Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...]r. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z [...] r. zwalniającą ze służby w Policji asp. S. S. (dalej określanego jako skarżący).
W podstawie prawnej decyzji powołano art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 360) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej określanej skrótem K.p.a.). Natomiast w jej uzasadnieniu decyzji ustalił, że Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z [...] r., zawiesił w czynnościach służbowych skarżącego na okres od [...] r. do [...] r. ze względu na przedstawienie w/w funkcjonariuszowi przez Prokuratora zarzutu dotyczącego popełnienia czynu z art. 18 § 2 w zw. z art. 231 § 1 i 2 oraz z art. 228 § 1 i 3 kk.
Następnie, w związku z nieustaniem przesłanek zawieszenia, Komendant Miejski Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z [...] r., przedłużył okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Wymienioną decyzję doręczono zainteresowanemu w dacie 13 sierpnia 2019 r. W wyniku wniesionego przez funkcjonariusza odwołania od tego rozstrzygnięcia Komendant Wojewódzki Policji w K. rozpoznał przedmiotową sprawę i decyzją nr [...] z [...]r. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszoinstancyjnego.
W dniu [...] r. Komendant Miejski Policji w S. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Po czym rozkazem personalnym nr [...] z [...] r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił skarżącego z dniem [...] r. ze służby w Policji. Decyzji na podstawie art. 108 K.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 77, art 8, art. 80 K.p.a. domagał się uchylenia kwestionowanej decyzji. Podkreślił, ze Sąd Rejonowy K. w K. postanowieniem z [...]r. uchyli zastosowany przez Prokuratora wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Zdaniem odwołującego się powyższe rozstrzygnięcie winno skutkować dopuszczeniem go do wykonywania obowiązków służbowych, ponieważ taki skutek osiągnął drugi z funkcjonariuszy KMP w S., wobec którego również toczyło się postępowanie karne.
Nadto przedłużenie przez organ Policji zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego było, w jego ocenie, bezzasadne, a także krzywdzące w świetle wyroku jaki został podjęty przez Sąd I instancji (wyrok z dnia [...] r.) tj. uniewinnienia policjanta od jednego z zarzutów, a w stosunku do drugiego - warunkowego umorzenia postępowania.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na zwolnienie policjanta ze służby. Ponieważ przyczyna zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych tj. postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia pozostaje w toku, to organ pierwszej instancji mógł skorzystać z wyżej opisanego trybu. Nie jest też sporną okolicznością to, że upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego. Postępowanie karne nie jest zakończone i nie można określić, kiedy to nastąpi.
Trafnie także, w ocenie organu odwoławczego, Komendant Miejski Policji w S. uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wykazał okoliczności negatywne, które z uwagi na specyfikę realizowanych przez Policję zadań legły u podstaw przedmiotowego rozstrzygnięcia. Nieobecność skarżącego w służbie skutkowała bowiem zablokowaniem etatu i brakiem możliwości przyjęcia do służby innego policjanta, która to okoliczność negatywnie przekładała się na proces organizacji służby i należyte wykonywanie przez formację powierzonych jej zadań. Podkreślił, że Policja tworzy formację uzbrojoną, służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. W interesie służby (utożsamianym z interesem społecznym), pojmowanym jako konieczność skutecznego realizowania zadań formacji, pozostaje jak najbardziej efektywne wykorzystywanie etatów i środków, którymi dysponuje Policja.
Realizacji wskazanych celów nie sprzyja pozostawanie w służbie funkcjonariusza, który będąc zawieszonym w czynnościach służbowych faktycznie służby nie pełni (pobierając 50 % uposażenia), a jego obowiązki są zobowiązani realizować inni policjanci (dla których stanowi to dodatkowe obciążenie). Dalsze utrzymywanie tego stanu kolidowałoby z interesem służby. Zawieszenie w pełnieniu obowiązków służbowych nie powinno trwać w nieskończoność, biorąc pod uwagę czasochłonność czynności podejmowanych przez organy ścigania i charakter zarzutów /Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 października 2019 r,, sygn. akt 11 SA/Po 391/19, Lex nr 2734362/.
Na koniec organ odwoławczy zauważył, że postępowanie w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest odrębnym postępowaniem, które toczy się w oparciu o art. 39 ustawy o Policji. Decyzja o przedłużeniu okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych została zaskarżona przez skarżącego, a organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Nie zgodził się także ze stanowiskiem skarżącego, iż tryb jego zwolnienia stanowi próbę obejścia przepisów prawa, z tego względu iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie ziściła się przesłanka zwolnienia obligatoryjnego określona w przepisie art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji.
