Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (WZSON) w Województwie Śląskim, po rozpatrzeniu odwołania A. K. (skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności (PZSON) w S. z [...] r. odmawiającą zmiany orzeczenia nr [...] z [...] r. o zaliczeniu małoletniego A. K. (wcześniej A. K.) do osób niepełnosprawnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tj. Dz. U. z 2018, poz. 511, dalej ustawa, ustawa o rehabilitacji) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej kpa).
Wyjaśniając motywy swojego rozstrzygnięcia organ stwierdził:
Przedstawiciel ustawowy małoletniego A. K. zainicjował postępowanie o zaliczeniu go do osób niepełnosprawnych. Organ decyzją z [...] r. zaliczył małoletniego do osób niepełnosprawnych (10-N), uznając, że niepełnosprawność datuje się od wczesnego dzieciństwa. Orzeczenie wydano na okres do [...] r. a także wskazano m.in., że nie wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością egzystencji (pkt 7) i prawa do zamieszkania w oddzielnym pokoju (pkt 10). Decyzja nie została zaskarżona, co skutkowało uzyskaniem przymiotu ostatecznej i prawomocnej.
Pismem z [...] r. skarżąca wniosła, na podstawie art. 155 kpa o zmianę orzeczenia w pkt 7 i 10. Decyzją z [...] r. PZSON odmówił wnioskowanej zmiany.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem skarżąca wniosła odwołanie, podtrzymując żądanie zmiany i zarzucając decyzji rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności art. 6-12, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3, art. 155 w zw. z art. 154, § 3 ust. 1 pkt 2 i 3, § 5 ust. 3, § 13 ust. 4, § 28 i § 33 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (tj. Dz. U. z 2018 r., poz.2027) oraz art. 7 Konstytucji. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że rozwój syna przebiega poniżej przeciętnej, a sposób komunikowania się z otoczeniem przy pomocy gestów wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ponadto potrzebuje uprawnienia do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, żeby w spokoju mógł skupić się na nauce i rehabilitacji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, czemu dał wyraz w decyzji z [...] r.
Decyzja ta została zaskarżona wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/GL 62/19 Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, gdyż została wydana z pominięciem Przewodniczącego składu orzekającego. Sąd uznał, że organem właściwym do prowadzenia postępowania na podstawie art. 154 i 155 kpa jest organ, który wydał decyzję orzekającą co do meritum w danej sprawie. W tym przypadku był to organ I instancji, który po rozpatrzeniu wniosku, na posiedzeniu składu orzekającego z udziałem lekarza medycyny jako przewodniczącego i pedagoga wydał decyzję odmawiającą zmiany orzeczenia o niepełnosprawności wydanego w składzie kolegialnym – czteroosobowym, z udziałem Przewodniczącego składu orzekającego (lekarza medycyny), Przewodniczącego PZON, pedagoga i sekretarza.
Organ II instancji ponownie rozpoznając odwołanie zważył, co wynika z uzasadnienia decyzji z [...] r., że organ odmówił zmiany orzeczenia o niepełnosprawności w trybie art. 155 kpa, którego celem nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygniecie, lecz weryfikacja wydanej już decyzji wyłącznie na podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Organ wskazał w pierwszej kolejności na zasadę trwałości decyzji administracyjnych i art. 155 kpa, który stanowi odstępstwo od tej zasady jako środek nadzwyczajny ograniczony do zastosowania wskazanymi przesłankami, których istnienia nie stwierdził. Orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane na podstawie art. 4a ust. 1 i 6b ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji oraz § 2.1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 roku życia (Dz.U. nr 17, poz. 162 ze zm.). uzasadniała go ocena stanu zdrowia wystawioną przez lekarza oraz ocenę specjalisty uczestniczącego w postępowaniu orzeczniczym, a także badania przeprowadzonego przez członków składu orzekającego, co pozwoliło ustalić, że dziecko nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
Ponadto nie spełnia przesłanki określonej w § 5 ust. 3 w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności, zgodnie z którą, przy ocenie konieczności korzystania przez dziecko z prawa do zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, bierze się pod uwagę rodzaj niepełnosprawności, w szczególności, czy dziecko porusza się na wózku inwalidzkim, jest leżące ma znaczne ograniczenia w przyjmowaniu pokarmów i innych czynności fizjologicznych. W przypadku małoletniego takich okoliczności nie stwierdzono. W dacie badania ani też nie podniesiono ich we wniosku. Trudności dziecka w komunikacji czy konieczność skupienia się na nauce i rehabilitacji nie spełnia wymogu słusznego interesu strony czy słusznego interesu społecznego do zmiany decyzji w trybie nadzwyczajnym. Interes strony musi być oceniany wg obiektywnej oceny a nie jej przeświadczenia Zatem, organ I instancji, nie stwierdził konieczności zmiany orzeczenia o niepełnosprawności małoletniego, o którego zmianę strona może w każdej chwili wystąpić w przypadku zmiany stanu zdrowi. Do chwili obecnej skarżąca z takim wnioskiem nie wystąpiła. Organ dokonał również oceny stanu faktycznego sprawy pod względem słuszności i celowości rozstrzygnięcia.