Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia 7 sierpnia 2023 r., znak BP.50Ł1395.2023.2058.ML6.443673 utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: MWITD) z dnia 9 maja 2023 r. nr [...] o nałożeniu na P. Sp. z o.o. w P. (dalej: Skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych.
Podstawą prawną rozstrzygnięcia był art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 7, 9 i 22, art. 18 ust. 1, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.; dalej: u.t.d.) oraz Ip. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Dnia 14 lutego 2023 r. o godz. 8:25 w miejscowości W. na ul. [...] (Kryta Pływalnia [...]) miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazd był oznakowany tablicami wskazującymi na przewóz dzieci i młodzieży. Z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, że kierowca wykonywał dowóz dzieci z terenu gminy W. na Pływalnię krytą w W. w imieniu Skarżącej.
Kierowca nie okazał do kontroli zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego specjalnego. Zeznał natomiast, że przewóz dzieci wykonuje w dni nauki szkolnej od poniedziałku do piątku w godz. 7 do 15, nie posiada kasy fiskalnej i nie zabiera innych osób. Kierowca okazał harmonogram dowozu dzieci z terenu gminy W. na krytą pływalnię "[...]".
Kontrolujący zabezpieczyli 12 sztuk wykresówek kierowcy z których wynika, że przewozy do szkoły i z powrotem odbywają się w regularnych godzinach w dni nauki szkolnej.
Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej nr [...] z dnia 14 lutego 2023 r.
Na podstawie pisma z dnia 16 lutego 2023 r. Starostwa Powiatowego w W. oraz 21 lutego 2023 r. Burmistrza W. ustalono, że Skarżąca nie występowała o uzyskanie zezwolenia na przewóz regularny lub regularny specjalny obejmujący przewóz dzieci i młodzieży ze szkół terenu Gminy W. na Krytą Pływalnię "[...]" w W. w roku szkolnym 2022/2023.
MWITD wszczął postępowanie administracyjne z urzędu za naruszenia stwierdzone w załączniku do protokołu kontroli. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 6 marca 2023 r.
Decyzją z dnia 9 maja 2023 r. MWITD nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy złotych).
Od tej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie.
GITD po ponownej analizie akt sprawy utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu stwierdził, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Regulacja art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa sztywną wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 kpa, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.
Nie ma zastosowania w sprawie także art. 189e i art. 189f k.p.a., które odnoszą się do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa.
Organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli wynika, że poddanym kontroli pojazdem marki [...] o nr rej. [...] dowożono dzieci z terenu gminy W. na Pływalnię krytą w W.. O cykliczności i regularności wykonywanych przewozów świadczą zabezpieczone podczas kontroli wykresówki kierowcy oraz przedstawiony przez kierowcę harmonogram. Ta stwierdzona okoliczność świadczy o tym, że nie ma racji Skarżąca twierdząc, że wykonywała przewóz okazjonalny.
Stosownie do art. 18 ust. 1 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2a u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. W sprawie kierowca nie okazał dokumentu uprawniającego do wykonywania przewozu regularnego specjalnego.
W oparciu o powyższe GITD uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji MWITD o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (słownie: osiem tysięcy złotych) tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 2.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d.
Stwierdził także, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. i prawa materialnego znajdującego zastosowanie w sprawie, w szczególności u.t.d.
Swoje stanowisko w sprawie GITD szeroko poparł stosownym orzecznictwem sądowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli instancyjnej organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podczas gdy w sprawie niedostatecznie rozpatrzono cały materiał dowodowy oraz nie podjęto wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi nie wyważono interesu publicznego oraz słusznego interesu strony.
- 2. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., art. 6 k.p.a., art. 7, art. 8 k.p.a., art.11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji w szczególności z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a tym samym niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a w konsekwencji działanie poza granicami prawa, wbrew obowiązkowi organu do stania na straży praworządności.
Zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 4 pkt 9 w zw. z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. poprzez przyjęcie, że wykonywany przez stronę przewóz nosił znamiona przewozu regularnego specjalnego w sytuacji, gdy wykonywany przez spółkę przewóz to przewóz okazjonalny, który nie wymaga uzyskania zezwolenia na jego wykonywanie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych dla Skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu zarzuciła GITD, że w ramach kontroli instancyjnej nie podjął jakiekolwiek czynności mogących doprowadzić do wyjaśnienia spornych kwestii, a jedynie powielił argumenty organu I instancji. Wydając zaskarżoną decyzję GITD nie uwzględnił całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy.
