Uzasadnienie
Komendant Miejski Policji postanowieniem z dnia [...] 2020 r. odmówił skarżącemu J. W. wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. o cofnięciu ww. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 26 maja 2013 r. dla policjanta posiadającego rodzinę w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, przyznanego decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2012 r.
W zażaleniu J. W. wskazał na art. 88 ustawy o Policji i oświadczył, że jest współwłaścicielem 1/5 części domu jednorodzinnego o powierzchni mieszkalnej 97,58 m2, będącego przedmiotem spadku, w którym mieszka wraz z żoną i dwójką dzieci. Podniósł także, iż przynależny mu z tytułu współwłasności metraż powierzchni mieszkalnej, wynoszący 18,30 m2, jest niższy od przysługujących mu norm zaludnienia, a co za tym idzie, w jego przekonaniu decyzja nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. o cofnięciu mu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 26 maja 2013 r. jest dla niego krzywdząca.
Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 21 lipca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał w pierwszej kolejności na przebieg dotychczasowego postępowania wyjaśniając, że J. W., będąc policjantem w służbie stałej od dnia 28 sierpnia 2010 r., złożył w dniu 14 grudnia 2012 r. oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i jego wysokości. Z oświadczenia wynikało, iż zainteresowany wraz z rodziną mieszkał w położonym w miejscowości Ł nr [...] domu jednorodzinnym, stanowiącym własność ojca wnioskodawcy –W. W. W ocenie organu rozpatrującego wniosek strony, spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki do przyznania świadczenia skarżącemu, co nastąpiło decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2012 r. W dniu 20 lutego 2014 r. skarżący złożył kolejne oświadczenie mieszkaniowe, w którym poinformował organ, iż z dniem 26 maja 2013 r., po śmierci ojca, stał się współwłaścicielem ww. domu rodzinnego, a jego udział w spadku wynosi 1/5 części domu.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia uprawnień i wysokości równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wszczętego na wniosek z dnia 20 lutego 2020 r., dwukrotnie wzywany do złożenia wyjaśnień potwierdzonych stosowną dokumentacją, pozwalającą na ustalenie współwłasności i wielkości powierzchni mieszkalnej domu, w celu ustalenia uprawnień do dalszej wypłaty świadczenia (pisma z dnia 4 marca 2014 oraz 16 czerwca 2014 r), nie zgłosił się i nie dostarczył dokumentów niezbędnych do pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku.
W konsekwencji bierności strony w przedmiotowej sprawie, w dniu 8 sierpnia 2014 r. Komendant Miejski Policji wydał decyzję nr [...] o cofnięciu skarżącemu uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem 26 maja 2013 r, a następnie w decyzją nr [...] z dnia 23 września 2014 r. orzekł o obowiązku zwrotu nienależnie pobieranego świadczenia w kwocie 3034,00 zł. Od wymienionych decyzji skarżący nie złożył odwołania, natomiast raportem datowanym na dzień 24 listopada 2014 r., z zachowaniem drogi służbowej, zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z prośbą o rozłożenie na raty kwoty nienależnie pobranego równoważnika, z uwagi na trudną sytuacją finansową. W raporcie tym oświadczył, że powierzchnia mieszkalna będącego przedmiotem spadku domu jednorodzinnego wynosi 100 m2, która to informacja stanowiła dodatkowe potwierdzenie zasadności cofnięcia mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w związku z zaistnieniem przesłanki z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2020 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
W dniu 25 marca 2019 r. skarżący ponownie złożył oświadczenie mieszkaniowe, do którego załącznik stanowiło obliczenie przysługującej mu z tytułu spadku powierzchni mieszkalnej domu. Wynikało z niego, iż przysługujący mu udział, w przeliczeniu na metraż powierzchni mieszkalnej domu wynosi 18,33 m2. Pismem z dnia 1 kwietnia 2019 r. Komendant Miejski Policji zwrócił się do skarżącego o wskazanie, czy wobec ostateczności prawomocnej decyzji nr [...] oświadczenie mieszkaniowe z dnia 25 marca 2019 r. stanowi wniosek o wznowienie postępowania, uchylenie lub zmianę decyzji, stwierdzenie jej nieważności lub też, czy jest nowym wnioskiem w sprawie ustalenia uprawnień funkcjonariusza do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi skarżący wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.
