Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] r. cofającą uprawnienie do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
W podstawie prawnej organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2, art. 268 a ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej K.p.a.), art. 97 ust. 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.), § 9 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r, w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1130 ze zm., dalej: rozp. wykonawcze).
Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację prawną organ wskazał, że policjantowi w służbie stałej, decyzją z [...] r. przyznano równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w miejscu służby lub w miejscowości pobliskiej, z uwagi na zamieszkiwanie w budynku stanowiącym własność rodziców.
W związku z zaleconą powszechną weryfikacją prawa funkcjonariuszy do lokalu mieszkalnego i finansowych świadczeń pochodnych wypłacanych w śląskim garnizonie Policji, zawiadomieniem z 29 stycznia 2018 r., organ pierwszoinstancyjny poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz zaprosił do czynnego w nim udziału, wyznaczając na to termin 7 dni od dnia doręczenia pisma.
Z akt sprawy wynika, że 14 lutego 2018 r. organ przeprowadził oględziny budynku w K., w którym wg oświadczenia zamieszkuje skarżący. W trakcie oględzin ustalono, iż budynek składa się z 2 kondygnacji mieszkalnych:
- - parteru, gdzie znajdują się pomieszczenia gospodarcze, łazienka, jeden pokój zajmowany przez policjanta o wymiarach 4,25 m x 2,90m (12,32 m2) przy wysokości pomieszczenia 2,15 m, co przy zastosowaniu zasad wynikających z normy PN-70/B-02365 (zaliczeniu powierzchni w 50 %) dało 6,16 m2,
- - piętra na którym znajdują się 3 pokoje, kuchnia, łazienka.
W trakcie oględzin skarżący oświadczył, że w budynku zameldowane są 4 osoby: on, jego brat oraz rodzice. Z wydruków z akt sprawy wynika, iż rodzice strony posiadają zameldowanie czasowe w miejscowości H. od 20.01.2016 r. do 20.01.2021 r. Funkcjonariusz poproszony o wyjaśnienie meldunku czasowego, oświadczył, iż nie może odpowiedzieć na to pytanie, gdyż nie jest do tego osobą uprawnioną. Ojciec funkcjonariusza nie stawił się w wyznaczonym terminie na przesłuchanie w charakterze świadka. W trakcie prowadzonego rozpytania przez dzielnicowego wśród sąsiadów, uzyskano informację, iż rodzice skarżącego zamieszkują w H., a skarżący mieszka osobno w budynku znajdującym się na tej samej posesji. Pismem z 17.07.2018 r. uzyskano informację z Urzędu Gminy w K., że w przedmiotowej deklaracji dotyczącej wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ujęto 2 osoby zamieszkujące tę nieruchomość.
W miesiącu sierpniu 2018 r. przeprowadzone zostały ponowne rozpytania przez dzielnicowych wśród sąsiadów mające ustalić czy skarżący zamieszkuje (ciągle, okresowo) w K. czy też H.. Osoby rozpytane zamieszkujące w sąsiedztwie w miejscowości K. podały, że funkcjonariusz zamieszkuje tam stale. Jednakże osoby rozpytywane w miejscowości H. stwierdziły, że policjant tam mieszka.
Rodzice skarżącego przesłuchani 16.08.2018 r. w charakterze świadków zeznali m.in., że na stałe zamieszkują w K., natomiast w H. posiadają domek, w którym przebywają w soboty i niedziele - dni wolne. Oboje świadkowie podali, że budynek należący do ich syna w H. jest jeszcze w budowie. Fakt złożenia deklaracji na wywóz nieczystości w K. tylko na 2 osoby uzasadniony został tym, że rodzice skarżącego płacą również za 2 osoby za wywóz śmieci w H. za swój drugi budynek. Ponadto oświadczyli, iż świadomie stwarzają atmosferę stałego mieszkania w domku w H. z uwagi na wcześniejsze włamanie. Ojciec skarżącego zeznał, że domek w H. został oddany do użytku w tym roku. Organ zauważył, że zameldowanie czasowe obowiązuje od dnia 20.01.2016 r.
