Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2015 r. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, A.C., reprezentowany przez pełnomocnika, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Motywując wniosek pełnomocnik ogólnikowo wskazał, że wykonanie ww. decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd spowoduje trudne do odwrócenia skutki – realne zagrożenie dla dalszego bytu gospodarczego Skarżącego oraz szkodę w jego majątku. Na poparcie żądania przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 oraz z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1041/08 akcentując, że można z góry przyjąć, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki ze względu na okoliczności tej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwana w skrócie p.p.s.a.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. W ocenie Sądu, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony, że takie niebezpieczeństwo wystąpi. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Warszawa 2006, s. 188-189).
Zatem to Skarżący powinien wykazać okoliczności uzasadniające powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego w niniejszej sprawie nie uczynił. Powyższe nie wynika ani z treści skargi ani z akt sprawy. Samo wskazanie przesłanek, które w ocenie pełnomocnika Skarżącego stanowią podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji nie może stanowić uzasadnionej podstawy do wstrzymania jej wykonania. Na tej podstawie Sąd nie jest bowiem w stanie ocenić, czy wobec Skarżącego zachodzą przesłanki do przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić należy, że zobowiązanie uiszczenia kary ma niewątpliwie charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania z tego tytułu są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w odpowiednich przepisach.
Sądowi znane są przywołane przez pełnomocnika orzeczenia. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04 NSA stwierdził, że w rozpoznawanej przez ten Sąd sprawie nie wykazano istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skoro powołano się na merytoryczną ocenę zasadności skargi lub obawę wystąpienia jakiejkolwiek straty. Rodzaj obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne, gdyż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1041/08 NSA oddalając skargę kasacyjną wskazał, że Skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.
Dość jednolite orzecznictwo w tej kwestii, w tym przywołane przez pełnomocnika, nie zwalnia zatem Skarżącego od wykazania, że w jego indywidualnej sprawie ziściły się przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.