Komendant wskazał następnie, że zgodnie z treścią znajdujących się w aktach mieszkaniowych skarżącego dokumentów, postępowanie zostało wznowione w dniu 10 maja 2019 r. i zakończone decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego z dnia [...] 2019 r. o odmowie uchylenia własnej decyzji nr [...] z dnia [...] 2014 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., wobec braku podstaw do jej uchylenia. W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji wskazując, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami skarżący jako współwłaściciel domu jednorodzinnego, uzyskanego w drodze spadku po zmarłym [...] 2014 r. W. W., posiada udział odpowiadający 2 normom zaludnienia, co stanowi negatywną przesłankę do przyznania stronie świadczenia. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji została zaskarżona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w postępowaniu sygn. akt III SA/Kr 1187/19, wyrokiem z dnia 7 stycznia 2020 r. uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] 2019 r., poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2019 r. w przedmiocie wznowienia postępowania, wobec nieprawidłowo wdrożonego trybu postępowania, z uwagi na brak podstaw do jego wszczęcia.
Organ wyjaśnił, że mając na uwadze treść wyroku sądu, zawiadomieniem z dnia 2 czerwca 2020 r. poinformowano skarżącego o możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy i wniesienia ponaglenia. W dniu 16 czerwca 2020 r. skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa do zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania, nie zgłaszając żadnych uwag. Następnie, w konsekwencji rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 25 marca 2019 r., Komendant Miejski Policji wydał postanowienie z dnia [...] 2020 r odmawiające wznowienia postępowania w sprawie.
Komendant podkreślił w dalszej części uzasadnienia, że z analizy przedłożonych dokumentów, a w szczególności składanych przez skarżącego oświadczeń wynika bezspornie, iż jest on współwłaścicielem 1/5 części domu jednorodzinnego położonego w miejscowości Ł [...], którą nabył w spadku po zmarłym w dniu 26 maja 2014 r. ojcu – W. W. oraz, że w ww. domu mieszka wraz z rodziną w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, czyli żoną i dwójką dzieci. Zgodnie z dokonanym przez stronę wyliczeniem, przysługujący mu jako spadkobiercy metraż powierzchni mieszkalnej domu wynosi 18,30 m2. Ustalono ponadto, iż od czasu złożenia oświadczenia mieszkaniowego o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości z dnia 20 lutego 2014 r. do chwili obecnej sytuacja prawna zainteresowanego, nie uległa zmianie, a co za tym idzie, we wniosku z dnia 25 marca 2019 r. strona nie podała żadnych nowych okoliczności mających wpływ na uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. o cofnięciu zainteresowanemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Fakt urodzenia się zainteresowanemu drugiego dziecka nie stanowi w omawianym przypadku okoliczności, która miałaby wpływ na zmianę ww. rozstrzygnięcia.
W opinii Komendanta, podniesiony przez skarżącego zarzut, iż postanowienie o odmowie wznowienia postępowania jest dla niego krzywdzące z uwagi treść art. 88 ustawy o Policji, w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów nie zasługuje na uwzględnienie. Błędne jest przekonanie skarżącego, wyrażone w treści zażalenia: "powierzchnia mieszkalna przypadająca dla mnie jest mniejsza, niż powierzchnia przysługująca norm zaludnienia dla żony i dwójki dzieci".
Organ wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2020 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w sposób jasny i jednoznaczny wskazują przypadki, w których równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługują funkcjonariuszowi. Należy do nich sytuacja, w której policjant w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej uzyskał lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość lub dom jednorodzinny (część domu) albo spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny będący przedmiotem spadku, jeżeli udział w spadku odpowiada co najmniej dwóm normom zaludnienia. Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów "norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym ".
