Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. S. D. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w K. z wnioskiem o podjęcie w ramach nadzoru działań w wyniku których rozliczeniami w zakresie podatku od towarów i usług zajmował się będzie właściwy jego zdaniem organ, a to Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. Pismem z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował S. D., iż właściwym dla niego organem podatkowym w sprawach podatku od towarów i usług jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. W dniu [...] r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga S. D. na pisemną informację z [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżone pismo nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pisemna informacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. o tym, iż organem właściwym dla S. D. w zakresie rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług z tytułu sprzedaży działek był i jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. Informacja ta została wystosowana w następstwie pisma z [...]r. w którym domagał się uznania właściwości dla swoich rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług dla Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. Legitymację do dopuszczalności objęcia kontrola sądową wskazanego pisma S. D. wywodzi z treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić, gdyż zarówno ani z tego przepisu ani z pozostałych regulacji ta dopuszczalność nie wynika.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zaskarżone pismo z dnia [...] r. nie należy do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej, w tym w szczególności określonych w art.3 § 2 pkt 1-3 i 4a-8.
Niewątpliwie nie jest to decyzja administracyjna jako kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organów administracyjnych, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę osoby fizycznej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. Nie jest to też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Także nie jest to postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie i także ze względów oczywistych nie jest to też pisemna interpretacja prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie. Także nie jest to akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej i akt nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Nie jest to też inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W orzecznictwie przyjmuje się, że przez akty lub inną czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (porównaj: motywy do postanowienia NSA z dn. 11 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 265/07, LEX nr 460717).
Odnosząc powyższe uwagi do zaskarżonego pisemnej informacji stwierdzić należy, że nie posiada ona wszystkich elementów niezbędnych do uznania jej za akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Udzielenie pisemnej informacji przez organ podatkowy II instancji o tym, iż właściwym w sprawach podatku od towarów i usług dla strony jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. nie należy do aktów i czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a skoro tak, to nie jest dopuszczalna skarga na to pismo.
Pismo Dyrektora Izby Skarbowej ograniczało się do podania na tle opisanej sytuacji faktycznej informacji, iż właściwym organem podatkowym w zakresie podatku od towarów i usług pozostaje w/w Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.. Pismo to nie nakładało na stronę skarżącą żadnych konkretnych obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie miało ono także ścisłego związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Nie było ono także nakierowane na wywołanie konkretnych skutków prawnych wobec S. D..
W związku z tym należało uznać, że informacja z [...]r. Dyrektora Izby Skarbowej w K. nie dotyczyła obowiązku skarżącego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a co za tym idzie - nie przysługiwała na nią skarga do sądu administracyjnego. Skoro zaś sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego to odrzucenie skargi znajdowało oparcie w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.