Skarżący nie wyraził zgody na przeprowadzenie oględzin w domu w H., poniE.ż w budynku wykonywane są prace wykończeniowe związane z równaniem podłóg metodą wylewki samopoziomującej oraz kafelkowania podłoża. W związku z powyższym 5.10.2018 r. przeprowadzono oględziny zewnętrzne budynku, w celu sprawdzenia czy trwają tam jakieś prace. Na miejscu stwierdzono, że posesja jest ogrodzona, budynek z zewnątrz jest wykończony (otynkowany). Parter budynku wyposażony jest w rolety zewnętrzne, które w czasie oględzin były opuszczone. Teren wokół domu jest uprzątnięty, zagospodarowany (trawniki, drzE.). W czasie oględzin posesja była opustoszała, nie była tam żadnych pojazdów ani ludzi.
W toku prowadzonego postępowania organ przesłuchał kolejnego sąsiada strony zamieszkałego w H.. Świadek ten zeznał m.in., że nie interesuje się życiem swoich sąsiadów. Nie potrafi określić czy skarżący mieszka w swoim budynku, ale widuje go tam w ubraniach roboczych w trakcie różnych prac. Zeznał również, iż rodzice policjanta są tam w dni robocze, w tygodniu. Jak zauważył organ I instancji jest to sprzeczne z tym co zeznali rodzice skarżącego, którzy podają że przebywają tam w soboty i niedziele.
Mimo ponownego wezwania do ustalenia terminu oględzin domu, strona nie wyraziła zgody na ich przeprowadzenie, z uwagi na trwanie prac wykończeniowych.
W wyniku przeprowadzonego postępowania przyjęto, że na chwilę obecną potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza zostały zaspokojone, a zatem przestał on spełniać warunki przyznania świadczenia, o których mowa w § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i na podstawie § 6 tego rozporządzenia decyzją z [...] r. nr [...], organ pierwszoinstancyjny cofnął skarżącemu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.
W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, że budynek mieszkalny o pow. 95 m2, w którym policjant zamieszkuje, należy do jego rodziców i usytuowany jest w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. Zdaniem organu w świetle ugruntowanego stanowiska doktryny i orzecznictwa, długotrwałe udostępnienie lokalu do wyłącznego korzystania, kwalifikuje taki stosunek prawny jako umowę użyczenia. Zgodnie zaś z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Organ dodał, że posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą i w takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne, a do tego rodzaju prawa zalicza się także użyczenie.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz utrzymanie w mocy decyzji nr [...] r., przyznającej uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Skarżący argumentował, że nadal zamieszkuje w domu swoich rodziców usytuowanym w K., w którym zamieszkuje 6 osób: rodzice, brat z konkubiną i jej synem oraz skarżący. Zdaniem skarżącego decyzja organu I instancji jest stronnicza. Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w oparciu o domniemanie, a powinno nastąpić w oparciu o zgromadzony w sprawie nie budzący wątpliwości materiał dowodowy.
W dniu 21.01.2019r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z [...] r. nr [...], cofającą stronie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W uzasadnieniu organ II instancji w całości podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji.
Decyzja ta była przedmiotem skargi do WSA w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 06.06.2019r. sygn. akt III SA/GL 315/19 uchylił sporną decyzję uznając za zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego. WSA stwierdził iż zgromadzony materiał dowodowy nie jest kompletny, spójny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy i nie ustalił, gdzie faktycznie skarżący zamieszkuje, a jest to okoliczność istotna, która mogła mieć istotny wpływ na wynik w sprawie. W szczególności WSA stwierdził, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że nie jest istotne, gdzie skarżący w chwili obecnej zamieszkuje: w K. w domu rodziców, czy też w H., gdyż nie to było przedmiotem postępowania. Zdaniem organu sytuacja mieszkaniowa rodziców skarżącego oraz skarżącego i jego brata jest zadowalająca.
