Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u zmarłego J. C. choroby zawodowej w postaci zatrucia ostrego i przewlekłego substancjami chemicznymi oraz następstw tych zatruć, wskazanej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Jako podstawę prawną decyzji powołał art. 1 pkt. 2, art. 4 pkt. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575), § 1,7 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że istotnym warunkiem dla stwierdzenia choroby zawodowej jest jej uprzednie rozpoznanie przez jednostkę służby zdrowia. J. C. był badany przez dwie placówki orzecznicze, które choroby zawodowej nie rozpoznały.
Od tej decyzji odwołała się D.C., żona zmarłego pracownika.
Decyzją z [...] r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z 11 czerwca 2003 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 1929/01, NSA uwzględnił to żądanie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji winien uzupełnić materiał dowodowy poprzez dodatkowe orzeczenie placówki diagnostycznej oraz poprzez uzupełnienie dochodzenia epidemiologicznego w zakreślonym kierunku.
Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] organ odwoławczy ponownie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji stwierdzając tym samym, że u J. C. brak jest postaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W uzasadnieniu powołując się na orzeczenie lekarskie z [...] 2004 r. wyjaśnił, że stwierdzona u zmarłego pracownika [...] nie może być uznana za chorobę zawodową, ponieważ czynniki szkodliwe, na które w trakcie [...] był narażony J. C.([...]) nie są uznawane nawet, gdy występują w stężeniach przekraczających NDS - za toksyczne w odniesieniu do układu [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. C. wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzuciła przede wszystkim nierzetelność opiniom lekarskim. W jej ocenie, organ odwoławczy winien był w takiej sytuacji dopuścić dowód z kolejnej opinii – Zakładu Medycyny Pracy. Następnie, skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie tezy o wadliwości kolejnych orzeczeń lekarskich wydanych przez placówki orzecznicze.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Natomiast według art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola (...) sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Skarga D. C. zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż te podniesione w jej uzasadnieniu.
Według art. 30 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1041 ze zm.), zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 30 § 4 tej ustawy, w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni.
Ta regulacja prawna oznacza, że jeżeli podmiot chce wykazać następstwo prawne nabyte na podstawie praw dziedzicznych, które wchodzą w skład spadku po osobie zmarłej, to powinien wykazać je według przepisów prawa cywilnego. W polskim systemie prawnym uwzględnić trzeba przede wszystkim treść art. 1025 § 2 ustawy Kodeks cywilny, zgodnie z którym: "domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku, jest spadkobiercą". Jest to domniemanie ustawowe, skuteczne wobec wszystkich, w tym organów administracji publicznej (wyrok NSA z 16 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1421/00, opubl. w LEX nr 81981).
W rozpoznawanej sprawie, D. C. [...]2001 r. wniosła do organu I instancji o dalsze prowadzenie postępowania w sprawie choroby zawodowej jej męża, który zmarł [...] r. W konsekwencji tego pisma, decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z [...] r. została doręczona D. C., co oznacza, że organ administracji uznał, iż jako następczyni prawna skutecznie wstąpiła ona w miejsce dotychczasowej strony postępowania.
W aktach sprawy brak jest jednak prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego – postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, z którego wynikałoby, że D. C. została jedynym spadkobiercą po zmarłym mężu.
To ustalenie oznacza, że na obecnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, z powodu naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy ustali, czy w obiegu prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie sądu wskazujące krąg spadkobierców zmarłego.
Jeśli takie orzeczenie zostało wydane i stało się prawomocne przed dniem [...] r., kiedy to w obiegu prawnym znalazła się decyzja administracyjna skierowana do D. C. i jeśli z niego wynika, że skarżąca jest jedynym spadkobiercą, to organ odwoławczy ponownie rozpozna odwołanie skarżącej z [...] 2001 r.
Jeśli natomiast do dnia [...] r. nie zostało wydane prawomocne orzeczenie sądu, organ odwoławczy uchyli decyzję organu I instancji, który z kolei na mocy art. 97 § 1 pkt. 1 k. p. a. zawiesi postępowanie, lub też na mocy art. 105 k. p. a. umorzy je jako bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżoną decyzję uchylił na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)