W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący decyzji organu odwoławczego zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- a. art. 41 ust. 2 pkt 9 w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na wadliwym zastosowana omawianej normy do stanu faktycznego, który nie mieści się w dyspozycji, a polegającym na utrzymanku zawieszenia w czynnościach służbowych pomimo braku nadzwyczajnych okoliczności, co skutkowało wydaniem decyzji o wydaleniu ze służby z uwagi na przekroczenie 12 - miesięcznego okresu zawieszenia,
- b. art:. 7 Konstytucji; Rzeczypospolitej Polskiej z dnia. 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. poz. 78 nr 483) w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie 1 wydanie decyzji przez organ II Instancji z pominięciem konstytucyjnej zasady praworządności, obligującej organ władzy publicznej do działania na podstawie i w granicach prawa,
- c. art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu za prawidłowe działanie organu I instancji polegającego na rażąco nierównym traktowaniu dwóch funkcjonariuszy Policji znajdujących się w tej samej sytuacji procesowej, poprzez akceptację prawidłowości stosowania wobec Skarżącego środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, pomimo że organ ten uznał w stosunku do innego funkcjonariusza, iż brak jest konieczności stosowania tego środka, co stanowi przejaw niedopuszczalnej dyskryminacji obywatela wobec prawa,
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, a to:
- a. art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na:
- - wydaniu zaskarżonej decyzji bez wnikliwego i wyczerpującego zbadania stanu faktycznego i oparciu się w zakresie wydanej decyzji wyłącznie na fakcie utrzymania zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych przez okres przekraczający 12 miesięcy, przy całkowitym pominięciu sensu merytorycznego zarzutu stawianego decyzji organu I instancji co do braku postaw do stosowania zawieszenia przez okres przekraczający 3 miesiące, w szczególności w zestawieniu z treścią postanowienia Sądu Rejonowego K. w K. z [...] roku o zmianie postanowienia o zastosowaniu środków zapobiegawczych, które wskazywało, iż wykonywanie czynności służbowych przez skarżącego nie stanowi jakiekolwiek zagrożenia dla służby czy wykonywanych przez niego czynności,
- - bezzasadnym różnicowaniu sytuacji dwóch funkcjonariuszy Policji wykonujących tożsame obowiązki zawodowe, a znajdujących się w identycznej sytuacji procesowej z uwagi na postawienie im zarzutów prokuratorskich, polegającym na zastosowaniu wobec jednego z nich (skarżącego) środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych na okres przekraczający 3 miesiące, przy braku zastosowania takiego środka w stosunku do drugiego z funkcjonariuszy, co świadczy o braku przesłanki do stosowania tego środka,
- b. art. 8 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji bez dokładnego zweryfikowana zarzutów sformułowanych pod adresem decyzji organu I instancji przyjęciu w tym zakresie wszystkich argumentów zawartych w decyzji organu I Instancji, bez pogłębionej analizy ich zasadności.
W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictw w kwocie 17 złotych.
Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z informacji, o którą sąd miałby zwrócić się do Komendanta Miejskiego Policji w S., czy wobec M. C. stosowano także instytucje zawieszenia w czynnościach służbowych i na jaki okres.
W uzasadnieniu skargi podkreślił, że prawidłowość zastosowania normy art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji może być oceniana wyłącznie w zbiegu z oceną zasadności stosowania środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji, czego organ administracyjny w ogóle nie dokonał.
Podstawą formalną rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z [...] roku o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych było przedstawienie zarzutów prokuratorskich z art. 228 i art. 231 kodeksu karnego. Przy czym organ I instancji przedmiotowy stan faktyczny i wskazaną normę stosował wobec dwóch funkcjonariuszy skarżącego i M. C. Obaj występowali w tym samym postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w K. a następnie Sąd Rejonowy w S. w charakterze podejrzanych a później oskarżonych. Lecz tylko w stosunku do skarżącego zastosowano instytucję zawieszenie w czynnościach służbowych, najpierw na okres trzech miesięcy, a później do zakończenia postępowania karnego. Chociaż sytuacja procesowa obu funkcjonariuszy był taka sama.
Ponadto postanowieniem Sądu Rejonowego K. z [...] roku, Sąd zmieniono postanowienie Prokuratora o zastosowaniu środków zapobiegawczych. Sąd uchylił zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych funkcjonariusza Policji. Takie stanowisko Sądu jednoznacznie potwierdziło, iż brak było na tamtą chwilę podstaw do uznania, że czyn zarzucany skarżącemu w jakikolwiek sposób uniemożliwia mu lub utrudnia wykonywanie obowiązków służbowych funkcjonariusza Policji. Sąd przyznał przy tym, iż wykonywanie tych obowiązków w tamtym czasie nie było w żaden sposób zagrożone, zaś sam skarżący dawał rękojmię ich prawidłowego i rzetelnego wykonywania. Mimo zaistnienia korzystnego dla skarżącego orzeczenie sądu organ nadal kontynuował jego zawieszenie w czynnościach służbowych.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w K. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że formułowane w skardze zarzuty nie dotyczą istoty sprawy. Okoliczności związane z zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych nie były przedmiotem rozpatrywanej sprawy.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne.
Zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Natomiast na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dalej należy zauważyć, że Przewodniczący Wydziału III tut. Sądu, powołując się na art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 374 ze zm., dalej uCOVID-19) oraz rozporządzanie nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 23 października 2020 r, w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARScoV-2, zarządzeniem z 17 marca 2021 r., skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym, strony postępowania zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi.
Zdaniem Sądu, uwzględniając zasadę jawności posiedzeń sądowych (art. 10 P.p.s.a.) i regułę rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych w formie rozprawy (art. 90 § 1 P.p.s.a.), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny", przy odpowiednim zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, za dopuszczalne uznano rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Bowiem z powołanych przepisów wynika odpowiednio, że: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust.
2) oraz "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3). Należy mieć na względzie, że w pierwotnej wersji uCOVID-19 zamieszczono przepis art. 15 zzs ust. 6, z którego treści wynikało, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 "nie przeprowadza się rozpraw ani posiedzeń jawnych", z wyjątkiem rozpraw i posiedzeń jawnych w sprawach określonych w art. 14a ust. 4 i 5 tej ustawy, określonych mianem "pilnych". Uchylenie przepisów art. 14a i art. 15zzs uCOVID-19 nastąpiło jednocześnie z dodaniem do tej ustawy m. in. przywołanych uprzednio regulacji zawartych w jej art. 15 zzs4 ust. 2 i 3. Sens takiego działania ustawodawcy sprowadza się zatem do tego, że istniejący stan epidemii ogłoszony z powodu COVID-19 (co jest okolicznością notoryjną) nie stanowi aktualnie przeszkody m. in. do działania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym
Wobec powyższego skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne będzie rozpoznanie wniesionej skargi na posiedzeniu niejawnym w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Przechodząc do meritum sprawy, po dokonaniu, według wskazanych wyżej reguł, oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisy prawa materialnego i procesowego w sposób wpływający na wynik sprawy.
Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Treść tego przepisu wskazuje, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego ("można zwolnić"). Zwolnienie funkcjonariusza policji ze służby jest bowiem możliwe w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Regulacja ta wskazuje na istnienie dwóch przesłanek, jakie muszą wystąpić, by możliwym było podjęcie decyzji o zwolnieniu ze służby. Pierwsza z przesłanek to upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, druga natomiast to nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych. Łączne spełnienie obu przesłanek pozwala na rozważenie zwolnienia policjanta ze służby.
Jednak uznaniowy charakter takiej decyzji nie zezwala organom administracji publicznej na całkowitą i niekontrolowaną swobodę w rozstrzyganiu sprawy. Na organie prowadzącym postępowanie administracyjne, również działającym w ramach uznania administracyjnego, ciąży bowiem obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Natomiast z uwagi na specyficzny rodzaj służby w Policji, konieczne jest ponadto zbadanie możliwości pozostawienia w służbie funkcjonariusza przez pryzmat zadań, które określa ustawa o Policji, uprawnień przełożonego w zakresie zapewnienia prawidłowego działania podległych mu jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego mu zespołu ludzi oraz interesu służby.
Podkreślić przy tym należy, że w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać funkcjonariuszem danej formacji, czy też mogła być wykluczona z tego grona (zob. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017 r., I OSK 254/17).
