Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 listopada 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.
Ponieważ od powyższego rozstrzygnięcia nie został złożony środek zaskarżenia, zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2018 r. wezwano skarżącego za pośrednictwem działającego pełnomocnika do uiszczenia, w terminie siedmiu dni, wpisu sądowego od skargi w kwocie 1.680,00 zł, pod rygorem jej odrzucenia.
Wezwanie to – jak wynika z akt sprawy – doręczono upoważnionemu pracownikowi 16 stycznia 2019 r.
W terminie wyznaczonym, który upłynął 23 stycznia 2019 r. (w środę) skarżący nie uiścił żądanego wpisu od skargi, mimo iż treść wezwania wskazywała na możliwość dokonania płatności gotówką w kasie tut. Sądu lub przelewem na wskazany rachunek bankowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, sprzeciw od decyzji, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 1.680,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) nie zastosował się do powyższego – jego skargę należało, stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy p.p.s.a., odrzucić.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.