Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 23.08.2019 r. T. M. – dalej strona, skarżący, zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej w Katowicach o zwrot odebranej broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego wraz z pozwoleniem na broń i nabojami.
Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach (KWP) pismem nr [...] udzieliła odpowiedzi, w której poinformowano, że podstawą prawną odebrania broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni stanowiącej własność strony był przepis art. 19 ust.1a ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. nr 53, poz. 549, Ubia). Zgodnie z tym przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.
Jak ustalono, przeciwko stronie nadal toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 258 § 1 kk, art. 56 § 112 kks w zb. z art. 62 § 1 i 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 113 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt 1,2 i 5 kks i art. 38 § 2 pkt. 1 kks, art. 271 §113 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, a więc wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Aktualnie brak zatem podstaw do zwrotu stronie odebranej broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni.
Niezależnie od powyższego poinformowano, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organ Policji w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego, nie może jednocześnie skutkować koniecznością zwrotu odebranej broni, amunicji oraz legitymacji. Jak bowiem zaznaczono, ich odebranie nastąpiło w oparciu o przepis art. 19 ust. 1 a Ubia. Okoliczność, która przesądziła o dokonaniu tej czynności, nie ustała. Przesłanką jej zastosowania nie jest też skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia, ale sam fakt toczącego się postępowania karnego o takie przestępstwo, co jest zgodne z orzecznictwem judykatury. Pismo zostało podpisane przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w Katowicach.
Pismo to stało się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 1096/19 odrzucił skargę strony podkreślając w pierwszej kolejności, że sama czynność odebrania broni palnej skarżącemu była przedmiotem badania przez tenże sąd w sprawie o sygn. akt III SA/Gl 459/19. Natomiast obecnie strona skarży pismo, w którym informuje się jedynie o zaistniałym stanie faktycznym oraz o tym, że aktualnie brak jest możliwości zwrotu odebranej mu już broni palnej.
W ocenie WSA nie można zatem takiego pisma uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa), ponieważ nie jest spełniony warunek, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. WSA w Gliwicach końcowo przypomniał, że odebranie broni posiadanej legalnie jest czynnością czasowo ograniczoną do lat trzech, bądź krótszą ograniczoną czasookresem postępowania karnego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa, zarzucając 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia poprzez jego błędną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że odmowa zwrotu odebranej prewencyjnie broni nie mieści się w dyspozycji omawianego unormowania, podczas gdy uprawnienie polegające na ''odebraniu za pokwitowaniem broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzające legalności posiadania broni'' może przybrać również szczególną formę, jaka ma związek z odmową zwrotu broni jeżeli ta - tak jak w realiach niniejszej sprawy - nie mogła zostać odebrana, albowiem znajdowała się już w posiadaniu organu Policji w dacie zastosowania przez ten organ omawianej regulacji, co w konsekwencji oznacza, że odmowa zwrotu broni niewątpliwie mieści się w zakresie tego unormowania i dotyczy uprawnień oraz obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa;
2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. a to art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, polegające na bezzasadnym stwierdzeniu przez sąd pierwszej instancji, że pismo organu Policji z [...]r., w którym to odmawia się skarżącemu zwrotu odebranej broni, stanowi jedynie pismo informujące o zaistniałym stanie faktycznym oraz o braku możliwości zwrotu odebranej broni palnej, co "w optyce sądu" oznacza, że nie jest w takim stanie rzeczy spełniony warunek, że dotyczy ono uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy, a co za tym idzie nie można takiego pisma uznać za akt bądź czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, podczas gdy wskazane w art. 19 ust. 1a Ubia uprawnienie polegające na "odebraniu za pokwitowaniem broni i amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni" może przybrać również szczególną formę, jaka ma związek z odmową zwrotu broni, jeżeli ta nie mogła zostać odebrana, albowiem znajdowała się już w posiadaniu organu Policji w dacie zastosowania przez ten organ art. 19 ust. 1 Ubia, co w efekcie oznacza, że pismo organu z [...] r. stanowi władcze oświadczenie woli organu o zastosowaniu wobec skarżącego w/w przepisu administracyjnego prawa materialnego, a co za tym idzie bezspornie dotyczy jego uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i w konsekwencji podlega kognicji sądu administracyjnego, bowiem stanowi ono akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa.
