Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz dwoma małoletnimi synami.
Określając swój majątek podał, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych.
Stałe miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący oszacował na kwotę 567 zł otrzymywanego przez żonę wynagrodzenia z pracy na ½ etatu oraz zasiłku rodzinnego na dwoje dzieci.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że ponieważ on sam nie pracuje a żona tylko na pół etatu więc korzystają z pomocy finansowej rodziców skarżącego z którymi zamieszkuje. Ci pokrywają opłaty związane z utrzymaniem mieszkania, wyżywienie, opał, lekarstwa. Skarżący korzysta także z pomocy Ośrodka pomocy społecznej. Do wniosku dołączył kopię takiej decyzji. Powołała się na złożone wcześniej ksera zaświadczenia z Powiatowego Urzędu Pracy, decyzji o przyznaniu pomocy społecznej, postanowienia SR.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przede wszystkim z urzędu należy stwierdzić, że w aktach sprawy zalegają kopie wskazywanych przez skarżącego dokumentów źródłowych. A to zaświadczenia Powiatowego Urzędu Pracy stwierdzające, iż skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna od dnia 31 października 2006 r. i nie posiada prawa do zasiłku. Decyzji przyznającej skarżącemu 150 zł zasiłku celowego oraz postanowienia SR o zwolnieniu z obowiązku uiszczenia zryczałtowanej równowartości wydatków w sprawie z oskarżenia prywatnego.
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne". Owa "dokładność" stopniowana jest z kolei przeświadczeniem czy to sądu czy to referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący.
Jednocześnie zwrócenia uwagi wymaga, iż przyjęta przez ustawodawcę konstrukcja prawna opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się co do tego, że stać ją będzie na uiszczenie wymaganych kosztów oraz nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości względnie tyczą one nieistotnych składników stanu majątkowego strony to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony do składania dodatkowych oświadczeń lub przedkładania dokumentów źródłowych (arg. ex art. 255 ppsa)
Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony najzwyczajniej albo nie będzie stać na pokrycie wymaganych opłat (art. 246 § pkt. 1 ppsa) albo odbędzie się to kosztem istotnego uszczuplenia jej majątku (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa) (por. także orz. SN z 9 marca 1936 r., C III 869/35, Zb.Urz. 1936, poz. 465 także orz. SN z 3 listopada 1936 r., C II 1435/36, PPiA 1937, nr 2, s. 185) to może wydać rozstrzygniecie w przedmiocie zwolnienia bez konieczności prowadzenia jakiegokolwiek dochodzenia, bo jak to wyjaśnił swego czasu Sąd Najwyższy dochodzenie takie sąd ma obowiązek zarządzić w wypadku, gdy ma wątpliwości, czy starający się o prawo ubogich pomimo przedstawionego zaświadczenia jest ubogim (orz. SN z 25 stycznia 1937 r., C II 2301/36, PPiA 37/2/104).
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony. Obrazuje bowiem, że skarżący i jego rodzina generalnie rzecz ujmując – są osobami niezamożnymi. Tak bowiem należy postrzegać rodzinę w której dochód na osobę nie przekracza ustalonego przepisami ustawy o pomocy społecznej progu ubóstwa, która zmuszona jest korzystać z oferowanego przez ośrodki pomocy społecznej wsparcia (dowód: kopia decyzji). Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy takim poziomie dochodów skarżący nie był w stanie poczynić stosownych oszczędności (por. także postanowienie SN z 24 września 1984 r., II CZ 104/84, Monitor Prawniczy – Zestawienie Tez 2000/7 s. 455). Brak jakiegokolwiek majątku wyklucza też możliwość dokładania z czegokolwiek.
Biorąc to wszystko pod uwagę należało wniosek skarżącego uznać za zasadny.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 § 3 ppsa.