Uzasadnienie
A S.C. w D., wnioskiem z dnia [...], wystąpiło do Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od [...] do [...] w kwocie [...] zł z tytułu odliczenia podatku naliczonego od zakupionego paliwa do samochodu ciężarowego, będącego w Spółce środkiem trwałym. Jako podstawę prawną wskazało art. 75 § 2 pkt 1b z związku z art. 74 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.).
Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2004 r. z uwagi na upływ terminu (5 lat), o jakim mowa w art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 165a ustawy – Ordynacja podatkowa oraz art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług.
W zażaleniu strona podniosła, iż skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa było możliwe dopiero po wyroku ETS z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie C-414/07, a zatem nie można stosować wprost art. 86 ust. 13 ustawy podatkowej, bowiem pięcioletni okres, o którym mowa w tym przepisie jest hipotetyczny (prawo to nie przysługiwało).
W załatwieniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej, powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) w związku z art. 219 i art. 139 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego I instancji z dnia [...] (numer jak wyżej).
Stwierdził przy tym, powołując się na treść art. 81 Ordynacji podatkowej i art. 86 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, iż upływ pięcioletniego terminu, o jakim mowa w powołanych przepisach uniemożliwia złożenie korekty deklaracji i odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu paliwa za okres od [...] do [...]. Podał, iż upływ terminu 5-ciu lat nastąpił z dniem [...], a strona wystąpiła z wnioskiem o korektę rozliczeń w dniu [...]. Wskazał też, iż rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za lata [...] mogą być skorygowane.
Pismem z dnia [...] Spółka wniosła skargę na wskazane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, nie formułując zarzutów przeciwko temu rozstrzygnięciu. Argumentowała – analogicznie jak w zażaleniu – iż w przypadku korygowania odliczeń z tytułu zakupu paliwa do samochodów nie można stosować terminu przedawnienia, wynoszącego 5 lat, ponieważ prawo do odliczenia podatku naliczonego od wskazanych zakupów przysługuje dopiero po wyroku ETS z dnia 22 grudnia 2008 r..
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej skutecznie zarzucić, iż wydając zaskarżone postanowienie naruszył przepisy prawa materialnego, czy proceduralnego.
Przed podaniem powodów rozstrzygnięcia sądowego w niniejszej sprawie należy wskazać, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę między innymi działań organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Dlatego Sąd może dokonać kontroli zaskarżonej decyzji wyłącznie pod względem zgodności z prawem, a nie przy zastosowaniu innych kryteriów.
Aby stwierdzić, że wystąpiło naruszenie prawa, czy materialnego czy procesowego prowadzące do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd musi w pierwszej kolejności ustalić treść obowiązujących norm prawnych krajowych i lub wspólnotowych mających zastosowanie w sprawie, aby wywieść z nich określone prawa i obowiązki, następnie ustalić zakres niezbędnych okoliczności faktycznych, które należy wykazać w ramach postępowania dowodowego i w końcu ocenić prawidłowość dokonanej przez organy subsumcji ustalonych faktów do hipotetycznego stanu prawnego.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia na wstępie wyjaśnić trzeba, iż jedyną kwestię sporną stanowi odmowa wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...] z uwagi na upływ terminu (5 lat), o jakim mowa w art. 86 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w sytuacji gdy wniosek Spółki dotyczył okresu od [...] do [...].
Prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie można kwestionować, bowiem z obowiązujących przepisów prawa wynika jednoznacznie, iż dokonywanie jakichkolwiek rozliczeń podatkowych, w tym również z tytułu podatku od towarów i usług jest ograniczone pięcioletnim terminem. Jest to generalna zasada zawarta w przepisach:
- - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.),
- - ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.),
- - rozporządzeń wykonawczych.
I tak termin przedawnienia wynoszący 5 lat został określony w Ordynacji podatkowej w:
- - art. 70 § 1 przedawnienie zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa,
- - art. 79 § 2 pkt 1 wygaśnięcie prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty,
- - art. 80 § 1 wygaśnięcie prawa do zwrotu nadpłaty,
- - art. 88 § 1 okres przechowywania rachunków,
- - art. 118 okres wydania decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,
- - art. 249 § 1 przedawnienie prawa żądania stwierdzenia nieważności decyzji,
- - art. 256 § 1 przedawnienie prawa do żądania uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej.
Zasada ta została zachowana w ustawie o podatku od towarów i usług, w tym w art. 86 ust. 13, który stanowił podstawę zaskarżonego postanowienia.
Przepis ten stanowi, iż: jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.
Słusznie zatem organy podatkowe obu instancji przyjęły, iż w odniesieniu do rozliczeń za okres od [...] do [...], pięcioletni okres przedawnienia z wyżej cytowanego przepisu upłynął z dniem [...], a zatem żądanie strony skarżącej w tym zakresie było bezprzedmiotowe.
Nie można przy tym uznać argumentów skarżącej Spółki, bowiem – w ocenie Sądu – mają one charakter subiektywny. Przede wszystkim nie można wywodzić, iż dopiero po wyroku ETS z dnia 22 grudnia 2008 r. powstało prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupu paliwa do samochodów ciężarowych, bowiem wyrok ten jedynie potwierdził obowiązującą od 1 maja 2004 r. zasadę, iż nie można rozszerzać zakresu wcześniejszych wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tak więc prawo to istniało w zakresie obowiązującym przed akcesją, jednak – jak wielokrotnie już wcześniej podnoszono w literaturze i orzecznictwie – odliczanie podatku naliczonego nie jest bezwzględnym obowiązkiem podatnika i realizowane jest poprzez wykazanie stosownych kwot w deklaracji podatkowej. Konsekwencje nie odliczenia podatku naliczonego ponosi podatnik i zachowawcze działania nie mogą być promowane interpretacją przepisów uwzględniającą subiektywne odczucia podatnika.
Uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę.