Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 16 lutego 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 754/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...]- Główny Inspektor Transportu Drogowego – dalej organ II instancji, organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego – dalej k.p.a. - (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 4 pkt 22 lit. j, art. 92a ust. 1, ust 3, ust 7, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – dalej u.t.d. (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) Ip. 1.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 38, art. 55a ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (tj. Dz. U. z 2020 r. poz.

8) nie uwzględnił odwołania "A" Sp. z o.o. z dnia [...] r. – dalej strona, skarżący - od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Stan faktyczny jest następujący:

Podczas kontroli drogowej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w L. zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] r., w miejscowości P. stwierdzono umieszczenie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem dane, informacje niezgodne ze stanem faktycznym. Podczas kontroli stwierdzono iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca M. S. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy D. J. "B". Podczas kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej ww. przedsiębiorcy. Na podstawie dokumentów załadunku pojazdu kontrolujący ustalili, że podmiotem wykonującym inne czynności związane z tym przewozem, tj. załadunkiem pojazdu i wydaniem kwitu wagowego był przedsiębiorca: "A" sp. z o.o.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję administracyjną nr [...] z dnia [...] r. o nałożeniu na przedsiębiorcę "A" sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez jego nie zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu odwołujący wyjaśnił, że nie miał wpływu na powstałe naruszenie oraz że w sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału w sprawie poprzez nie przesłuchania wskazanego przez stronę świadka.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i odwołaniu wydał decyzję w dniu [...] r., którą utrzymał w mocy sporne rozstrzygnięcie.

Wskazał przy tym, iż stosownie do art. 92 a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92 a ust. 7 u.t. d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane są w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.

Przywołał treść art. 92 c ust. 1 i art. 4 pkt 22 lit. j u.t.d i art. 189a § 2 k.p.a. informując, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.

Wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. a treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d.

Wskazał, iż zastosowania w sprawie nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, u.t.d. które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.

Zaznaczył, iż reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.

Wskazał, iż według art. 38 ustawy Prawo przewozowe, nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu. W liście przewozowym nadawca zamieszcza 1) nazwę i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającej umowę;

1. 2) miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy;
2. 3) określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia;
3. 4) inne wskazania i oświadczenia, wymagane albo dopuszczone zgodnie z przepisami ze względu na warunki danej umowy lub sposób rozliczeń. (ust.2).

Podniósł, iż zgodnie z art. 55a ust. 4 ww. ustawy, zabrania się nadawcy umieszczania w liście przewozowym i innych dokumentach danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 1.10 załącznika nr 3 do u.t.d, który sankcjonuje umieszczanie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym, karą pieniężną w wysokości [...] złotych.

W ocenie organu odwoławczego zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, protokołu przesłuchania świadka, kwitu wagowego, wyników z ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów, kserokopii dowodów rejestracyjnych, że w dniu [...] r. strona umieściła w dokumencie związanym z przewożonym ładunkiem dane niezgodne ze stanem faktycznym. Powyższe naruszenie zostało stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...]r. w P. W związku z uzasadnionym podejrzeniem wykonywania przewozu pojazdem, który miał przeciążoną dopuszczalną masę całkowitą, kontrolowany zespół pojazdów został skierowany na stanowisko wagowe. Dla ww. stanowiska pomiarów mas i nacisków osi pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym w dniu [...] r. uprawniony geodeta wykonał pomiary pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów i zatwierdził stanowisko do przeprowadzenia pomiarów nacisków osi pojazdów.