Rodzice posiadają dwa domy, a skarżący kończy aktualnie budowę własnego domu. Jednak ta ocena zdaniem WSA w sytuacji wywodu organu, że skarżący jest posiadaczem zależnym lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, spełniającego kryterium przysługujących norm zaludnienia, była bezzasadna zwłaszcza, gdy organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że przekonujące są zeznania osób zamieszkałych w sąsiedztwie skarżącego w H., które (jak wynika z notatki z 12.08.2018r.) zeznały, że skarżący pod wskazanym adresem zamieszkuje przez cały czas. Zdaniem WSA organ nie ustalił stanu faktycznego sprawy i nie ustalił, gdzie faktycznie skarżący zamieszkuje, a jest to okoliczność istotna, która mogła mieć istotny wpływ na wynik w sprawie. W konsekwencji postawionych organowi zarzutów w ocenie WSA należało dodatkowo przesłuchać sąsiadów w H. by ustalić gdzie skarżący zamieszkiwał w dacie wydania decyzji.
Organ II instancji po otrzymaniu akt z Sądu i po przeprowadzeniu czynności dowodowej w postaci przesłuchania A. M. zam. W H. ul [...] uznał, iż odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie i wydał decyzję [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] r.
W jej treści organ podał jakie czynności dowodowe dokonane zostały przez Komendanta Miejskiego Policji. W tym zakresie podał, iż w celu potwierdzenia ilości zameldowanych osób, dokonano sprawdzenia w bazie PESEL. Z wydruków tych ujawniono, iż rodzice E. i Z. P. posiadają zameldowanie czasowe w miejscowości H. ul. [...] od 20.01.2016r. do 20.01.2021r. Strona zaś poproszona o wyjaśnienie meldunku czasowego, oświadczyła, iż nie może odpowiedzieć na to pytanie, gdyż nie jest do lego osobą uprawnioną. Aby wyjaśnić powstałe wątpliwości organ I instancji postanowił przesłuchać w charakterze świadka ojca funkcjonariusza który nie stawił się w wyznaczonym terminie.
W związku z tym faktem dokonano przez właściwego dzielnicowego rozpytania wśród sąsiadów czy pod adresem H. ul. [...] zamieszkują rodzice strony, uzyskano informację, iż zamieszkują oni pod tym adresem, a syn M. P. mieszka osobno w przy ul. [...] w H. W dniu 28.06.2018r. organ I instancji wystąpił do Urzędu Gminy w K. o udzielenie informacji na ile osób została złożona deklaracja dotycząca wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości w K. przy ul. [...], na co uzyskano odpowiedź, że w przedmiotowej deklaracji ujęto 2 osoby zamieszkujące tę nieruchomość.
W sierpniu 2018r. przeprowadzone zostały ponowne rozpytania przez dzielnicowych wśród sąsiadów mające ustalić, czy strona zamieszkuje ciągle, okresowo w K. czy też H. jednak nie uzyskano jednoznacznej odpowiedzi. Osoby rozpytane zamieszkujące w sąsiedztwie w miejscowości K. podały, że funkcjonariusz zamieszkuje przy ul. [...] stale, a osoby rozpytywane w miejscowości H. stwierdziły, że policjant mieszka w H. przy ul. [...].
Rodzice strony E. i Z. P. przesłuchani 6.08.2018r. zeznali m.in., że na stałe zamieszkują w K. przy ul. [...], natomiast w H. posiadają domek, w którym przebywają w soboty i niedziele - dni wolne. Fakt złożenia deklaracji na wywóz nieczystości w K. przy ul. [...] tylko na 2 osoby uzasadniały tym, że płacą również za 2 osoby za wywóz świeci w H. za swój drugi budynek, świadomie stwarzają atmosferę stałego mieszkania w domku w H. z uwagi na wcześniejsze włamanie. Z. P. zeznał także, że domek w H. został oddany do użytku w tym roku.
Podejmowane były próby przez organ oględzin budynku w H. przy ul. [...]. jednak strona skarżąca nie wyrażała zgody na przeprowadzenie tych czynności poniE.ż w budynku wykonywane są prace wykończeniowe.