W rozpoznawanej sprawie obie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji zostały spełnione. Rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. został wydany [...], a więc w dacie, kiedy nastąpił już upływ 12 miesięcy okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i nie ustała również przyczyna zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych. Rozkaz personalny o zawieszeniu skarżącego czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy - od [...] do [...] r. został wydany [...] r. Następnie rozkazem personalnym z [...] r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Podkreślić w tym miejscu należy, że przytoczony wyżej art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji pozwala właściwemu organowi zwolnić funkcjonariusza nawet wówczas, gdy nie zostało zakończone postępowanie karne, będące podstawą zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych. Istotny jest bowiem upływ 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a także nieustąpienie przyczyn, które stanowiły podstawę zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych.
Postępowanie karne przeciwko skarżącemu będące podstawą zawieszenia skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, co jest okolicznością niesporną i wykazaną przez organ, nie zostało prawomocnie zakończone ani w dacie podejmowania decyzji przez organ I, jak i II instancji. Od wyroku z [...] r. skarżący zapowiedział ewentualne wniesienie środka zaskarżenia.
Trafnie zatem, po ustaleniu zaistnienia tych dwóch bezwzględnych przesłanek dopuszczalności zwolnienia policjanta za służby organy rozważyły kwestię jego dalszego pozostawania w służbie z jednoczesnym zawieszeniem w czynnościach służbowych. Zauważyć przy tym należy, co trafnie zaznaczył organ odwoławczy, odwołując się do wyroku WSA w Poznaniu z 3 października 2019 r. sygn. akt II SA/Po 391/19, że samo zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych pełni rolę podobną do roli środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym. Możliwość przedłużenia zawieszenia, realizowanego w trybie administracyjnym, ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu. Podobieństwo instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych do środka zapobiegawczego w postępowaniu karnym wskazuje, że specyfika tego rodzaju spraw ogranicza zakres postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem sam fakt toczącego się postępowania karnego z zarzutem popełnienia przestępstwa przez policjanta może determinować rozstrzygnięcie organu Policji o przedłużeniu zawieszenia w czynnościach służbowych, czego następstwem, w przypadku niezakończenia postępowania karnego w okresie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, może być decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Trafnie także organy wskazały na fakt dezorganizacji pracy w wydziale w którym służbę pełnił skarżący, konieczność wykonywania zadań jemu przypadających przez innych funkcjonariuszy Policji, dla których stanowi to dodatkowe obciążenie, jako te okoliczności, które dodatkowo przemawiały za zwolnieniem go ze służby.
Zatem oceniając stanowisko organów obu instancji, który wskazały na interes służby, który byłby naruszony przez dalsze pozostawanie skarżącego w stanie zawieszenia przy jednoczesnej dezorganizacji pracy jednostki Policji, w której odbywa służbę, jako tą okoliczność, poza dwoma wyżej wymienionymi przesłankami koniecznymi do zwolnienia funkcjonariusza ze służby, należało uznać je za zasadne. Podjęte w granicach uznania administracyjnego. Z przyczyn podanych powyżej zasadnym stało się przedłożenie w tym wypadku interesu publicznego (interesu służby) nad indywidualny policjanta.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących nierozważenia przez organ zasadności zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, zwłaszcza w kontekście niestosowania tak dotkliwego środka wobec drugiego z funkcjonariuszy Policji znajdującego się w podobnej do skarżącego sytuacji wskazać należy, co także wyjaśnił organ odwoławczy, że postępowanie w sprawie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest odrębnym postępowaniem, które toczy się w oparciu o art. 39 ustawy o Policji. To w tym postępowaniu funkcjonariusz może kwestionować wykładnię i zastosowanie przepisu tak art. 39 ust. 1, jak i ust. 3 ustawy o Policji, w tym spełnienie przesłanek w tych przepisach określonych. Inaczej mówiąc to w toku postępowania w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych strona może kwestionować to, ze w stosunku np. do współpodejrzanego drugiego policjanta, czy współoskarżonego, takiej samej lub podobnej sytuacji faktycznej i prawnej nie zastosowano środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych lub nie przedłużono go do czasu zakończenia postępowania karnego.