Do pomiarów rzeczywistej masy całkowitej pojazdu użyto wagi nieautomatycznej o nr fabrycznym [...] zatwierdzonej jako waga samochodowa do ważenia pojazdów. Wynik kontrolowanego zespołu pojazdów po uwzględnieniu dopuszczalnego błędu pomiarowego wynoszącego 2% wartości wskazanej przez wagę i zaokrągleniu uzyskanej wartości do pełnych 100 kg dla każdej osi dał wynik [...] kg. Zgodnie z danymi zawartymi w dowodach rejestracyjnych kontrolowanego zespołu pojazdów dopuszczalna masa całkowita wynosiła [...] kg. Oznacza to, że kontrolowany zespół pojazdów został przeciążony o 1590 kg. W trakcie kontroli kierowca okazał kwit wagowy wystawiony przez nadawcę "A" sp. z o.o. Z powyższego dokumentu wynikało, że masa brutto kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła [...] kg. Ponieważ pomiędzy rzeczywistą masą całkowitą kontrolowanego pojazdu ustaloną podczas ważenia w trakcie kontroli, a wagą zamieszczoną na kwicie wagowym istniała istotna różnica kontrolujący przesłuchali kierowcę w charakterze świadka w celu ustalenia okoliczności, które mogły mieć wpływ na nieprawdziwość danych zawartych w kwicie wagowym.

Świadek M. S. pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że załadunku pojazdu dokonała firma "A" sp. z o.o. Kierowca zeznał, że nie był obecny przy załadunku, a załadowany pojazd wraz z dokumentami przewozowymi otrzymał już po jego załadowaniu. Z zeznań kierowcy wynikało, że na miejscu załadunku pojazdu była uszkodzona waga, oraz, że załadowca znał dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...]oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] oraz, że pracownik obsługujący fadrony posiada wagę w łyżce i po zliczeniu ilości załadowanych łyżek podaje ilość załadowanego towaru do biura.

Zdaniem organu II instancji podanie nieprawdy odnośnie masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów przez stronę w kwicie [...] zasadnie zakwalifikowano jako naruszenie polegające na umieszczanie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym.

Wskazał, iż w myśl art. 75 kpa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zatem protokół kontroli drogowej jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, który właściwie zakwalifikował jako naruszenie polegające na umieszczaniu w liście przewozowym lub innych dokumencie związanym z przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Z materiału dowodowego wynika, że wystawcą kwitu wagowego i jednocześnie załadowcą nadawcą ładunku był przedsiębiorca "A" sp. z o.o. Z zeznań kierowcy wynika, że strona wiedziała jaka jest dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Znając zatem dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, załadowca nie powinien doprowadzić do przeładowania pojazdu. Jeżeli już pojazd został przeładowany wystawca dokumentu nie powinien podać nieprawdy odnośnie masy pojazdu. Za nieprawdziwe organ uznał twierdzenie iż nadawca nie mógł wiedzieć jaka jest masa załadowanego pojazdu.

Od ilości załadowanego pojazdu uzależnione było wynagrodzenie nadawcy. Bowiem każda tona załadowanego towaru [...] ma stałą cenę. Zatem w przypadku załadowania większej ilości towaru na pojazd niż to wynika z kwitu wagowego wynikało by że nadawca daje "prezent" odbiorcy. Powyższą sytuację uznano za nierealną, skoro przedsiębiorca zajmuje się sprzedażą [...] i otrzymuje zapłatę za każdą tonę załadowanego i sprzedanego towaru. Tym samym nie uznano wyjaśnień strony, że nadawca był nieświadom odnośnie ilości załadowanego towaru na pojazd i że nie miał wpływu na tę ilość. Kontrolowany kierowca zeznał, że pomimo uszkodzonej wagi do ważenia pojazdów u nadawcy, nadawca znał dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] oraz że pracownik nadawcy znał wagę ładowanego na pojazd towaru na podstawie ilości łyżek, którymi ładował pojazd.

Pracownik po załadowaniu pojazdu podał do biura informacje odnośnie ilości wydanego towaru (załadowanego na pojazd) tym samym nie można tu mówić o jakiejkolwiek pomyłce lecz świadomym podaniu nieprawdy na dokumencie przewozowym (kwicie wagowym). Zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości świadczy o tym, że zarówno nadawca "A" sp. z o.o. miał wpływ na ujawnione naruszenie, tj. przeładowanie pojazdu i podanie nieprawdy w dokumencie przewozowym oraz żę organ I instancji ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny prawidłowo zakwalifikował jako naruszenie określone w Ip. 1.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Organ II instancji stwierdził iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i zgromadził dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli i wyjaśnienia złożone przez stronę w trakcie prowadzonego postępowania nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszenia określonego w Ip. 1.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W świetle powyższego za niezasadny uznano zarzut zaniechania przeprowadzenia rzetelnego postępowania.

Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Organ odwoławczy wskazał, że art. 92c u.t.d dotyczy sytuacji nadzwyczajnych niemożliwych do przewidzenia, którym nie można zapobiec. Przedmiotowe naruszenie nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych niemożliwych do przewidzenia. Nadawca pojazdu po załadowaniu pojazdu z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu podał w dokumencie przewozowym nieprawdę ukrywając fakt załadowania pojazdu z przekroczeniem dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Podkreślił organ, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92e u.t.d. gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zarzuciła organowi wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedopełnienie obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, polegające na zaniechaniu zbadania, czy nadawca miał wpływ na powstanie naruszenia warunków przewozu, naruszenie przepisu art. 92 c u.t.d poprzez nałożenie kary pieniężnej na Skarżącego bez uprzedniego zbadania okoliczności, czy Skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia bądź czy naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, przyznanie Skarżącemu od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ II instancji w ogóle nie odniósł się do pominiętego w postępowaniu dowodu, tj. zaproponowanych zeznań świadka w toczącym się równolegle postępowaniu dot. tego samego zdarzenia, a odnośnie naruszenia obowiązków z ustawy o ruchu drogowym, zakończonym decyzją nr [...] w celu wykazania, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia i zachodzą okoliczności uzasadniające umorzenie wobec niego postępowania. W opinii Skarżącego, organy pochopnie pominęły ten dowód, przy czym nie zawiadomiły strony, że nie zostanie on przeprowadzony bądź że wniosek został oddalony. Gdyby doszło do przesłuchania świadka, dowód ten posłużyłby Skarżącemu do wykazania również okoliczności egzoneracyjnych w niniejszym postępowaniu. W tym zakresie powołał się na wyrok NSA z 25.09.2019 o sygn. akt II GSK 3139/17 które jakkolwiek zapadło na tle przepisów ustawy o ruchu drogowym jednak zdaniem strony skarżącej winno mieć zastosowanie i w niniejszym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., jak i poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nie zostały wydane zostały z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 52140 ze zm.), dalej: u.t.d.

Na wstępie zaznaczyć należy, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f k.p.a.

Zgodnie z art.189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.

Kary pieniężne nakładane na przewoźników, jak i ich wysokość zostały w uregulowane w przepisach u.t.d. Ustawa przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W art. 92b i 92c u.t.d. ustawodawca przewidział także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w u.t.d.) to ze względu na treść art. 189a § 2 k.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IVa k.p.a.

Stosownie do treści art. 92a ust.1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1. 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2. 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
3. - załącznika nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie na "A" sp. zo.o. została nałożona kara pieniężna za naruszenie przepisów transportu drogowego w zakresie umieszczenia w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem dane, informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Odnosząc się do stwierdzonego naruszeń należy wskazać, że zasadnie organy nałożyły na stronę skarżąca karę pięnieżną w kwocie [...] zł skoro w/w naruszenie opisane w l.p. 1.10. zał nr 3 do ustawy jako umieszczenie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem danych lub informacji niezgodnych ze stanem faktycznym jest sankcjonowane karą w kwocie [...] zł.

Jak stanowi art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 poz. 1983) nadawca składa przewoźnikowi na przesyłkę towarową list przewozowy, a jeżeli przy danym rodzaju przewozu jest to powszechnie przyjęte, w inny sposób dostarcza informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania przewozu.

1. 2. W liście przewozowym nadawca zamieszcza: 1) nazwę i adres nadawcy, jego podpis oraz określenie placówki przewoźnika zawierającej umowę;
2. 2) miejsce przeznaczenia przesyłki oraz nazwę i adres odbiorcy;
3. 3) określenie rzeczy, masy, liczby sztuk przesyłki, sposobu opakowania i oznaczenia;
4. 4) inne wskazania i oświadczenia, wymagane albo dopuszczone zgodnie z przepisami ze względu na warunki danej umowy lub sposób rozliczeń.