W toku postępowania organ I instancji w dniu 9.10.2018r. przesłuchał kolejnego świadka G. S. zamieszkałego w H. przy ul. [...] który jednak nie potrafił określić, czy M. P. mieszka w swoim budynku, widuje go tam w ubraniach roboczych w trakcie różnych prac, podobnie rodzice policjanta bywają tam w dni robocze, w tygodniu.
Następnie organ II instancji przywołał uregulowania prawne dot. rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz omówił ocenę prawną organu I instancji sprowadzającą się do ustaleń, iż skarżący jest posiadaczem zależnym zajmowanej części domu usytuowanego w K. przy ul. [...], w wyniku czego zostały temu funkcjonariuszowi cofnięte uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Za taką ocena przemawiał fakt dwukrotnej odmowy przeprowadzenia oględzin w nowo budowanym domu w H. przy ul. [...] przez stronę. Nie uznano za wiarygodnych wyjaśnień państwa P. dotyczących krótkotrwałych, tylko sobotnio-niedzielnych pobytów w domu w H. przy ul. [...] albowiem fakt czasowego zameldowania już od roku 2016 oraz zgłoszenie dotyczące wywozu nieczystości z tej nieruchomości dla dwóch osób przy jednoczesnym zmniejszeniu ilości osób w deklaracji dotyczącej śmieci dla domu w K. ul. [...] (miejscu stałego meldunku) do dwóch osób stanowił dla organu I instancji podstawę do uznania, iż rodzice funkcjonariusza zamieszkują w swoim domu w H. przy ul. [...].
Organ II instancji w części decyzji dot. swojej oceny faktycznej i dokonanych ustaleń po zapadłym w sprawie wyroku WSA w Gliwicach stwierdził, iż w wykonaniu tegoż orzeczenia 14 stycznia 2020r. nastąpiło przesłuchanie A. M. zamieszkałego w H. przy ulicy [...] z udziałem strony postępowania. Zeznał on, iż zna M. P. oraz jego rodziców, jednak nie zachodzą pomiędzy nimi relacje koleżeńskie. Nie wie czy rodzice M. P. zamieszkują w H., czy też nie. Z jego wiedzy wynika, że M. P. buduje się w H., ale dokładnego adresu miejsca budowy nie zna. Nie jest w stanie powiedzieć, czy M. P. mieszka w H. teraz, ani czy mieszkał rok temu.
Organ II instancji podkreślił, że w dokumentacji sprawy pozostaje informacja M. P., z której wynika, że od dnia 28 stycznia 2019 roku zamieszkuje on w swoim domu usytuowanym w H. przy ulicy [...].
Zdaniem organu II instancji w chwili obecnej M. P. jest właścicielem domu usytuowanego w miejscowości pobliskiej do jego miejsca pełnienia służby (KP [...] Policji w B.), dlatego też należy uznać, że nie posiada już uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. W jego ocenie przesłuchanie A. M. nie stanowi dowodu, którego interpretacja może pozwolić na zastosowanie innego rozstrzygnięcia niż to jakie zostało zastosowane przez organ I instancji.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji funkcjonariusz na dzień wydania niniejszej decyzji ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe poprzez posiadanie domu mieszkalnego usytuowanego w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby. Zatem cofnięcie uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest konieczne.
W zakresie oceny uprawnień funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnegosprzed daty uzyskania domu, zdaniem Komendanta Wojewódzkiego rozstrzygnięcie zastosowane przez Komendanta Miejskiego Policji w decyzji z dnia [...] jest prawidłowe, poniE.ż policjant ten miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i został prawidłowo zakwalifikowany jako posiadacz zależny budynku mieszkalnego usytuowanego w K. przy ulicy [...].
