Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie J. H. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...], orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zadłużenie Spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług za miesiące: [...] 2000 r. oraz za okres od [...] do [...] 2001 r. w kwocie łącznej [...] zł. W podstawie prawnej powołał art. 217 i art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.). Wskazał jednocześnie, że zostało ono wniesione z uchybieniem 14 dniowego terminu dla jego wniesienia.
W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz argumentację prawną. W ramach tych wyjaśnił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] orzekająca o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zadłużenie Spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług została zwrócona przez Urząd Pocztowy z adnotacją, iż nie została podjęta w terminie mimo dwukrotnego jej awizowania w dniach [...] i [...] r. Oznacza to, że w myśl art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa doręczenie okazało się skuteczne i 14 dniowy termin do złożenia odwołania upłynął stronie [...] r. W tym stanie rzeczy wniesienie odwołania [...] r. nastąpiło ze znacznym przekroczeniem terminu. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skarżący uzupełnił odwołanie pismem z dnia [...] r., w którym wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ odmówił J. H. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Konsekwencją tego było wydanie zaskarżonego postanowienia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie postanowienia pozostawiającego odwołanie bez rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut uchybienia przepisom nakazujących informowanie stronę postępowania o jej uprawnieniach. Zawarł też zarzuty dotyczące postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dodał także, że zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług, za które orzeczono mu odpowiedzialność podatkową nie istnieje, a on od 2003 r. nie jest już członkiem Zarządu Spółki z o.o. "A" i nie ma możliwości podjęcia skutecznych działań w celu weryfikacji zobowiązań podatkowych Spółki.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga nie okazała się zasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Z kolei z mocy art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa: "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy".
Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...], orzekająca wobec skarżącego odpowiedzialność podatkową za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług została wysłana przesyłką poleconą, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu [...] r. Następnie, wskutek nie podjęcia tej przesyłki przez adresata, została zwrócona organowi podatkowemu I instancji [...] r. wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, na którym umieszczono adnotację o dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] oraz [...] r. Oznacza to, że w dniu [...] r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji skarżącemu w myśl art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; (§ 1 pkt 1), adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a), doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2).
Z kolei w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej ustawowy termin do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, upłynął skarżącemu w dniu [...] r, natomiast J. H. złożył odwołanie w dniu [...] r. czyli po upływie ponad półtora roku od daty jej zastępczego doręczenia. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. zawarł wprawdzie wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, jednak organ odwoławczy go nie uwzględnił postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]. Z kolei skargę na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 772/06. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa procesowego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na zakończenie wskazać należy, iż nie uszło uwadze Sądu, że błędnie została sformułowana sentencja zaskarżonego orzeczenia. Organ podatkowy prawidłowo w podstawie prawnej postanowienia powołał art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, stwierdził też, że odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej zostało wniesione z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, jednakże bez podstawy prawnej stwierdził, iż w związku z wniesieniem odwołania po terminie pozostawia się go bez rozpoznania. W ocenie Sądu, mimo że organy podatkowe nieprawidłowo przedstawiły dwie formy rozstrzygnięcia, prawidłową uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i bez podstawy prawnej pozostawienie go bez rozpoznania nie stanowiło to naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, albowiem zarówno z sentencji orzeczenia jak i jego uzasadnienia wynika rozstrzygnięcie z art. 228 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa.
Z tych zatem powodów, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.