Uzasadnienie
Pismem z 25 sierpnia 2022r. "Z" Sp. z o.o. wniosła do WSA w Gliwicach skargę na czynność Prezydenta Miasta Częstochowa w postaci wypłaty zaniżonej o [...] zł (później skorygowanej do [...] zł) kwoty dotacji oświatowej za lipiec 2022 r. dla słuchaczy S. w C..
W ocenie skarżącej przez dokonaną czynność doszło do naruszenia art. 34 ust. 1 w zw. z art. 26 ust. 2 i ust. 4 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych poprzez nieprzekazanie w lipcu 2022 r. dotacji w pełnej wysokości, podczas gdy zostały spełnione przesłanki wymagane do otrzymania dotacji, a tym samym brak było podstaw do zaniżenia wypłaconej kwoty.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie, powołał się na wyrok WSA w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 909/20 dotyczący wypłaty zaniżonej kwoty dotacji za maj 2020r., w którym Sąd stwierdził, że zaskarżona przez stronę czynność nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Ma ona jedynie charakter rachunkowo – księgowy i nie jest podejmowana w celu władczego ustalenia kwoty dotacji, stanowi jedynie jej techniczną wypłatę. Natomiast drogą dochodzenia roszczeń o zapłatę jest droga postępowania przed sądem powszechnym.
Uzasadniając zaś wniosek o oddalenie skargi organ wykazywał z jakich przyczyn wypłacenie dotacji na wszystkich objętych wnioskiem słuchaczy nie jest możliwe (błędnie wykazana frekwencja, dokonana wcześniej wypłata).
Następnie pismem z 16 grudnia 2022 r. strona wniosła do WSA w Gliwicach wniosek o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 900 zł. Wskazała, iż w wyniku weryfikacji niedopłat należnych skarżącej z tytułu zaniżenia dotacji oświatowej, organ przelewami z 29 września i 29 listopada 2022 r. dokonał ostatecznego wyrównania niedopłat, co oznacza, że uwzględnił skargę w trybie autokontroli stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. Ponieważ wskutek tego postępowanie stało się bezprzedmiotowe, zasadne jest jego umorzenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi jest – zgodnie z art. 60 zdanie 3. p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest jednak tylko w przypadku ustalenia, że zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oceniana przez pryzmat powołanego przepisu czynność cofnięcia skargi nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd nie badał skargi, w tym nie analizował jej dopuszczalności, lecz orzekł o umorzeniu postępowania sądowego. W pkt 2 postanowienia orzekł o zwrocie 200 zł uiszczonych tytułem wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Natomiast w punkcie 3 oddalił wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w pozostałym zakresie. Powodem takiego rozstrzygnięcia był fakt, że Sąd umorzył postępowanie nie na skutek uwzględniania skargi przez organ, lecz z powodu jej skutecznego cofnięcia, przez co wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego stał się bezprzedmiotowy. Zgodnie bowiem z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postepowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
A contrario oznacza to, że w sytuacji, gdy nie doszło do uwzględnienia skargi (wobec umorzenia postępowania będącego skutkiem jej cofnięcia), brak jest podstawy prawnej w przepisach p.p.s.a. do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego.
Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza orzeczenie NSA o sygn. I GZ 33/22 dotyczące analogicznej kwestii.