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że nie może dokonać ponownej oceny merytorycznej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i podziela zdanie organu I instancji o braku przesłanek do zmiany decyzji w trybie art. 155 kpa a tym samym uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawczyni. Wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji zarzuciła organowi naruszenie art. 6, art. 7 i 7b, art. 8, art. 9 -12, art. 15, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107, art. 155 w zw. z art. 154 kpa i § 19 ust. 3 pkt 2 lit. a i d rozporządzenia oraz art. 7 Konstytucji. W obszernym uzasadnieniu przywołała liczne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zastosowania art. 155 kpa różnego rozumienia merytorycznego rozpoznania sprawy oraz słusznego interesu strony. Zdaniem skarżącej słuszny interes to interes faktyczny oraz prawny, który w jej przypadku wynika z art. 16a ust. 1 i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zarzuty uzupełniła w piśmie z [...] r. polemizując z odpowiedzią na skargę organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając wniosek, przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podkreślił, że małoletni został zakwalifikowany do grupy 10-N niepełnosprawności, która ustala się na podstawie konkretnych kryteriów wskazanych w § 2.1 rozporządzenia w sprawie kryteriów, co wynika z uzasadnienia orzeczenia. Tym samym żądanie skarżącej wymaga merytorycznej zmiany decyzji, co wykracza poza tryb art. 155 kpa. Orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności nie jest uznaniowym ale związanym, gdyż wydawane są na podstawie ustawy o rehabilitacji oraz rozporządzenia w sprawie orzekania o niepełnosprawności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skargi między innymi na decyzje administracyjne. Zgodnie z art. 145 § 1 ppsa uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność decyzji lub wydania jej z naruszeniem prawa. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja [...]WZON z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą zmiany orzeczenia o stopniu niepełnosprawności małoletniego z [...] r.
Decyzje powyższe zostały wydane w związku z wnioskiem przedstawiciela ustawowego małoletniego z [...] r. o zmianę pozytywnego orzeczenia w trybie art. 155 kpa, bez uprzedniego wykorzystania środków odwoławczych przysługujących skarżącej, o których została pouczona. Wniosek dotyczył zmiany orzeczenia w części obejmującej pkt 7 i 10.
Art. 155 kpa stanowi, że "Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio."
Jest jednym z postępowań prowadzonych w trybie nadzwyczajnym a wzruszenie decyzji ostatecznej na jego podstawie jest możliwe, tylko wówczas, gdy za zmianą, uchyleniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy w konkretnie rozpatrywanej sprawie istnieją wymienione wyżej przesłanki przemawiające za wzruszeniem decyzji ostatecznej należy do organu administracji państwowej. Z powyższego wynika więc, że celem postępowania prowadzonego na podstawie tego przepisu nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie zaskarżonej sprawy, lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych (wyrok NSA z 13.10.1995 r., sygn. akt III SA 27/95, wyrok NSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 1997 r., sygn. akt III SA 854/96).
Tryb ten służy do zmiany rozstrzygnięcia na inne możliwe do wydania w niezmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych. Nie może natomiast służyć zmianie rozstrzygnięcie, na takie, które w wyniku związania organu bezwzględnie obowiązującą normą byłoby niedopuszczalne. Wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 kpa nie jest możliwe w sprawach, które są rozpoznawane w ramach tzw. uznania administracyjnego (wyrok WSA w Łodzi z 14.01.2015 r., sygn. akt II SA/Łd 986/14).
Podkreślić należy, że skarżąca składając wniosek stwierdziła, że wbrew stanowisku organu zawartemu w orzeczeniu w pkt 7 i 10 jej syn wymaga stałej i długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz prawa do zamieszkiwania w osobnym pokoju. Uzasadniając wniosek podkreśliła, że rozwój jej syna przebiega poniżej przeciętnej i ma charakter o przebiegi o nieharmonijnym z obniżoną sprawnością małej motoryki ciała oraz zaburzona orientację przestrzenną i zaburzeniami rozwoju mowy, przez co komunikuje się z otoczeniem za pomocą gestów, często niezrozumiałych lub zrozumiałych wyłącznie dla rodzica, stąd jego społeczne wykluczenie i uniemożliwienie osiągniecia niezależności fizycznej.
