Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącego na mocy postanowienia referendarskiego z dnia 18 grudnia 2008 r. adwokat (k. 32 i n.) wyznaczony przez Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w osobie mecenasa K. S. (zarządzenie k. 59), we wniesionym do tutejszego sądu piśmie zatytułowanym "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej"" wskazując na art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz §18 ust. 1 pkt. 2b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wniósł "o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej".
Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat, nie złożył takiego oświadczenia. Oświadczenia takiego nie ma bowiem ani w treści pisma zatytułowanego "Informacja o odmowie sporządzenia skargi kasacyjnej wraz z opinią wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za sporządzenie w/w opinii"" ani też w treści samej opinii.
Z tego względu nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku. Nie było bowiem podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 § 1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.).
Nie istniała także możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia czy to z osnowy wniosku czy też z tytułu rozporządzenia powoływanego w piśmie, prowadziłoby to bowiem do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.