Uzasadnienie
W piśmie datowanym na dzień [...] r. A. K. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 14 lipca 2014 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Pomimo dwukrotnego awizowania (w dniach 21 i 29 lipca 2014 r.) wezwanie to nie zostało odebrane przez skarżącego. Nie uiszczono też wpisu od skargi, dlatego postanowieniem z 4 września 2014 r., doręczonym w dniu 25 września 2014 r., Sąd odrzucił skargę.
Pismem datowanym na 2 października 2014 r. i tego samego dnia złożonym w urzędzie pocztowym, skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, jednocześnie uiszczając wymaganą opłatę. W uzasadnieniu powołał się na fakt, że w okresie biegu terminu przewidzianego na odbiór korespondencji przebywał na zwolnieniu lekarskim (na dowód tej okoliczności dołączył kserokopie zaświadczeń lekarskich). Skarżący nie mógł podjąć korespondencji skierowanej do niej w miejscu zamieszkania. Nie otrzymał zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie został również poinformowany o dwukrotnym awizowaniu postanowienia z 4 września 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że zasadniczą przyczyną uchybienia terminu była niewiedza o prowadzonym postępowaniu, stan ten ustał w dniu 25 września 2014 r., kiedy to małżonka skarżącego (będąca stroną skarżącą w innych sprawach zawisłych przed tutejszym Sądem) odebrała postanowienie o odrzuceniu skargi.
Należy w tym miejscu podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru odpisu zarządzenia z 14 lipca 2014 r. Wynika z niego, że dwukrotnie podjęto próby doręczenia przesyłki, tj. w dniach 21 lipca 2014 r. i 29 lipca 2014 r., przy czym zawiadomienie w tym przedmiocie umieszczono w drzwiach mieszkania adresata. Takie zwrotne potwierdzenie odbioru podpisane i sporządzone przez pracownika placówki pocztowej, stanowi dokument urzędowy, tym samym przyjąć należy domniemanie zgodności jego treści ze stanem faktycznym. Skarżący nie obalił tego domniemania ograniczając się jedynie w swoim wniosku do zaprzeczenia oświadczeniu doręczyciela. Jest faktem, że do przywrócenia terminu wystarczy uprawdopodobnienie okoliczności podniesionej we wniosku, jednak w bieżącej sprawie kluczowa dla sprawy okoliczność uprawdopodobniona nie została.
Należy zwrócić uwagę, że odpis postanowienia z 4 września 2014 r. został odebrany w dniu 25 września 2014 r., po uprzednim dwukrotnym awizowaniu, w dniach 15 i 23 września 2014 r., w urzędzie pocztowym a nie w miejscu zamieszkania skarżącego. Tym samym zasadny może być wniosek, że skarżący lub jego małżonka dysponowali wiedzą o dwukrotnym awizowaniu tej konkretnej przesyłki, gdyż przyjęty przez operatora system pozostawiania korespondencji (w drzwiach adresata) okazał się skuteczny. Warto podkreślić, że skarżący nie podniósł w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, w jaki sposób i kiedy dowiedziano się o nieskutecznej próbie awizowania tej przesyłki.
Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.