W konsekwencji zawnioskowano o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2020r. sygn. akt II OSK 2226/20 uchylił zaskarżone postanowienie uznając zasadność skargi kasacyjnej.
NSA nie zgodził się z sądem, że przedmiotowe pismo, wiązać należy z bliżej niesprecyzowaną czynnością podjętą przez KWP. Nie można bowiem wykluczyć, że odmowa zwrotu broni przybrała w realiach niniejszej sprawy sformalizowaną postać, a mianowicie aktu skierowanego do skarżącego, ponieważ na jego mocy odmówiono zwrotu broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni, zaś uzasadnieniem przedmiotowej odmowy było odwołanie się do dyspozycji art. 19 ust. 1a Ubia oraz dokonanej w tym akcie wykładni przesłanek odebrania broni wynikających z tego unormowania.
W ocenie NSA by zaskarżony akt należał do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, to osoba podpisująca sporne rozstrzygnięcie była zobligowana do posiadania stosownego upoważnienia udzielonego przez właściwy organ. NSA zaznaczył, że mieć należy na uwadze, że obowiązek posiadania przez pracownika organu upoważnienia do działania w imieniu tegoż organu może nie odnosić się wyłącznie do podejmowania decyzji i postanowień w toku ogólnego postępowania administracyjnego, ale także do podejmowania innego rodzaju aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a Sąd pierwszej instancji nie dokonał w tym zakresie ustaleń, czy Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach który rzeczone pismo podpisał takie upoważnienie posiadał, przesądzając niejako z góry, że "autorem" pisma z [...] r. jest KWP, podczas gdy sygnowane ono jest oznaczeniem "Komenda Wojewódzka Policji w Katowicach Wydział Postępowań Administracyjnych", zaś w podpisie nie wskazano, aby podpisujący je działał z upoważnienia KWP.
NSA dalej wskazał, iż myśl art. 32 Ppsa w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2019, poz. 161) wynika, że organem administracji rządowej jest – w sprawach o których mowa w art. 5 ust. 1 cyt. ustawy "wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią". Organem administracji publicznej przeto nie jest "Komenda Wojewódzka Policji".
Wskazał, iż akta administracyjne zawierają odpis upoważnienia Nr [...] udzielonego przez KWP Naczelnikowi Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach, obowiązkiem sądu wojewódzkiego będzie zatem dokonanie wpierw – wspierając się w tym względzie materiałem aktowym – ustalenia, czy zaskarżony akt (pismo z [...] r.) pochodzi od organu administracji publicznej, dokonując także przy tym oceny, czy brak wskazania upoważnienia do działania ma tylko znaczenie formalne.
Za przedwczesne NSA uznał stwierdzenie, że zaskarżony akt ma jedynie charakter informacyjny. Zwrócił uwagę, że sąd pierwszej instancji w ogóle się nie wypowiedział co do podnoszonych w skardze, argumentów strony co do wpływu decyzji KWP z [...] r. umarzającej w całości postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską oraz oceny dowodów dokonanej w toku postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, w oparciu o którą skarżący wystąpił z wnioskiem o zwrot odebranej broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego wraz z pozwoleniem na broń oraz nabojami.