Podnoszenie tych okoliczności na etapie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby nie może już odnieść zamierzonego skutku. W postępowaniu tym i organ, a następnie Sąd są związani prawomocnymi rozstrzygnięciami w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych i datami wynikającymi z tych rozstrzygnięć. Taka właśnie sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Rozkazy personalne zawieszające skarżącego w czynnościach służbowych są ostateczne i prawomocne. W odniesieniu do rozkazu personalnego przedłużającego okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nie skorzystał on z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Z wyżej przytoczonych dat ich wydania i określonego w rozkazie personalnym początku zawieszenia w czynnościach służbowych – [...] r., w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że do daty wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby minęło 12 miesięcy, co oznacza, że zaistniały przesłanki uprawniające organ do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
W ramach kontroli legalności decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji Sąd związany treścią art. 134 P.p.s.a. nie jest uprawniony do badania zarzutów skargi odnoszących się w istocie do rozkazów personalnych o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. W konsekwencji brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z informacji, o którą zresztą Sąd miałby uprzednio zwrócić się do Komendanta Miejskiego Policji w S.. Ponadto w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwość prowadzenia dowodów jest wyjątkowa, bo obejmuje tylko dowód z dokumentów i tylko o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wszelkie dowody i wnioski dowodowe strona powinna składać we właściwym, merytorycznym postępowaniu, czyli przed organem, bo ten podmiot dokonuje oceny wniosku. Wniosek skarżącego nie zmierza do usunięcia istotnych wątpliwości i dotyczy kwestii wykraczających poza granice sprawy, której przedmiotem jest zwolnienie go ze służby, a nie zasadność zawieszenia go w czynnościach służbowych, czy też zawierzenie lub nie w czynnościach służbowych drugiego funkcjonariusza i przyczyny takiego stanowiska organu stosującego lub nie tą instytucję.
Z powyższych względów za nietrafiony należy uznać zarzut naruszenia art. 7 i przede wszystkim art. 32 Konstytucji RP mówiącego o równości wobec prawa i zakazie dyskryminacji.
Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 9 pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw, albowiem - jak wskazano powyżej - na przeszkodzie zwolnieniu policjanta ze służby nie stoi trwające postępowanie karne. Co istotniejsze to postępowanie, jako że stanowiło podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, powinno w dacie zwolnienia ze służby trwać, albowiem dla skuteczności zwolnienia ze służby niezbędne jest nieustanie przyczyny będącej podstawą zawieszenia. Inaczej mówiąc, gdyby postępowanie karne w sprawie skarżącego prawomocnie się zakończyło, ustałaby przyczyna zawieszenia i nie można byłoby zwolnić skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które głównie powiązane są z kwestia nierozważenia przez organy nierównego traktowania skarżącego i drugiego funkcjonariusza policji także objętego postępowaniem karnym. Kwestia ta została już wyżej omówiona.
Z kolei organy rozstrzygając w sprawie, badały jedynie czy zaistniały, określone przepisem art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, przesłanki do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Nie analizowały natomiast okoliczności zarzucanego skarżącemu czynu, ani zasadności zawieszenia go w czynnościach służbowych. Dla organu okolicznością istotną było to, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne.
Konkludując w rozpoznawanej sprawie organ korzystając z możliwości wynikającej z art. 42 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Nie trzeba szczególnie dowodzić, że w przypadku nieobecności policjanta, czynności wchodzące w zakres jego obowiązków, muszą zostać przejęte przez innych funkcjonariuszy. Gdy taki stan trwa długo, niewątpliwie wpływa niekorzystnie na organizację, jak i efektywność działania danej jednostki Policji. Zawieszenie policjanta w czynnościach skutkuje zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza. Interes społeczny przejawiał się zatem w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki, w której skarżący pełnił służbę.
W ocenie Sądu organ w sposób dostateczny i przekonujący wykazał, dlaczego w przedmiotowej sprawie należało dać prymat interesowi społecznemu, równoważnemu z interesem służby, przedkładając go nad interesem skarżącego.
W ocenie Sądu, organ zasadnie nadał rozstrzygnięciu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygor natychmiastowej wykonalności. Swe stanowisko należycie uzasadnił wskazując, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazujące na, co wyżej już wyjaśniono, uznanie pierwszeństwa interesu społecznego (interesu służby) nad indywidualnym interesem skarżącego.
Na koniec należy jeszcze zauważyć, ze w odniesieniu do policjantów - ustawa o Policji przewiduje jedynie w art. 43 ust. 3, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że tylko w sytuacjach wymienionych w art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8, musi się wypowiedzieć związek zawodowy, nie jest przy tym wymagana jego zgoda, lecz wyłącznie opinia. Lecz w odniesieniu do skarżącego ta procedura nie miała zastosowania.
Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze Sąd, na zasadzie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.