Uzasadnienie
W dniu [...]r. pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w C., za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. Nr [...] wydane w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zapłaty odsetek od należności celnych i odsetek wyrównawczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej.
Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa.
Art. 52 wymienionej ustawy stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy strona może wnieść skargę jedynie wówczas, gdy wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek, a mianowicie: gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2), jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3) lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6).
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że postępowanie w sprawie celnej jest postępowaniem administracyjnym do którego mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, o czym stanowi art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802), a Dyrektor Urzędu Celnego w K. był organem pierwszej instancji, który wydał zaskarżone postanowienie, wskazując jako podstawę prawną art. 213 § 5, art. 220 § 1 i § 2, art. 236 § 1 i art. 239 ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60). Zapis art. 213 § 5 stanowi, że odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Z kolei według art. 262¹ § 1 i 3 ustawy Kodeks celny, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623), w wypadku wydania postanowienia w I instancji przez dyrektora izby celnej, zażalenie od tego postanowienia rozpatruje ten sam organ celny. Dopiero wydana przez niego decyzja (postanowienie) jako ostateczne podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, właściwego miejscowo.
W przedmiotowej sprawie, abstrahując od przyczyny zaistniałego stanu rzeczy, strona skarżąca nie wniosła zażalenia od wydanego postanowienia. Tym samym nie wyczerpała toku instancji w postępowaniu administracyjnym, nie wyczerpała służących jej środków zaskarżenia i uchybiła wymogom art. 52 § 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Działanie takie czyni skargę niedopuszczalną i skutkuje jej odrzuceniem.
W tym stanie rzeczy na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i art. 58 § 3 powołanej wyżej ustawy – Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.