Uzasadnienie
W dniu 27.04.2017 r. wpłynęło do tut. sądu pismo skarżącego zatytułowane prośba w treści którego skarżący zawarł żądanie "przyznania adwokata z urzędu w celu sporządzenia skargi kasacyjnej". Następnie złożył przesłany mu do wypełnienia urzędowy formularz PPF opisawszy w nim swoją sytuację rodzinną, majątkową, dochody.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją. Na mocy postanowienia z dnia 26 sierpnia 2016 r. sygn. j.w. ustanowiono bowiem dla skarżącego adwokata (k. 25-29), którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas E. M. (k. 39), która sporządziła dla skarżącego opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 86-88). W świetle tych ustaleń przyznanie skarżącemu po raz kolejny prawa pomocy w takim zakresie nie jest możliwe, gdyż prawo to zostało już przez skarżącego skonsumowane (por. także post. NSA z 8.11.2007 r. I OZ 795/07 oraz postanowienie WSA w Szczecinie II SA/Sz 24/08). Ewentualne wyznaczenie innego adwokata w miejsce dotychczasowego (wraz oceną zasadności i celowości takiego działania) pozostaje obecnie w gestii właściwego organu samorządu zawodowego adwokatów. Na koniec nadmienić również wypada, że w niniejszej sprawie strona jest zwolniona z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 §1 pkt. 1 lit. h) ppsa.
Mając to wszystko na uwadze postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.