W niniejszej sprawie zaistniały stan faktyczny uzasadniał nałożoną karę w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika bowiem, iż podczas kontroli drogowej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w L. zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu [...] r., w miejscowości P. stwierdzono umieszczenie w liście przewozowym lub innych dokumentach związanych z przewożonym ładunkiem dane, informacje niezgodne ze stanem faktycznym gdzie wystawcą kwitu wagowego i jednocześnie załadowcą nadawcą ładunku był przedsiębiorca "A" sp. z o.o. Podczas kontroli stwierdzono bowiem, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. To spowodowało, iż kontrolowany zespół pojazdów został skierowany na stanowisko wagowe. Dla ww. stanowiska pomiarów mas i nacisków osi pojazdów uczestniczących w ruchu drogowym w dniu [...] r. uprawniony geodeta wykonał pomiary pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów i zatwierdził stanowisko do przeprowadzenia pomiarów nacisków osi pojazdów.

Do pomiarów rzeczywistej masy całkowitej pojazdu użyto wagi nieautomatycznej o nr fabrycznym [...] zatwierdzonej jako waga samochodowa do ważenia pojazdów. Wynik kontrolowanego zespołu pojazdów po uwzględnieniu dopuszczalnego błędu pomiarowego wynoszącego 2% wartości wskazanej przez wagę i zaokrągleniu uzyskanej wartości do pełnych 100 kg dla każdej osi dał wynik [...] kg podczas, gdy w dowodach rejestracyjnych kontrolowanego zespołu pojazdów dopuszczalna masa całkowita wynosiła [...] kg. Tym samym kontrolowany zespół pojazdów został przeciążony o 1590 kg, a zatem kwit wagowy wystawiony przez nadawcę. "A" sp. z o.o. nie potwierdzał stanu rzeczywistego co do załadowanego towaru na ten zespół pojazdów.

W zakresie zarzutu naruszenia przez organy przepisu art. 92c u.t.d poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej bez zbadania czy miał on wpływa na powstanie naruszenia, bądź czy naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń co do których zaistnienia strona nie mogła ich przewidzieć to zdaniem Sądu nie jest on słuszny. W ocenie Sądu zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne wskazują na to, iż strona miała wiedzę co do faktu załadowania towaru w ilości nie znajdującej potwierdzenia w danych z kwitu wagowego. Skoro wystawcą kwitu wagowego i jednocześnie załadowcą nadawcą ładunku była strona skarżąca i znana jej była dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów w tym ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] nie powinna ona była dopuścić do przeładowania zespołu pojazdów. Nawet zaś gdyby dokonano załadunku towaru w ilości ponad dopuszczalną to wystawca dokumentu nie powinien podać nieprawdy odnośnie masy pojazdu. W konsekwencji w sprawie nie doszło do naruszenia art. art. 92c u.t.d.

Wbrew również twierdzeniom postawionym w skardze organy administracji dokładnie wyjaśniły stan faktyczny oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nieuzasadnione są zatem zarzuty postawione w skardze dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § k.p.a. W zakresie zaś zarzutu, iż organ II instancji nie odniósł się do wnioskowanego przez stronę dowodu w zakresie przesłuchania świadka w toczącym się równolegle postępowaniu dot. tego samego zdarzenia, a odnośnie naruszenia obowiązków z ustawy o ruchu drogowym w celu wykazania, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia to nie jest on zasadny. Jak stanowi art. 78 k.p.a żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl zaś § 2 organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

W niniejszej sprawie żądanie przeprowadzania dowodu dotyczyło okoliczności ustalonych już w sprawie przez organy innymi środkami dowodowymi co do okoliczności, iż strona miała wpływ na powstanie naruszenia zatem podnoszony przez stronę wniosek dowodowy mógł zostać uznany za nieuzasadniony a odstąpienie przez organ od przeprowadzenia zgłoszonego przez strony żądania było zgodne z prawem.

Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

1. - ---------------------- 4/10