W skardze na w/w decyzję do WSA w Gliwicach skarżący organowi II instancji zarzucił:
- 1) istotne naruszenie przepisów prawa, a to § 6 w zw. z §1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 roku w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U 2020, poz. 946 t.j.) oraz art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U 2020, poz. 956 t.j.) poprzez ich błędne zastosowanie i niezasadne uznanie, iż zaktualizowały się przesłanki do cofnięcia uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego w sytuacji, gdy żadna z przesłanek nie zaistniała;
- 2) istotne naruszenie przepisów prawa, a to art. 7a kodeksu postępowania administracyjnego poprzez rozstrzygnięcie powziętych przez organ wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony w sytuacji gdy skarżoną decyzją odebrano stronie uprawnienie niedotyczące kwestii osobowych funkcjonariusza, a nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania miałby bezpośredni wpływ;
- 3) istotne naruszenie przepisów prawa, a to art. 8 §1 i §2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowanie w sposób niebudzący zaufania oraz nie kierując się zasadami równego traktowania oraz odstępując bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym;
- 4) istotne naruszenie przepisów prawa, a to art. 77 §1 oraz art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez odstąpienie od wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz poczynienie oceny co do udowodnienia okoliczności istotnych w sprawie w oderwaniu do zasad rozumowania i logiki, a nadto na podstawie niepełnego materiału dowodowego;
- 5) istotne naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez zlekcE.żenie wskazań WSA zawartych w wyroku z dnia 06.06.2019 r. sygn. akt III SA/Gl 315/19 co do zapisanych tamże dyspozycji odnośnie konieczności poczynienia ustaleń faktycznych oraz przeprowadzenia dowodów.
W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B..
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Rozpoznając niniejszą skargę w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy posiada okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 315/19 w wyroku z dnia 06.06.2019 r.
Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.
W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt [...] SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.
Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., I GSK 534/12), że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie.
Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."
Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzje Sądu jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt III SA/GL 315/19 poprzednio wydanego w tej sprawie.
W wyroku tym Sąd stwierdził, że rzeczą organów podatkowych przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie w pierwszej kolejności jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego w sprawie albowiem wywód organu, iż skarżący w K. przy ul. [...] jest posiadaczem zależnym lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, spełniającego kryterium przysługujących norm zaludnienia, jest uzależniony od ustaleń gdzie skarżący zamieszkuje: w K. w domu rodziców pod w/w adresem, czy też w H.. Zwłaszcza, iż jak Sąd zaakcentował organ za przekonujące uznał zeznania osób zamieszkałych w sąsiedztwie strony w H. które zeznały, iż w tej miejscowości zamieszkuje przez cały czas.
Przypomnienia wymaga także art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie zaś do § 1 ust. 1 rozporządzenia równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantom w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji, nie posiadają lokali, domów lub kwatery tymczasowej, o których mowa w pkt. 1-6.
Z kolei § 6 rozporządzenia dotyczy sytuacji kiedy cofa się uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zgodnie z tym przepisem policjantowi cofa się uprawnienie do dotychczas zajmowanego lokalu m.in. gdy policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust.1.
Istotną zatem okolicznością warunkującą ocenę legalności decyzji jest ustalenie, czy skarżący spełnia przesłanki uprawniające go do pobierania równoważnika w dacie kontroli i weryfikacji jego uprawnień, a zatem czy posiadanie lokalu, który nie został wymieniony w § 1 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia stanowi podstawę do cofnięcia przedmiotowego równoważnika.
W tym zaś zakresie organ II instancji nie usunął braków i uchybień stwierdzonych we wskazanych wyroku WSA z dnia 06.06.2019r. sygn. akt III SA/GL 315/19. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie wypełnia nałożonych na nią wymogów w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ II w dalszym ciągu nie ustalił w sposób jednoznaczny okoliczności co do posiadania lokalu mieszkalnego wyłączającego prawo do równoważnika w miejscu pełnienia służby, przy czym zaakcentować należy, iż ustalenie to winno dotyczyć okresu czasu (daty) kiedy była podejmowana decyzja przez organ I instancji. Skoro bowiem organ II instancji zaakceptował, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r cofającą uprawnienie do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia [...] r., to tym samym przyją,ł iż w dacie wydania decyzji przez organ I instancji zaistniały podstawy prawne i faktyczne do podjęcia takiego rozstrzygnięcia w sprawie.
