Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony adwokat, którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenasa P. P. reprezentował stronę w postepowaniu I instancji przed tut. wojewódzkim sądem administracyjnym za co otrzymał stosowne wynagrodzenie. Następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. j.w. w treści której sformułował m.in. wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, iż nie zostały one opłacone przez skarżąca ani w całości ani w części. Rzeczony nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 2551/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona 13 września 2016 r. więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2015, poz. 1801)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §3 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku wyznaczony adwokat złożył wymagane oświadczenie.
W myśl §21 ust. 1 pkt. 2 w związku z §4 ust. 1 w/w rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji przysługuje 50% z ½ części opłaty maksymalnej określonej w pkt. 1 §21 ust. 1 cyt. rozporządzenia a więc kwota 120 zł. Wymieniona czynność jest typowa. Nie wykraczała poza normalny nakład pracy w sprawie o takim charakterze.
Na mocy §4 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.