Mając na uwadze, iż posiadany udział w spadku, odpowiadający 18,30 m2 powierzchni mieszkalnej odpowiada 2 normom zaludnienia wynoszącym zgodnie z przytoczonym przepisem 14-20 m2, nie ma znaczenia, w ocenie Komendanta, czy funkcjonariusz mieszka sam, czy też z rodziną, jak również, ilu członków rodziny mieszka z policjantem.
Organ wyjaśnił, że działa na podstawie przepisów i w granicach prawa. Nie może on zatem wydać decyzji bez podstawy prawnej, w oparciu o przepis nieistniejący lub stosować swobodną interpretację przepisu, na który powołuje się w rozstrzygnięciu. Zatem podstawą prawną każdego aktu administracyjnego musi być obowiązująca norma prawna. Należy przy tym zwrócić uwagę na fakt, iż normy prawne mające charakter dyrektywalny, obligują organ do podejmowania wskazanych w dyrektywie przepisu działań, w przypadku zaistnienia określonych sytuacji. Co za tym idzie, wobec jednoznacznego brzmienia § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2020 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli udział spadku, którego przedmiotem jest dom jednorodzinny położony w miejscowości pełnienia służby przez policjanta, lub w miejscowości pobliskiej wynosi, w przeliczeniu na powierzchnię mieszkalną 2 normy zaludnienia (14-20 m2), wyklucza to funkcjonariusza z grona uprawnionych do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Ustawodawca nie przewiduje wyjątków od przyjętej regulacji prawnej.
Komendant uznał zatem, iż w świetle obowiązujących przepisów brak jest zatem podstaw do wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. W., opierając się na przepisach art. 88 i 89 ustawy o Policji oraz przepisach wykonawczych, wskazał, że posiada uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wymiarze 4 norm zaludnienia. Przytoczył także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2256/18 w sprawie, jego zdaniem, identycznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) dalej - p.p.s.a.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania, a niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 21 lipca 2020 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2020 r. odmawiające skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...] o cofnięciu mu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia 26 maja 2013 r. dla policjanta posiadającego rodzinę w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, przyznanego decyzją nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2012 r.
Przede wszystkim wskazać należy, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3061/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwana dalej "CBOSA"). Podobne stanowisko wyraża doktryna: "Wznowienie postępowania jest instytucją procesową polegającą na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli mają miejsce przyczyny wznowienia taksatywnie określone w przepisach prawa procesowego" (Postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne z kazusami, (red.) R. Hauser, A. Skoczylas, Warszawa 2017, s. 158). Ustawodawca wskazuje w art. 145-145b k.p.a. przesłanki stanowiące podstawę wznowienia postępowania. Zdaniem organów zarówno I, jak i II instancji, w przedmiotowej sprawie brak takich przesłanek gdyż od czasu złożenia oświadczenia mieszkaniowego o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości z dnia 20 lutego 2014 r. do chwili obecnej sytuacja prawna zainteresowanego, nie uległa zmianie, a co za tym idzie, we wniosku z dnia 25 marca 2019 r. skarżący nie podał żadnych nowych okoliczności mających wpływ na uchylenie lub zmianę ostatecznej decyzji [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. o cofnięciu zainteresowanemu prawa do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Dla oceny ww. stanowiska organów przesądzające znaczenie ma wiążący strony oraz Sąd rozpoznający niniejszą skargę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1187/19. Wyrokiem tym Sąd nie tylko uchylił decyzję nr [...] z dnia 12 września 2019 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ale także postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2019 r. w przedmiocie wznowienia postępowania. Sąd wskazał, że "Kontrolując przeprowadzone w sprawie postępowanie wznowieniowe pod kątem przytoczonych powyżej przepisów Sąd stwierdził, że zostało ono przeprowadzone z ich istotnym naruszeniem. Jak wyżej wskazano na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego bada się kwestie formalne: czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a., bądź w art. 145a k.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania, czy wskazane we wniosku okoliczności odpowiadają przyczynie wznowienia postępowania, jak również czy z innych względów nie jest wyłączone wznowienie postępowania.
Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania albo o odmowie jego wznowienia (art. 149 k.p.a.). Jeśli zatem organ odpowie pozytywnie na powyższe kwestie, to powinien wznowić postępowanie zakończone ostateczną decyzją. Dopiero po ustaleniu warunków formalnych do wznowienia postępowania organ jest uprawniony i jednocześnie zobowiązany do przejścia do drugiej fazy postępowania, w której bada się przyczynę wznowienia oraz rozstrzyga istotę sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.), która może zakończyć się wyłącznie jednym z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 k.p.a. W analizowanej sprawie organy bezkrytycznie przyjęły złożone oświadczenie jako nowy dowód w sprawie, istniejący w dacie wydania decyzji w dniu 8 sierpnia 2018 r. Tymczasem to właśnie brak oświadczenia co do zaistniałej w wyniku spadkobrania po ojcu sytuacji mieszkaniowej skarżącego, stał się podstawą cofnięcia mu uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
Nie można było uznać oświadczenia tego, jako dowód istniejący w dacie wydania decyzji, co do której wznowiono postępowanie. Natomiast przyjęcie, jako podstawy wznowienia każdego nowego dowodu godzi w zasadę trwałości decyzji (art. 16 k.p.a.) i jest sprzeczne z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który stanowi o koniunktywnym spełnieniu obu warunków tzn. dowód w sprawie powinien być nie tylko nowy, ale także istniejący w dacie wydania decyzji. W konsekwencji powyższych naruszeń Sąd nie może merytorycznie rozpoznać sprawy, bowiem obrany przez organ tryb postępowania został nieprawidłowo wdrożony. Ustalenie bowiem istotnych naruszeń procedury, nie pozwala Sądowi na merytoryczną ocenę rozstrzygnięcia wydanego wskutek nieuzasadnionego wznowienia postepowania".
Konsekwencją stwierdzenia przez Sąd w ww. wyroku z dnia 7 stycznia 2020 r. braku podstaw do wszczęcia postępowania wznowieniowego jest odmowa jego wznowienia.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny, wypowiadając się w kwestii związania organu administracji publicznej oceną prawną, wyrażoną w orzeczeniu wskazał m.in., że związanie organu oceną prawną sądu obejmuje nie tylko organ, którego działanie było bezpośrednio przedmiotem orzeczenia sądu, ale także każdy organ orzekający w danej sprawie do czasu jej ostatecznego zakończenia, chyba że nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca pogląd nieaktualnym (wyrok NSA z 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000, nr 3, poz. 129).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie powołanego przepisu art. 153 p.p.s.a. uznał, że jest związany oceną prawną zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 7 stycznia 2020 r. o sygn. akt III SA/Kr 1187/19. Ocena prawna zawarta w ww. orzeczeniu nie utraciła mocy wiążącej gdyż do chwili wydania zaskarżonego postanowienia i postanowienia I instancji stan prawny nie uległ zmianie. Nie doszło też do zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy.
Związanie ww. orzeczeniem oznacza, że orzekające w prawie organy prawidłowo uznały, że ze względu na niewystąpienie nowej okoliczności i nowego dowodu w sprawie istniejących w dacie wydania decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2014 r. nr [...] - brak podstaw do wznowienia żądanego przez skarżącego postępowania. Ze względu na taki sposób rozstrzygnięcia, ponowne rozważania organu II instancji co do wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2020 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie powinny mieć miejsca, co jednak nie ma wpływu na wynik kontroli zaskarżonego postanowienia.
Również Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę nie może zająć merytorycznego stanowiska w sprawie wykładni ww. przepisów wobec prawidłowej odmowy wznowienia postępowania, co jednak nie oznacza, że organ, znając stanowisko sądów administracyjnych, przedstawione m.in. w wyroku NSA z 6 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2256/18, na który powołał się skarżący, nie może rozważyć przyznania skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli skarżący złoży taki wniosek.
Wobec powyższego skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Jednocześnie Sąd nie stwierdził po stronie organu istnienia uchybień naruszających prawo, które zobowiązany byłby z urzędu wziąć pod uwagę.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, tj. oddalił skargę.