Podsumowując NSA zauważył, iż w sytuacji braku zbadania przez WSA w Gliwicach pełnej kwalifikacji prawnej pisma z [...] r., oceny czy Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach posiadał upoważnienie właściwego organu Policji do podejmowania tego rodzaju aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pominięcia w rozważaniach wpływu decyzji KWP z [...] r. na prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie odmowy zwrotu broni, za zasadne uznano uchylenie spornego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że sprawa będąca przedmiotem kontroli sądowej była już jej przedmiotem orzeczenia WSA co potwierdza wyrok z 19 lutego 2020 r. III SA/GL 1096/19 uchylony wyrokiem NSA z 10.10. 2020 r. sygn. akt I OSK 2226/20 którym przekazano sprawę Sądowi do ponownego rozpatrzenia.
Stosownie do art. 190 Ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji "granice sprawy", o których mowa w art. 134 i art. 135 Ppsa podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznawał skargę kasacyjną sąd II instancji i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 tej ustawy (por. wyrok NSA z 3 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1311/07, pub. LEX 510043).
Zatem w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należy uwzględniając wytyczne wynikające z powołanego postanowienia NSA, ocenić czy przedmiotowe pismo podpisane przez Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach zostało wydane przezeń jako organ. Jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2019, poz. 161) organem administracji rządowej jest – w sprawach o których mowa w art. 5 ust. 1 cyt. Ustawy "wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią".
Z akt administracyjnych wynika, iż na mocy upoważnienia Nr [...] udzielonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji Naczelnikowi Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach udzielono na podstawie art. 9 ust. 1, art. 37a ust.1 ubia. upoważnienia do podejmowania rozstrzygnięć, w tym wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w sprawach realizowanych w oparciu o przepisy ubia. oraz wydawanych na jej podstawie aktów wykonawczych z wyłączeniem decyzji skutkujących wydaniem pozwolenia na broń palna bojową do celów ochrony osobistej (......).
Jak natomiast stanowi art. 9 ust. 1 Ubia broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej. W myśl natomiast art. 19 Ubia osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia:
- 1) okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej,
- 2) okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 i 4 oraz ust. 5 pkt 2-6, w zakresie zarejestrowanej broni pneumatycznej
- - a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne oraz zakres upoważnienia Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżony akt -pismo z [...] r. pochodzi od organu administracji publicznej, upoważnionego do działania w zakresie wydawania indywidualnych aktów administracyjnych dot. spraw realizowanych w oparciu o przepisy Ubia dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a brak wskazania upoważnienia do działania w tej sprawie jako mające znaczenie ściśle formalne pozostawał bez znaczenia dla jego wydania.
Przechodząc dalej do kontroli pisma w zakresie dokonania kwalifikacji prawnej pisma z [...] r., należy stwierdzić, że kwestionowane rozpatrywaną skargą pismo Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych to akt z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Akt ten stanowi przejaw władczej woli organu, obejmującej odmowę zwrotu broni palnej myśliwskiej, amunicji i legitymacji posiadacza z powodu braku możliwości prawnych w tym zakresie, co ma potwierdzać treść art. 19 ust. 1a ubia.. Posiada cechy aktu indywidualnego, kreuje sytuację prawną strony w zakresie odmowy zwrotu odebranej broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego z pozwoleniem na broń i nabojami. Odnosi się również do uprawnienia strony wynikającego z przepisów prawa – Ubia., która to w art. 9 stanowi iż broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, (....) oraz art. 10 który stanowi, iż właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, gdzie za ważna przyczynę o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności:1) stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia;
- 2) posiadanie uprawnień do wykonywania polowania, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów - dla pozwolenia na broń do celów łowieckich; (......) (ust. 2 art.10).
Przechodząc do kontroli merytorycznej aktu zauważyć należy, iż kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem – t.j. legalności - tej działalności, poprzez badanie czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a.
Skarga w ocenie dokonanej według powyższych kryteriów zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnienia wymaga, iż organ w odpowiedzi wskazał, że podstawą prawną odebrania broni palnej myśliwskiej, amunicji oraz legitymacji posiadacza broni był przepis art. 19 ust. 1a Ubia, zgodnie z którym to przepisem Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami, przeciwko której toczy się postępowanie karne o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, na okres nie dłuższy niż 3 lata.