Tymczasem ustalenia organu nie mają odzwierciedlenia w rzeczywistości oraz stoją w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych. Cechą charakterystyczną przewozów regularnych specjalnych, w rozumieniu przepisów u.t.d. jest dominująca pozycja przewoźnika w stosunku do podmiotów korzystających z jego usługi. Powyższy warunek nie zachodzi w przypadku wykonywania przedmiotowego przewozu. Dyspozycyjność przewoźnika w stosunku do podmiotu zlecającego wykonywanie usługi, oznaczająca możliwość każdorazowej zmiany ustalonych zasad, wyklucza możliwość przyjęcia, że Skarżąca wykonywała przewóz regularny. Jakikolwiek plan dowozu uczniów do i ze szkoły nie jest rozkładem jazdy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo przewozowe, gdyż nie jest podany do publicznej wiadomości a jedynie do wiadomości uczniów, opiekunów i przewoźnika. Z przewozów tych nie może korzystać każda osoba, ale wyłącznie osoby, które wymienione są w umowie.
Nawet gdyby w umowie określono jako miejsce wsiadania i wysiadania uczniów przystanki mające charakter przystanków określonych w ustawie Prawo przewozowe to nie oznacza, że każda osoba oczekująca na takim przystanku może skorzystać z przewozu ustalonego w tej umowie. Poza tym umowa przewozu z przewoźnikiem działającym na podstawie ustawy Prawo przewozowe zawarta jest na podstawie zakupu biletu uprawniającego do konkretnego przewozu, natomiast przewóz dzieci do szkół odbywa się nie na podstawie zakupionego biletu, ale na podstawie umowy cywilnej.
Zatem gdy chodzi o dowóz dzieci do szkół, ustalenie niezmiennego rozkładu jazdy w rozumieniu ustawy jest co do zasady niemożliwe, stanowi bowiem zaprzeczenie transportu osób, który potrzebny jest wiejskiej szkole tj. takiego, który będzie każdorazowo dostosowany do potrzeb bezpiecznego transportu dzieci. W przedmiotowym przypadku przewóz odbywał się na podstawie umowy, bez wykorzystania przystanków, wyłącznie z grupą uczniów przewożonych ze szkoły na basen i z powrotem, czy do domów. Nie można zatem uznać, że omawiany przewóz jest przewozem regularnym specjalnym, a tylko przewozem okazjonalnym. Swoje stanowisko Skarżący oparł na orzecznictwie sądowo administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego.
Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz.1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Natomiast według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Przedmiotem kontroli jest decyzja GITD z dnia 7 sierpnia 2023 r., w której utrzymano w mocy decyzję MWITD z dnia 9 maja 2023 r. o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8 000 (osiem tysięcy) złotych.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie w istocie sprowadza się do kwalifikacji realizowanych przez Skarżącą przewozów drogowych osób, w tym zwłaszcza przewozu wykonywanego w dniu kontroli. W ocenie GITD przewóz ten należy uznać za przewóz regularny specjalny, to jest taki przewóz, którego realizacja wymaga uzyskania zezwolenia. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajmuje Skarżąca wywodząc, że przedmiotowy przewóz powinien być uważany za przewóz okazjonalny, a więc nie objęty wymogiem uzyskania zezwolenia.
Przed przystąpieniem do badania sprawy należy wyznaczyć charakter przewozu okazjonalnego i regularnego specjalnego.
Stosownie do art. 4 pkt 7 u.t.d., przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 8). W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego sformułowane zostało stanowisko według którego dla uznania przewozu za regularny nie jest konieczne wykazanie spełnienia wszystkich przesłanek (w dosłownym rozumieniu) zamieszczonych w art. 4 pkt 7 u.t.d. Podstawowymi dwiema cechami charakteryzującymi przewóz regularny jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów), z wyłączeniem innych osób (wyroku NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 165/12). Przy ustalaniu, czy zachodzi "regularność przewozów" należy mieć na względzie pewną cykliczność, powtarzalność kursów, z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerom.
