Uzasadnienie
Zaskarżoną tutaj decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] nr [...] ustalającą "A" Sp. z o.o. w B. na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U Nr 54, poz. 535 ze zm.) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2005 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc podatnik wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy [...] zł i [...] zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.
Następnie Dyrektor Izby Skarbowej w K. przypomniał, iż ostateczną decyzją z [...]r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w kwocie [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy [...] zł i [...] zł do przeniesienia na następnym okres rozliczeniowy.
Konsekwencją tego rozstrzygnięcia było wydanie [...] r. decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2005 r. w wysokości [...] zł.
W odwołaniu od tej ostatniej decyzji strona wniosła o jej uchylenie z powodu naruszenia art. 109 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług.
To odwołanie nie zostało jednak uwzględnione przez organ odwoławczy, który wyraził pogląd, iż zawsze kiedy podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazuje kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego lub różnicy podatku do przeniesienia wyższą od kwoty należnej, to istnieje podstawa do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego z mocy art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sprawie ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego było konsekwencją ostatecznej decyzji określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2005 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona zarzuciła organom podatkowym niewłaściwe zastosowanie i błędną interpretację art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług wnosząc o uchylnie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z 19 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zawiesił postępowanie sądowe, które zostało podjęte kolejnym postanowieniem z 2 lutego 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż te podniesione w jej zarzutach.
Na wstępie należy przypomnieć, że wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu w sprawie C 502/07 orzekł:
- 1) Wspólny system podatku VAT, w kształcie określonym w art. 2 akapity pierwszy i drugi pierwszej dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych, oraz w art. 2 i 10 ust. 1 lit. a) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2004/66/WE z dnia 26 kwietnia 2004 r., nie stoi na przeszkodzie, by państwo członkowskie przewidziało w swym ustawodawstwie sankcję administracyjną, która może być nakładana na podatników podatku od wartości dodanej, taką jak 'dodatkowe zobowiązanie podatkowe' przewidziane w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
- 2) Przepisy, takie jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, nie stanowią specjalnych środków stanowiących odstępstwo, mających na celu zapobieganie niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami.
- 3) Artykuł 33 szóstej dyrektywy 77/388, ze zmianami, nie stoi na przeszkodzie utrzymaniu w mocy przepisów, takich jak zawarte w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.
Ponadto wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2008 r., I FSK 183/07 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał następującej wykładni prawa:
W przypadku gdy podatnik wykazał w deklaracji za dany okres rozliczeniowy kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) może nastąpić jedynie w ramach decyzji określającej jednocześnie kwotę zwrotu podatku w prawidłowej wysokości.
W rozpoznawanej sprawie ostateczną decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. określił spółce nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w kwocie [...] zł, w tym: do zwrotu na rachunek bankowy [...] zł i [...] zł do przeniesienia na następnym okres rozliczeniowy.
Natomiast zaskarżoną tutaj decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] nr [...] ustalającą "A" Sp. z o.o. w B. na podstawie art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U Nr 54, poz. 535 ze zm.) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2005 r. w wysokości [...] zł.
Z tych faktów wynika zatem, że decyzja ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe nie została jednocześnie wydana w ramach decyzji określającej kwotę zwrotu podatku w prawidłowej wysokości.
Zaskarżona tutaj ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. została zatem wydana z naruszeniem art. 247 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej, art. 233 § 2 lit. a Ordynacji podatkowej oraz art. 207 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie decyzji rozstrzygającej sprawę już uprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną za zgodną z prawem.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 tej ustawy, a o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 1.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a Ordynacji podatkowej uchyli w całości decyzję organu pierwszej instancji i umorzy postępowanie w sprawie.