Uzasadnienie
Zaskarżoną przez P. H. decyzją z dnia 29 czerwca 2011r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. znak [...] o odmowie przyznania P. H. od dnia 10 maja 2011r. prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.
Za podstawę prawną decyzji przyjęto art. 138 § l pkt l Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn zm.) i art. 75 ust. l pkt 8 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.).
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
P. H. zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy w dniu 10.05.2011r., załączając między innymi dokument o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej, rozpoczętej w dniu 30.04.2011r.
Decyzją z dnia [...] 2011r. Prezydenta Miasta P. H. uzyskał status osoby bezrobotnej z dniem 10.05.2011r. W tym samym dniu została wydana decyzja znak [...] odmawiająca skarżącemu przyznania prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej z uwagi na to, że skarżący zarejestrował się w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej. Organ poinformował przy tym, że bezrobotnemu, spełniającemu warunki z art. 71 w/w ustawy zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w urzędzie pracy.
Odwołując się od powyższej decyzji, P. H. podniósł, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i że nie był wystarczająco poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o przesłankach uzyskania zasiłku dla osoby bezrobotnej. Załączył do odwołania decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r o wykreśleniu z dniem 19.05.2011r. wpisu z ewidencji działalności gospodarczej (dokonanego z dniem 24.05.2010r.).
Wojewoda wydał po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji. Odwołał się do przepisu art. 2 ust. l pkt 2 lit. "f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (zwanej dalej ustawą) stanowiącego, że bezrobotnym może być osoba, która po złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, zgłosiła wniosek o jej zawieszenie i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął. Wyjaśnił następnie, że w dniu rejestracji, 10 maja 2011 roku, skarżący przedstawił potwierdzenie z 29 kwietnia 2011 roku o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej od 30 kwietnia 2011 roku.
W związku z tym, organ I instancji, odmówił zasadnie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 10 maja 2011 roku. Było to zgodnie z art. 75 ust. l pkt 8 ustawy w brzmieniu: "Prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który (...):
- 8) zarejestrował się jako bezrobotny w okresie, zgłoszonego do ewidencji działalności gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej ".
Jak wynika z powyższego według organu odwoławczego możliwym jest zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna w okresie zawieszenie działalności gospodarczej, ale sytuacja taka stanowi równocześnie podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W takim przypadku zasiłek dla bezrobotnych będzie przysługiwał niezależnie od okresu na jaki działalność została zawieszona, po okresie karencji 90 dni od dnia rejestracji. Na koniec podsumowując, organ podał, że faktem bezspornym jest, iż rejestrując się w Grodzkim Urzędzie Pracy 10 maja 2011 roku skarżący miał zawieszoną działalność gospodarczą. Faktu tego nie zmienia późniejsze jej wyrejestrowanie od 19 maja 2011 roku.
W skardze na w/w decyzję do WSA w Krakowie P. H. zaakcentował szczególnie brak informacji ze strony urzędników GUP, w konsekwencji powodującą niekorzystną dla niego decyzję.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej p.p.s.a.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji sąd bada czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa oraz czy została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.
Kierując się powyższymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga P. H. podlega uwzględnieniu.
Rozpatrując odwołanie organ przyjął, że zmiana stanu faktycznego polegająca na tym, że wykreślony został wpis z ewidencji działalności gospodarczej pozostaje bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Tymczasem w orzecznictwie sądowym utrwalił się pogląd, że organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego zaistniałe po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72, w którym przyjęto, że: "1. Jeżeli nie występują przesłanki określone w art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji nie może - przed wydaniem decyzji - odmówić oceny dowodów przedłożonych przez stronę, powołując się na fakt zakończenia postępowania dowodowego.
2. Organ odwoławczy, w ramach swoich uprawnień kontrolnych, ocenia materiał dowodowy, uwzględniając stan faktyczny stwierdzony w czasie wydania decyzji przez organ w pierwszej instancji, jak i zmiany stanu faktycznego, które zaszły pomiędzy wydaniem decyzji organu pierwszej instancji a wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym"; wyrok NSA z dnia 7 lipca 1988 r., IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43, w którym stwierdzono, że: "1. Organ odwoławczy, jako organ o charakterze reformacyjnym, ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. "
Na uwadze Sądu pozostaje treść wyroku NSA z dnia 9 sierpnia 1988 r., SA/Ka 378/88 (niepublikowany), w którym stwierdzono, że: "Kompetencje orzecznicze organu odwoławczego nie sprowadzają się tylko do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji organu I instancji."
Organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie w okresie między wydaniem orzeczenia I instancji a orzeczeniem II instancji"; (Andrzej Wróbel Komentarz aktualizowany do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego Lex Omega 29/2012).
Analiza treści przepisu 75 ust.1 pkt 8 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie dostarcza podstaw do stwierdzenia, iż późniejsze wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, gdy bezrobotny zarejestrowany został i uzyskał status osoby bezrobotnej w okresie zawieszenia tej działalności, nie zmienia jego sytuacji prawnej istniejącej w dacie rejestracji. W ocenie Sądu organ odwoławczy winien uwzględnić zaistniałą zmianę stanu faktycznego i albo dokonać oceny prawnej, albo polecić ocenę tej zmiany organowi pierwszej instancji. Natomiast uznanie, że zaistniała zmiana stanu faktycznego pozostaje bez wpływu na postępowanie odwoławcze, stanowi naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwą interpretację art. 138 Kpa, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie. Z tego względu Sąd uchylił zaskarżona decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.