Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] powołując się na art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z odwołaniem R. W. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r., nr [...], orzekającej o zameldowaniu L. W. oraz W. W. na pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące, tj. do dnia [...] r., w lokalu przy ul. [...] w R., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, iż decyzja pierwszoinstancyjna została doręczona R. W. w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, którego to potwierdzenia dokonał osobiście R. W.. Odwołanie mogło być zatem wniesione najpóźniej w dniu [...] r.
Natomiast R. W. złożył odwołanie w siedzibie Urzędu Miejskiego w R. w dniu [...] r. Ten fakt potwierdza data pieczątki wpływu Biura Obsługi Interesantów, a zatem odwołanie zostało wniesione dwa dni po terminie zawitym określonym w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Dodano także, że R. W. składając odwołanie nie złożył równocześnie prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Powyższe postanowienie zaskarżane zostało przez R. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który powołując się na:
- - nieważność postępowania,
- - błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, iż uchybił terminowi, a w rzeczywistości za pośrednictwem poczty złożył odwołanie w terminie wniósł o uchylenie postanowienia i przyjęcie odwołania z dnia [...] r.
W krótkim uzasadnieniu skarżący stwierdził, że stanowisko Wojewody jest całkowicie chybione albowiem dopełnione zostały wszelkie formalności.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Zaakcentował, że z informacji przekazanej przez organ pierwszej instancji wynika, iż odwołanie zostało złożone osobiście przez R. W. w Biurze Obsługi Mieszkańców Urzędu Miasta w R..
W piśmie procesowym, oznaczonym datą [...] r. skarżący przedstawił okoliczności w jakich L. W. (poprzednie nazwisko S.) i jej syn W. przyjechali z U. do Polski oraz tło konfliktu z L. W., z którą zawarł fikcyjny związek małżeński.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje
Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrole tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W rozpatrywanej zaś sprawie do takiego naruszenia prawa nie doszło, zatem skarga nie mogła być uwzględniona.
Zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) odwołanie wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Natomiast z § 2 tego artykułu wynika, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie.
Z przekazanych do Sądu akt administracyjnych wynika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu w dniu [...] r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, którego to potwierdzenia dokonał osobiście R. W.. Odwołanie mogło być zatem wniesione najpóźniej w dniu [...] r.
Adnotacja dokonana na odwołaniu przez Biuro Obsługi Interesantów Urzędu Miejskiego w R. wskazuje, że jego wpływ odnotowano w dniu [...] r. i nadano mu liczbę porządkową wpływu [...]. Z wyjaśnień Prezydenta Miasta R. (pismo z dnia [...] r.) wynika, że w Urzędzie Miejskim w R. funkcjonuje elektroniczny system obsługi korespondencji. Każde pismo wpływające do Urzędu oznaczane jest kolejnym numerem porządkowym. Pisma, które wpłynęły do Urzędu w dniu [...] r. oznaczone zostały numerami porządkowymi od [...]do [...]. Odwołanie R. W. oznaczone jest numerem porządkowym [...], nie wniesiono go zatem jak sugeruje strona w dniu [...] r. Nadto wyjaśniono, że prowadzony jest odrębny rejestr poleconych przesyłek pocztowych, gdzie nie odnotowano korespondencji od R. W.. Z kolei skarżący w protokole z dnia [...] r. wyjaśnił, że odwołanie złożył osobiście w dniu [...] r., a nie za pośrednictwem poczty.
Opisane wyżej okoliczności wskazując, że skarżący złożył odwołanie osobiście w Urzędzie Miejskim w R. w dniu [...] r. Natomiast zarzut skargi, iż odwołanie zostało złożone za pośrednictwem poczty nie zostało wsparte jakimkolwiek dowodem (np. potwierdzenie nadania przesyłki) wskazującym, że tak rzeczywiście było.
W sumie zatem należy uznać, że skarżący składając odwołanie w dniu [...] r. uczynił to z dwudniowym uchybieniem terminu do jego wniesienia. Słusznie w związku z tym Wojewoda [...] przyjął, iż nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia odwołania, co dawało organowi odwoławczemu podstawę do wydania postanowienia o stwierdzeniu wniesienia odwołania z uchybieniem terminu na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Na koniec przyjdzie wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. W niniejszej sprawie jej granice wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia organu odwoławczego, tj. uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Inaczej rzecz ujmując Sąd może się tylko wypowiedzieć, czy odwołanie zostało wniesione w terminie lub z uchybieniem terminu do jego wniesienia. To zaś rodzi takie konsekwencje, że Sąd nie mógł w swoich rozważaniach poddać ocenie zarzutów podniesionych w piśmie procesowym skarżącego, wskazujących na brak podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji w przedmiocie zameldowania L. W. i W. W..
W sumie zatem Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.