Chodzi tu o przyjętą przez przewoźnika określoną w danym czasie systematyczność, według ustalonego i znanego pasażerom schematu, jeżeli zaś tenże schemat zakłada element zmienności, elastyczności co do godzin przejazdu oraz tras (przystanków) uwarunkowanych pewnymi czynnikami, przykładowo - porą roku, sezonowością, zwiększonym lub zmniejszonym zapotrzebowaniem na przewóz etc., to fakt ten sam w sobie nie wyklucza regularnego charakteru przewozu.
Natomiast przewóz regularny specjalny – według art. 4 pkt. 9 u.t.d. – to niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób. W orzecznictwie sądów administracyjny podkreśla się, że przewóz regularny specjalny nie jest przewozem o charakterze publicznym i tym różni się zasadniczo od przewozu regularnego. Dlatego też nie ma podstaw do tego aby do przewozu regularnego specjalnego odnosić te wszystkie wymagania, które wiążą się z wykonywaniem "zwykłego" przewozu regularnego. Wspólną cechą tych przewozów jest jedynie regularność ich wykonywania (zob.m.in. wyrok NSA z 27 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1179/12). Podkreśla się również, że podstawowymi dwoma cechami charakteryzującymi przewóz regularny specjalny jest regularność tego przewozu oraz przewożenie określonej kategorii osób (pasażerów) z wyłączeniem innych osób (pasażerów; por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 165/13).
Wystąpienie tych dwóch okoliczności pozwala zakwalifikować określony przewóz jako przewóz regularny specjalny, o którym stanowi art. 4 pkt 9 u.t.d. (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 14 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Go 622/19).
Z kolei zgodnie z art. 4 ust. 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Według NSA wobec tego, że definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w ustawie o transporcie drogowym, jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym uznać należy, że w celu wykładni tego pojęcia można posłużyć się posiłkowo przesłankami zawartymi w Rozporządzeniu Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami oraz Rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami który określa, że usługi okazjonalne są to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych oraz które w szczególności charakteryzują się faktem przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika.
Sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny" jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1361/06; wyrok WSA w Białymstoku z 22 czerwca 2022 r., II SA/Bk 267/22, CBOSA). Dodatkowo – co zauważył NSA w wyroku z 12 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 305/14 - z art. 18 ust. 3 pkt 1-3 u.t.d. można wywieść, co stanowi przewóz okazjonalny. W myśl art. 18 ust. 3 pkt 1 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest przewóz tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu tej samej grupy osób. Transport rozpoczyna się i kończy się w tym samym miejscu. Na podkreślenie zasługuje to, że dotyczy on przewozu tej samej grupy osób na całej trasie przejazdu zapoczątkowanego i kończącego się w tym samym miejscu. Wszyscy pasażerowie zatem, rozpoczynając i kończąc podróż, wsiadają i wysiadają w tym samym miejscu.
Zgodnie zaś z art. 18 ust. 3 pkt 3 u.t.d. przewóz polega na transporcie przez tego samego przewoźnika do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika została przewieziona na zasadzie określonej w art. 18 ust. 3 pkt 2, czyli została zawieziona przez niego do miejsca docelowego. Treść tych przepisów (art. 18 ust. 3 pkt 2 i 3) również wskazuje, że dotyczą one transportu grupy osób na określonej trasie, z miejsca początkowego do miejsca docelowego i z miejsca docelowego do miejsca początkowego, przy czym na pewnych odcinkach tej trasy środek transportu jedzie pusty. Według NSA powyższe oznacza, że przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 18 ust. 3 pkt 1-3 u.t.d. dotyczy transportu tej samej grupy osób z miejsca początkowego do miejsca początkowego albo z miejsca początkowego do miejsca docelowego, a także z miejsca docelowego do miejsca początkowego, bez zatrzymywania się w innych miejscach (przystankach) i bez rotacji przewożonych osób, co z kolei cechuje przewóz regularny. (...) Przewóz okazjonalny, będący transportem drogowym osób, odnosi się w konsekwencji do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi, o ile przewozu tego nie można zakwalifikować ani do przewozu regularnego (art. 4 pkt 7 u.t.d.), przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani też do przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10 u.t.d.) (por. wyrok WSA w Poznaniu z 30 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Po 595/20).
Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że przewóz odbywał się zgodnie z harmonogramem umowy [...] z 8 lutego 2023 r. zawartej pomiędzy Gminą W. a Skarżącą. Z jej § 1 ust. 1 wynika, że cyt. "Zamawiający powierza, a Wykonawca przyjmuje do wykonania zamówienie polegające na "Dowozie dzieci ze szkół z terenu Gminy W. na Krytą Pływalnię [...] w W." w dniach i godzinach ustalonych wg. Harmonogramu stanowiącego załącznik nr 2 do niniejszej umowy, z uwzględnieniem, że dzieci powinny być dowiezione na Krytą Pływalnię "[...]" na 10 minut przed rozpoczęciem zajęć, a gotowe do odjazdu będą do 20 minut po ich zakończeniu.
Natomiast w § 2 ust. 2 lit. g umowy Skarżąca zobowiązała się do uzyskania i utrzymania w okresie wykonywania umowy wszelkich wymaganych prawem licencji, zezwoleń oraz zgód niezbędnych do prawidłowej realizacji usługi. Skarżąca zobowiązała się także w § 2 ust. 2 lit. h umowy do rzetelnego i terminowego przestrzegania harmonogramu przez kierowców.
Harmonogram dowodu dzieci ze szkół z tereny Gminy W. na Krytą Pływalnię "[...]" w W. stanowi załącznik nr 2 do umowy. Ten Harmonogram został też okazany przez kierowcę Skarżącej w trakcie kontroli drogowej w dniu 14 lutego 2023 r. W ocenie Sądu przedstawione okoliczności zdecydowanie skłaniają do stwierdzenia, że w sprawie występuje przewóz regularny specjalny. Odbywa się on bowiem w sposób cykliczny, powtarzalny, według stałych zasad podanych do wiadomości pasażerów (uczniów). Te okoliczności powodują, że nie można uznać, że sporny przewóz jest przewozem okazjonalnym. Na tak dokonaną kwalifikację spornego przewozu nie wpływa złożone przez Skarżąca w dniu 14 lutego 2024 r. oświadczenie, z którego wynika że harmonogram był zmieniany w związku z absencją uczniów bądź brakiem realizacji działań szkoły uczniowie w realizowanych kursach byli zabierani przez przewoźnika z różnych miejsc (między innymi spod miejsc zamieszkania), jak również odwożeni w różne miejsca w zależności od organizowanych zajęć szkolnych i w zależności od tego które dzieci w danym dniu jechały na pływalnię.
Według Sądu - nie dokonując oceny zgodności z § 7 umowy formy i zakresu wprowadzanych do Harmonogramu zmian – nie zmienia ono charakteru dokonywanego przewozu, co oznacza, że nie można go uznać za przewóz okazjonalny. Tym samym Sąd podziela poglądy zaprezentowane w orzecznictwie NSA zapadłym na tle podobnych stanów faktycznych, gdzie uznano za przewóz regularny specjalny transport dzieci do szkół oraz pracowników do pracy (wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 165/12; wyrok NSA z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1550/12; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2180/13 i wyrok NSA z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 80/14).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w przywołanym powyżej ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Jednym z tych naruszeń jest wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym (I.p. 2.1. załącznika nr 3 do cytowanej ustawy), za które to naruszenie ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8 000 (osiem tysięcy) zł.
Postępowanie administracyjne przed organem GITD nie zostało przeprowadzone w sposób naruszający art. 7, art. 8, art. 10, art. 76 § 1, art. 77 § 1,art. 80, art. 86, czy art. 107 k.p.a. i to w stopniu, w jakim uchybienie któremuś z tych przepisów mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. W kontrolowanej sprawie brak jest zwłaszcza przesłanek ku temu, aby zakwestionować czynności organów podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności faktyczne, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem tut. Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że Skarżąca prezentuje odmienną od organów ocenę, nie może prowadzić do wniosku o wadliwości oceny organów.
Odmienna interpretacja prezentowana przez Skarżącą w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem ITD. Brak było w tym względzie także podstaw do przeprowadzania dalszych czynności dowodowych. Okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały jednoznacznie ustalone w oparciu o zgromadzony przez organy GITD materiał dowodowy, a ich ocena dokonana w oparciu o całokształt tego materiału - biorąc pod uwagę zasady logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego - nie budzi wątpliwości.
Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. w sentencji wyroku skargę oddalono.