Uzasadnienie
"A" – M. S. Sp. j. w B. pismem z dnia [...] r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], określającej Stronie skarżącej wymiar podatku od towarów i usług za okres od stycznia do czerwca 2007 r.
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2014 r. uchylił opisany wyrok, wskazując na potrzebę dokonania powtórnej oceny ustaleń organu podatkowego odnoszących się do stwierdzenia czy w sprawie doszło do eksportu towaru oraz czy Strona skarżąca miała lub powinna mieć świadomości, co do uczestnictwa w procederze mającym na celu oszustwo podatkowe.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w postanowieniu z dnia 6 marca 2014 r. w sprawie I FSK 516/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, a celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § pkt 1 P.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie NSA z 13.06.2008 r., I FZ 221/08) czy postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 P.p.s.a.).
Zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, ale nie może być dowolne. Winno być uzasadnione względami wskazanymi wyżej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, iż zachodzą przesłanki do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. (sygn. akt I FSK 516/13) wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z pytaniami prejudycjalnymi o następującej treści:
- - " 1. czy art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE z 1977 r. nr L 145, s. 1 ze zm.) należy interpretować w ten sposób, że czynność dokonana w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ani podatnik, ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru, jest dostawa towarów
- - " 2. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a, art. 18 ust. 1 lit. a oraz art. 22 ust 3. Szóstej Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczany przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c Szóstej dyrektywy?"
Wprawdzie na gruncie regulacji art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jako przesłanki zawieszenia postępowania, ustawodawca wprost nie wymienił postępowania przed TSUE, to niewątpliwie przepis ten obejmuje swoim zakresem również wspomniane postępowanie sądowe. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (zob. A. Wróbel, [w:] pr. zb. Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154), zatem postępowanie prowadzone przed nim jest postępowaniem sądowym, które mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu odpowiedź Trybunału na przytoczone wyżej pytania prejudycjalne może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy z uwagi na tożsamość przedstawionych w pytaniach zagadnień i kwestii spornej między stronami. W tych okolicznościach, uzasadnionym jest zawieszenie postępowania w sprawie zawisłej przed tutejszym Sądem do czasu podjęcia rozstrzygnięcia przez TSUE, gdyż odpowiedź udzielona na pytania przedstawione w tym postanowieniu, będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zagadnienia spornego występującego w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - orzekł jak na wstępie.