Uzasadnienie
Dwiema decyzjami z dnia 19 maja 2016 r. Starostwa skierował W. W. (dalej "skarżący"):
- – na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii A, B1 i B (decyzja nr [...]);
- – na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami (decyzja nr [...]).
W uzasadnieniach decyzji Starosta podał, że Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do niego o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie wskazanych kategorii prawa jazdy, w związku z otrzymanymi przez skarżącego 28 punktami karnymi za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Ponieważ skarżący przekroczył 24 punkty karne, organ wydał również decyzję o skierowaniu na badania psychologiczne.
Zaskarżone decyzje zostały utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Kolegium wskazało na związanie starosty ewidencją prowadzoną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.).
Skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. Sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt I SA/Kr 1057/16 oraz I SA/Kr 1058/16 i prowadzić je pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 1057/16. Skarżący przed złożeniem sprawozdania na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. cofnął obydwie skargi wyjaśniając, że złożył je obawiając się, że starosta nie zwróci mu prawa jazdy. Podał również, że zdał egzamin i wykonał nakazane badania, dlatego prawo jazdy zostało mu zwrócone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Postępowanie sądowe należało umorzyć w obu sprawach, a skarżącemu zwrócić uiszczone opłaty sądowe.
Zgodnie z art. 60 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Sąd po wysłuchaniu skarżącego na rozprawie uznał, że cofnięcie skarg było dopuszczalne i dlatego postępowanie sądowe umorzył. Sąd zwrócił również wpłacone opłaty sądowe (2x200 zł tj. 400 zł) zgodnie z art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a, który to przepis stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.