Nadto skarżąca podkreśliła, że posiadane orzeczenie pozbawia ją zasiłku pielęgnacyjnego, czego nie była świadoma a koszty niezbędne do ponoszenia w opiece nad synem są duże z racji konieczności terapii i rehabilitacji. Dodatkowo uważa, że została wprowadzona w błąd przez pracownika MOPS, gdyż w przeciwnym razie zaskarżyłaby niekorzystne dla syna rozstrzygniecie.
Sąd zauważa, że orzeczenie wydawane jest na podstawie ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia w sprawie orzekania o stopniu niepełnosprawności. Nie pozostaje w żadnym związku z ustawą o świadczeniach rodzinnych, na którą wskazuje skarżąca. Sam fakt możliwości uzyskania dodatkowego świadczenia pieniężnego czy poprawa warunków zamieszkania, jaką wiąże skarżąca ze zmianą orzeczenia, zdaniem Sądu nie może być uznany za słuszny interes strony, czy słuszny interes społeczny. Potwierdza wyłącznie interes faktyczny skarżącej, co zresztą wskazuje sama skarżąca w skardze. Po drugie, zgodzić się należy z organem, że orzeczenie które skarżąca próbuje wzruszyć w trybie nadzwyczajnym nie jest orzeczeniem o charakterze uznaniowym lecz związanym.
Jak wskazano wyżej podstawą prawną orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności a także stosowaniu ulg i uprawnień jest ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenie w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności. Przypomnieć należy, że ustawa w art. 3 ust. 1 określa trzy stopnie niepełnosprawności oraz stanowi, że orzeczenie ustalające stopień niepełnosprawności jest podstawą przyznania ulg i uprawnień określonych w odrębnych przepisach (ust. 2). Art. 4a ustawy opisuje niepełnosprawność u osób do 16 roku życia ale kryteria oceny niepełnosprawności określa rozporządzenie z 1 lutego 2002 r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób do 16 roku życia do którego odwołano się w orzeczeniu oraz decyzji, wskazując § 2.1. katalogu stanów chorobowych. Nie jest też sporne, że syn skarżącej został zaliczony do osób niepełnosprawnych, z przyczyny 10-N, co powoduje konieczność współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Za osoby niepełnosprawne do 16 roku życia zaliczane są osoby, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Natomiast oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 roku życia, zwanej dalej "dzieckiem", dokonuje się na podstawie przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem (§ 1 rozporządzenia).
Do stanów chorobowych, które uzasadniają konieczność stałej opieki lub pomocy dziecku, należą: wady wrodzone i schorzenia o różnej etiologii prowadzące do niedowładów, porażenia kończyn lub zmian w narządzie ruchu, upośledzające w znacznym stopniu zdolność chwytną rąk lub utrudniające samodzielne poruszanie się, wrodzone lub nabyte ciężkie choroby metaboliczne, układu krążenia, oddechowego, moczowego, pokarmowego, układu krzepnięcia i inne znacznie upośledzające sprawność organizmu, wymagające systematycznego leczenia w domu i okresowo leczenia szpitalnego, upośledzenie umysłowe, począwszy od upośledzenia w stopniu umiarkowanym, psychozy i zespoły psychotyczne, całościowe zaburzenia rozwojowe powodujące znaczne zaburzenia interakcji społecznych lub komunikacji werbalnej oraz nasilone stereotypie zachowań, zainteresowań i aktywności, padaczka z częstymi napadami lub wyraźnymi następstwami psychoneurologicznymi, nowotwory złośliwe i choroby rozrostowe układu krwiotwórczego do 5 lat od zakończenia leczenia, wrodzone lub nabyte wady narządu wzroku powodujące znaczne ograniczenie jego sprawności, prowadzące do obniżenia ostrości wzroku w oku lepszym do 5/25 lub 0,2 według Snellena po wyrównaniu wady wzroku szkłami korekcyjnymi, lub ograniczenie pola widzenia do przestrzeni zawartej w granicach 30 stopni, głuchoniemota, głuchota lub obustronne upośledzenie słuchu niepoprawiające się w wystarczającym stopniu po zastosowaniu aparatu słuchowego lub implantu ślimakowego (§ 2.1).
Nadto przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się pod uwagę: rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz jego wpływ na stan czynnościowy organizmu, sprawność fizyczną i psychiczną dziecka oraz stopień jego przystosowania do skutków choroby lub naruszenia sprawności organizmu, możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod wpływem leczenia i rehabilitacji.
Natomiast art. 6b ust. 3 ustawy stanowi, że w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności ustala się jej przyczyny i wskazania dotyczące zatrudnienia,szkolenia, uczestnictwa w terapii, konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne (..., pkt 5), korzystania z systemu wsparcia środowiskowego (pkt 6), konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznym ograniczona możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7), konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (pkt 8).
