza to, iż jednym z warunków decydujących o skuteczności wniesionego odwołania jest jego prawidłowe podpisanie. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 63 § 3 k.p.a., "podanie wniesione pisemnie... powinno być podpisane przez wnoszącego...". Spełnienie wymagań formalnych wynikających z cytowanego przepisu, tzn. podpisanie pisma przez wnoszącego gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez osobę określoną jako wnosząca podanie (odwołanie). Brak podpisu osoby wnoszącej odwołanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji.
Uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W takiej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą.
W razie nieuzupełnienia braku odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. organ winien stwierdzić jego niedopuszczalność.
W rozpoznawanej sprawie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji sporządził i wniósł do organu profesjonalny pełnomocnik. Na odwołaniu umieścił swoją pieczątkę z imieniem i nazwiskiem i przynależnością korporacyjną. Umieszczenie jednak pieczątki nie jest tożsame ze złożeniem własnoręcznego podpisu lub podpisaniem pisma podpisem elektronicznym. Odwołanie przesłano na adres organu przesyłką pocztową w formie papierowej, zatem tryb elektroniczny nie miał zastosowania w sprawie.
Umknęło organowi, ze odwołanie było dotknięte brakiem formalnym w postaci podpisu pełnomocnika. Nie wezwano go do uzupełnienia tego braku. W konsekwencji decyzję drugoinstancyjną wydano z istotnym naruszeniem prawa procesowego, art. 134 K.p.a. w związku z art. 63 § 3 K.p.a..
W konsekwencji zbędnym i w istocie przedwczesnym byłoby odnoszenie się do zarzutów skargi.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.
Na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wobec zgłoszenia takiego żądania przez organ i braku sprzeciwu Skarżącej Spółki.