Tymczasem jak organ II instancji podniósł w spornej decyzji z dnia [...] r. funkcjonariusz w chwili obecnej, to jest jak wynika z dokumentacji sprawy, od dnia 28 stycznia 2019 roku zamieszkuje w swoim domu usytuowanym w H. przy ulicy [...], czyli usytuowanego w miejscowości pobliskiej do miejsca pełnienia służby (KP [...] Policji w B.), zatem nie posiada już uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
Jednak organ ten nie podał,, ani okoliczności ani dowodów w oparciu, o które stanął na stanowisku co do prawidłowości decyzji podjętej w dniu [...] r. przez Komendanta Miejskiego Policji w sprawie cofnięcia uprawnień do otrzymywania równoważnika pieniężnego. W tym zakresie stwierdził w sposób lakoniczny iż " Co do oceny uprawnień Pana M. P. do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego sprzed daty uzyskania domu, należy uznać, że rozstrzygnięcie zastosowane przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w decyzji nr [...] z dnia [...] jest prawidłowe, poniE.ż policjant ten miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i został prawidłowo zakwalifikowany jako posiadacz zależny budynku mieszkalnego usytuowanego w K. przy ulicy [...]." Komendant Wojewódzki nie wskazał jednak jakie okoliczności faktyczne za taką oceną przemawiają i jakie dowody, co czyni decyzję sporną za dotkniętą wadą z art.107 k.p.a. Zaznaczenia przy tym wymaga, iż organ miał konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie wynikającego z w/w wyroku WSA w Gliwicach i omówienia tego w ponownie wydanym orzeczeniu, czego nie dopełniono.
Samo wskazanie na przesłuchanie A. M. z 14.01.2020r., z którego nie wynikały okoliczności pozwalające na jednoznaczne ustalenia miejsca zamieszkania strony, a w konsekwencji możliwości oceny spełnienia przesłanek do równoważnika za brak lokalu nie oznacza, iż organ wykonał zalecenia z w/w wyroku i zrealizował obowiązującą go zasadę prawdy obiektywnej. Skoro dokonane czynności dowodowe z udziałem A. M. okazały się niewystarczające rzeczą organu było ponowne przeanalizowanie akt sprawy, materiału dowodowego w celu oceny czy jest on wystarczający do podjęcia orzeczenia i ewentualne podjęcie innych dodatkowych czynności dowodowych.
W sprawie koniecznym było nade wszystko ustalenie gdzie skarżący zamieszkiwał przed datą zamieszkania w H. przy ul. [...], a to w konsekwencji wywodu organu I instancji, że skarżący jest posiadaczem zależnym lokalu mieszkalnego w K. przy ul. [...], przy jednoczesnej akceptacji zeznań osób zamieszkałych w sąsiedztwie funkcjonariusza w H., co do faktu, że skarżący pod wskazanym adresem zamieszkuje przez cały czas.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uchylił decyzję.
Końcowo Sąd zauważa, iż nie jest jego rolą opracowanie orzeczenia administracyjnego gdzie winny był wyłożone argumenty organu i dowody na podstawie których doszedł on do przekonania iż jest ono zasadne i w takiej postaci winno zostać podjęte. W szczególności organ orzekając ponownie w sprawie winien w sposób jednoznaczny podać w decyzji jakie konkretnie ustalone okoliczności faktyczne potwierdzają przyjętego prze zeń stanowisko w sprawie, iż cofnięcie uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego jest konieczne. Rzeczą organu jest wydanie orzeczenia administracyjnego zawierającego prawidłowo sporządzone uzasadnienie faktyczne i prawne po myśli art. 107 kpa. Zalecenia dla organu co do dalszego sposobu postępowania w sprawie wynikają z treści uzasadnienia wydanego w sprawie.