Na potwierdzenie spełniania przesłanki prawnej odmowy organ wskazał okoliczność ustaleń w zakresie toczenia się w dalszym ciągu przeciwko stronie postępowania karnego o popełnienie czynów określonych w art. 258 § 1 kk, art. 56 § 112 kks w zb. z art. 62 § 1 i 2 kks w zb. z art. 61 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 9 § 113 kks w zw. z art. 37 § 1 pkt l,2i5 kks i art. 38 § 2 pkt. 1 kks, art. 271 §113 kk w zb. z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk, a więc wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia. Okoliczność, która przesądziła o dokonaniu tej czynności, nie ustała w jego ocenie. Przesłanką odmowy oddania broni jak wskazano nie jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia, ale sam fakt toczącego się postępowania karnego o takie przestępstwo.
Jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego:
- a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe,
- b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo:
- - przeciwko życiu i zdrowiu,
- - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia
Organ przywołując fakt prowadzenia w/w postępowań karnych nie wskazał w sposób precyzyjny i jednoznaczny, która w istocie przesłanka z art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia w sprawie zaistniała. Nie wskazał na czym opiera stwierdzenie, że odmowa zwrotu broni pozwolenia i naboi znajduje swoje odzwierciedlenie w istniejącym stanie faktycznym sprawy. Skoro z akt sprawy nie wynika by strona została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia, to rzeczą organu i obowiązkiem było wskazanie na czym organ opiera stwierdzenie, że osoba domagająca się zwrotu broni stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Samo wskazanie, iż przesłanką odmowy oddania broni nie jest skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia, ale fakt toczącego się postępowania karnego o takie przestępstwo nie jest wystarczającą przesłanką w świetle brzmienia tego przepisu do odmownego załatwienia wniosku strony.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 973/18, co skład orzekający podziela, organy Policji są uprawnione do odmowy wydania pozwolenia na broń osobom, które stanowią zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, ale które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni, przy czym wówczas muszą wskazać na czym opierają stwierdzenie, że osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1728/16, WSA w Warszawie (publ LEX nr 2522178) słusznie stwierdził, iż przesłanki "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń". Powyższe zaś oznacza, iż skoro art. 15 ust. pkt 6 Ubia określa przesłanki, które każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, obowiązkiem organu było wskazanie która z w/ przesłanek w sprawie zaistniała, uzasadniająca negatywne rozpoznanie wniosku strony.
Podsumowując skoro organ w zakwestionowanym akcie analizy takiej zaniechał oznacza to, iż w przy podejmowaniu aktu doszło do naruszenia zastosowanych w nim przepisów prawa materialnego z uwagi na niewyjaśnienie w treści wydanego aktu, na jakiej podstawie prawnej i z powodu spełnienia których konkretnie przesłanek, przewidzianych przez ustawodawcę w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 Ubia zaszła - zdaniem organu - podstawa do negatywnego załatwienia wniosku strony z 23 sierpnia 2019 r. Tym samym Sąd stwierdził, że organ, wydając wspomniany akt z dnia [...] r. dopuścił się w powyższym zakresie także istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 7 Konstytucji RP.
Co do argumentów strony istnienia decyzji KWP z [...] r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską jaki i oceny dowodów dokonanej w toku tegoż postępowania administracyjnego to zauważyć należy, iż skoro organ umorzył postępowanie we wskazanym zakresie to uznał, iż nie zachodzą przesłanki do kontynuowania postępowania w tym przedmiocie czyli uznał, iż przesłanki które legły u podstaw wszczęcia postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń i prowadzenia postępowania w tym względzie upadły. Natomiast skoro organ powołuje się na inną podstawę prawną swego działania skutkującą odmownym załatwieniem wniosku to winien ją w sposób jednoznaczny wykazać, czego nie uczyniono.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. - orzekł, jak w sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w art. 200 oraz 205 § 2 Ppsa.