Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny (k. 59), wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenasa P. N. (k.
70) reprezentował stronę w postepowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji za co otrzymał stosowne wynagrodzenie (k. 115) następnie sporządził i wniósł skargę kasacyjną od niekorzystnego dla strony wyroku w treści której sformułował wniosek "o przyznanie od skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu, kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej ewentualnie także za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych, podwyższonych o stawkę obowiązującego podatku od towarów i usług albowiem nie zostały one pokryte przez skarżącego" (k. 140-141).
Wyznaczony radca prawny nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 282).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 768/14 oddalił skargę kasacyjną bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te od dnia 1 stycznia 2016 r. precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r. poz. 1805). Zamieszczony w tym rozporządzeniu przepis przejściowy przewiduje, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji (§ 22). Opierając się na założeniach logiki formalnej wynikającej z argumentacji a fortiori przyjąć należy, że skoro w myśl powołanego przepisu do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe, to tym bardziej do spraw wszczętych i zakończonych zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.). Wskazują na to bowiem wyniki wnioskowania a maiore ad minus.
Zgodnie z §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.