Uzasadnienie
[...]r. pełnomocnik skarżącej A sp. z o.o. C. wniósł za pośrednictwem organu odwoławczego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. nr [...] odmawiające uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. w przedmiocie zapłaty odsetek od należności celnych i odsetek wyrównawczych.
W wydanej decyzji organ pouczył skarżącego o możliwości zaskarżenia decyzji do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 6 stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie strona skarżąca [...] grudnia 1998 r. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony towar, a decyzją nr [...] z [...]r. Dyrektor Urzędu Celnego w K. określił kwotę długu celnego. Tak więc, dług celny w omawianej sprawie powstał przed wejściem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (czyli przed 1 maja 2004 r.).
W myśl więc art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo Celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622) do spraw dotyczących długu celnego powstałego przed dniem uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej stosuje się dotychczasowe przepisy.
W omawianej sprawie zastosowanie mają więc przepisy Kodeksu celnego z 9 stycznia 1997 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802). Zgodnie z art. 262 powołanej ustawy do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 i Nr 160, poz. 1083).
Zaskarżone orzeczenie, mocą którego Dyrektor Izby Celnej odmówił uzupełnienia decyzji zostało wydane zgodnie z art. 213 § 5 ordynacji podatkowej w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie.
Zgodnie natomiast z art. 2621 § 1 i 3 ustawy Kodeks celny – mającym zastosowanie w niniejszej sprawie – w wypadku wydania postanowienia w pierwszej instancji przez dyrektora izby celnej, zażalenie od tego postanowienia rozpatruje ten sam organ celny. Następnie dopiero wydane orzeczenie (ecyzja lub postanowienie) podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, właściwego miejscowo.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykorzystał służących mu środków zaskarżenia i uchybił wymogom określonym art. 52 ppsa, dlatego skargę należało odrzucić. Niemniej jednak wobec błędnego pouczenia wystosowanego w niniejszej sprawie, organ winien w przypadku wniesienia przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu wniosek ten uwzględnić i nadać sprawie bieg.
Mając powyższe na względzie oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i art. 58 § 3 ppsa sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
su.