Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. skarżąca Spółka wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu w S. z dnia [...] r. nr [...] odmawiające wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] r. nr [...] określającej przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy od września 2014 r. do marca 2015 r. wraz z kwotami należnych odsetek za zwłokę oraz zabezpieczającej powyższe na majątku podatnika.
W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, jednocześnie nie wskazując okoliczności uzasadniających ten wniosek.
Postanowieniem z dnia 15 września 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006 r., s. 186, również postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09, publ. baza orzeczeń CBOIS).
Zatem nie każdy zaskarżony akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei wszelkie akty administracyjne odmowne.
W przedmiotowej sprawie zaskarżono postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, wydane w wyniku wniesienia przez stronę skarżącą odwołania od decyzji. Postanowienie takie ma charakter odmowny, w związku z tym nie podlega ze swojej istoty wykonaniu. Z kolei wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem odwołania byłoby równoznaczne z unicestwieniem faktycznym zaskarżonego przed sądem aktu, a tym samym oznaczałoby uwzględnienie skargi, co może nastąpić dopiero po merytorycznym rozpoznaniu sprawy.
Na marginesie należy dodać, że strona skarżąca poza wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie określiła, która z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. wystąpiła w niniejszej sprawie, jak również nie przedstawiła żadnej argumentacji uprawdopodobniającej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia. Podkreślenia wymaga natomiast, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami.
Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.