Uzasadnienie
Dyrektor Archiwum Państwowego w K. aktem z dnia 7 listopada 2002r. znak [...] zobowiązał Kopalnię Surowców Skalnych K. Sp. z o.o. do prowadzenia archiwum zakładowego. Jako podstawę prawną aktu wskazano art. 33 ustawy z dnia 14 lipca 1983r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach /tekst jednolity z 2002r. Dz. U. Nr 171, poz. 1396/. Akt ten nie zawiera żadnych pouczeń co do możliwości składania środków zaskarżenia.
W odpowiedzi na ten akt Kopalna Surowców Skalnych K. Sp. z o.o. pismem z dnia [...] listopada 2002r. [...], adresowanym do Archiwum Państwowego w K. Oddział w N. poinformowała, że w zbiorach spółki znajdują się dokumenty archiwalne.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2004r. [...] Kopalnia Surowców Skalnych K. Sp. z o.o. zwróciła się do Archiwum Państwowego w K. z prośbą o ponowne przeanalizowanie, czy podmiot prawa handlowego jest zobowiązany do tworzenia archiwum zakładowego w rozumieniu powołanej wcześniej ustawy.
W odpowiedzi na to pismo Dyrektor Archiwum Państwowego pismem z dnia [...] czerwca 2004r. znak [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w akcie z dnia 7 listopada 2002r. Nadto poinformował o prawie do zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego aktu administracyjnego z dnia 7 listopada 2002r..
W dniu [...] lipca 2004r. Kopalnia Surowców Skalnych "K." Sp. z o.o. złożyła wniosek do Naczelnego Dyrektora Archiwum Państwowego w Warszawie w którym zaskarżyła w całości akt administracyjny wydany przez Dyrektora Archiwum Państwowego w K. z dnia 7 listopada 2002r., podnosząc m.in., że przedmiotowy akt nie zawierał żadnego pouczenia o prawie odwołania się od niego.
Naczelny Dyrektor Archiwów Państwowych postanowieniem z dnia [...] września 2004r. znak [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podał, że ustalenie jednostki organizacyjnej jako jednostki wytwarzającej materiały archiwalne następuje w drodze aktu administracyjnego, jednakże nie mającego charakteru decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów kpa. Akt ten należy kwalifikować jako czynność z zakresu administracji publicznej /inną niż decyzja/, która dotyczy przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa - w rozumieniu art. 3 parag. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /D. U. Nr 153, poz. 1270/. W uzasadnieniu wskazano, że Kopalnia została pouczona o możliwości zakwestionowania spornego aktu a drodze skargi do sądu administracyjnego. Natomiast błędem ze strony Archiwum było wskazanie jako właściwego Naczelnego Sądu Administracyjnego, zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W dniu [...] października 2004r. Kopalnia Surowców Skalnych "K." Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na akt administracyjny z dnia 7 listopada 2002r. wydany przez Dyrektora Archiwum Państwowego w K. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że akt nie zawierał pouczenia o możliwości i sposobie jego zaskarżenia. W piśmie z dnia [...] czerwca 2004r. Archiwum Państwowe w K. błędnie poinformowało o możliwości złożenia skargi do NSA, dopiero w postanowieniu Naczelnego Dyrektora Archiwów Państwowych z dnia [...] września skarżąca została prawidłowo pouczona. W uzasadnieniu skargi podniesiono również zarzuty merytoryczne co do nałożonego obowiązku prowadzenia archiwum zakładowego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Archiwum Państwowego w K. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniósł merytoryczne argumenty co do zasadności wydanego aktu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga w przedmiotowej sprawie jest niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 52 parg. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Z kolei art. 52 parag. 2 ustawy stanowi, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Natomiast w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie art. 52 parag. 3 ustawy, zgodnie z którym "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 parag. 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa".
Dopiero wyczerpanie trybu określonego w art. 52 parag. 3 ustawy powoduje, że można złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i skarga jest dopuszczalna.
Natomiast art. 53 ustawy powołanej wyżej reguluje termin wniesienia skargi. Art. 53 parag. 1 ustawy stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei art. 53 parag. 2 ustawy reguluje "w przypadkach o których mowa w art. 52 parag. 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". W przedmiotowej sprawie termin wniesienia skargi reguluje art. 53 parag.2 ustawy.
Z uwagi, że w przedmiotowej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została złożona bez wyczerpania trybu określonego w art. 52 ust. 3 ustawy, skarga jest niedopuszczalna, tym samym nie może być merytorycznie rozpoznana.
Skarżący w trybie art. 52 ust. 2 ustawy składał odwołanie od zaskarżonego aktu administracyjnego, lecz akt ten nie jest decyzją administracyjną tym samym odwołanie jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z art. 58 parag. 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę, albowiem skarga jest niedopuszczalna.