Poza sporem pozostaje fakt, że orzeczenie o niepełnosprawności dotyczące małoletniego nie zawiera zapisu dotyczącego uprawnienia określonego w art. 6b ust. 3a pkt t ustawy ale z pkt 8, 5 i 6, jak również nie wskazano uprawnienia do samodzielnego pokoju. Wskazać tez należy, że od orzeczenia przysługuje odwołanie do organu II instancji (art. 6a ust. 1) a następnie do sądu pracy (art. 6c ust. 8). Ustawa określa również przesłanki stwierdzenia nieważności orzeczenia lub wznowienia postępowania (art. 6c ust. 3 pkt 1 i 2, gdy istnieje uzasadniona wątpliwość co do zgodności orzeczenia ze stanem faktycznym lub ze orzeczenie zostało wydane w sposób sprzeczny z przepisami dotyczącymi orzekania o niepełnosprawności.
Należy też wskazać, że w art. 66 ustawodawca w sprawach nieunormowanych odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego, Kodeksu cywilnego i Kodeksu pracy, a w sprawach o ustalenie niepełnosprawności włącza tylko zastosowanie art. 79a kpa i art. 10 § 2 i 3 tej ustawy (obowiązek wykazania przesłanek niespełnionych, niewykazanych i możliwość odstąpienia od wysłuchania stron). Natomiast w rozporządzeniu w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wskazano w § 5 ust. 3 kryteria orzekania o konieczności korzystania przez dziecko z systemu środowiskowego wsparcia, ulg, uprawnień, uczestnictwa w terapii zajęciowej, prawa do zamieszkiwania w odrębnym pokoju. Co oznacza, że wnioskodawca musi sam określić, z której ulgi i uprawnienia chce skorzystać i przedłożyć stosowne dokumenty wskazane w § 6 rozporządzenia. Organ wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji, tylko w przypadku kiedy jest niewystarczająca do wydania orzeczenia (pkt 5).
Wnioskodawca może wniosek wycofać w każdej chwili (pkt 6) lub go ponowić, jeżeli stan zdrowia strony uległ zmianie (§ 15 ust. 2). Samą treść orzeczenia określa § 13 rozporządzenia, które stanowi również, że zostaje ono wydane na wniosek osoby zainteresowanej, przedłożonych przez nią dokumentów, osobistym stawieniu na posiedzenie zespołu orzeczniczego, po sporządzeniu oceny stanu zdrowia na podstawie badania. Przy różnicy ocen fakt taki odnotowuje się w protokole.
Mając na względzie powyższe wskazać należy, że procedura wydawania orzeczeń o niepełnosprawności, jest bardzo sformalizowana. Skarżąca nie wniosła do niej zastrzeżeń, nie kwestionuje pominięcia istotnego dowodu lub okoliczności. Żąda wyłącznie, przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, zmiany wydanej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Nie zgadzając się z oceną stanu zdrowia swojego syna a w konsekwencji przysługujących jemu oraz jej jako przedstawicielowi prawnemu uprawnień, w tym do świadczenia pielęgnacyjnego określonego w ustawie z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2018 r., poz.2220), tj. specjalny zasiłek opiekuńczy, który przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r. poz. 682 oraz z 2018 r. poz. 950) ciąży obowiązek alimentacyjny, a także małżonkom, jeżeli: nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej - w celu sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, określone w art. 16a i 17 tej ustawy.
Skarżąca upatruję słuszny interes strony w możliwości wystąpienia z takim wnioskiem przy innym brzmieniu orzeczenia. Nie waży na przesłanki ustalenia niepełnosprawności i związanych z nią uprawnień. Zdaniem Sądu nie można z hipotetycznego interesu faktycznego wywodzić uzasadnienia dla uzyskania wskazanych świadczeń, gdyż ich uzyskanie obwarowane jest jeszcze innymi warunkami (dochód, zatrudnienie) o czym skarżąca zapomina czy warunki te pomija przyjmują, że świadczenie takie byłoby jej należne. Podobnie jak zasiłek pielęgnacyjnym z art. 16 tej ustawy.
Mając na względzie przywołane regulacje prawne dotyczące procedowania w zakresie orzeczeń o niepełnosprawności zasadnie organ uznał, że w sprawie wnioskodawczyni nie wykazała przesłanek z art. 155 kpa uzasadniających zmianę orzeczenia [...] r. a uzasadnieniem dla dokonanych zmian był interes faktyczny i niepewny wnioskodawczyni. Przedstawione argumenty okazały się nieskuteczne zarówno w postępowaniu zwyczajnym, a tym bardziej nie uzasadniały zmiany orzeczenia w trybie nadzwyczajnym. Sąd w pełni akceptują zasadę trwałości decyzji, zwłaszcza kiedy ustawodawca wprost przewiduje jej wzruszenie w trybie nadzwyczajnym wznowienia czy stwierdzenia nieważności, co wskazano wyżej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak wyżej.