Uzasadnienie
D.H. i J.H. pismem nadanym w dniu 10 listopada 2020 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na J.H. obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – zwana dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. W ramach tego przepisu sąd administracyjny winien samodzielnie ocenić, czy skargę wniósł podmiot, który ma interes prawny. Przesłanka "posiadania interesu prawnego", o której stanowi art. 50 § 1 p.p.s.a., polega na wykazaniu istnienia normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jej sfery praw i obowiązków przed zaistniałymi naruszeniami i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego.
Wobec powyższego należy wskazać, że D.H. nie jest stroną tego postępowania. Zaskarżona decyzja nie nałożyła na niego obowiązku poddania się kwarantannie, a zatem nie był on stroną tego postępowania administracyjnego oraz także nie jest stroną postępowania sądowoadministracyjnego związanego z kontrolą zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięcia. Nie posiada więc w sprawie interesu prawnego.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.