Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 stycznia 2014 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100,00 zł, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zawierały pouczenie, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.
Wezwania te jak wynika z akt sprawy przesłane zostały na adres skarżących podany w skardze i doręczone w sposób skuteczny 5 lutego 2014 r.
W terminie wyznaczonym, który upłynął bezskutecznie 12 lutego 2014 r. (tj. w środę) strona skarżąca nie uiściła żądanego wpisu od skargi, mimo iż treść wezwań wskazywała na możliwość dokonania płatności gotówką w kasie tut. Sądu lub przelewem na wskazany rachunek bankowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca będąc prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), nie zastosowała się do powyższego – jej skargę należało, stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy, odrzucić.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.