Uzasadnienie
Pismem z 17 października 2024 r. D. Sp. z o.o. w W. (dalej: strona skarżąca, skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego J. W. (dalej: pełnomocnik), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na czynność Starosty W. w przedmiocie nieuwzględnienia zastrzeżeń do protokołu z kontroli ośrodka szkolenia kierowców.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 11 grudnia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do rąk pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osoby, które podpisały pełnomocnictwo (np. oryginał pełnego odpisu z KRS-u). Do wykonania powyższego zakreślono siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie zostało przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej i doręczone do rąk upoważnionego pracownika 31 grudnia 2024 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym termin wyznaczony do nadesłania dokumentu upłynął z dniem 7 stycznia 2025 r. Braki formalne skargi nie zostały jednakże uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – zwanej dalej p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Stosownie natomiast z art. 37 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Powyższe stanowi wymóg formalny skargi w postępowaniu sądowym, którego brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Wobec powyższych przepisów oraz stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W związku z dołączeniem do skargi jedynie uwierzytelnionej kserokopii pełnomocnictwa w momencie wnoszenia skargi z 17 października 2024 r. do tut. Sądu, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 11 grudnia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do rąk pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez osoby, które podpisały to pełnomocnictwo, jednocześnie zakreślając siedmiodniowy termin do wykonania zarządzenia. Termin ten zaczyna bieg od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, a jego niedotrzymanie powoduje odrzucenie skargi.
Powyższe wezwanie zostało przesłane na wskazany adres pełnomocnika strony skarżącej i skutecznie doręczone 31 grudnia 2024 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym termin wyznaczony do uzupełnienia braku upłynął z dniem 7 stycznia 2025 r. Jednakże braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skargę jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną należało odrzucić. Brak bowiem wykazania właściwego umocowania do reprezentowania strony skarżącej (w tym wypadku KRS) jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Mając na względzie opisane wyżej okoliczności Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.