Uzasadnienie
A. W. złożyła w dniu 19 października 2009r. za pośrednictwem organu l instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wójta Gminy i na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2009r., sygn. akt: [...] uznające, iż zażalenie na nie załatwienie w terminie przez Wójta Gminy sprawy dotyczącej rozgraniczenia na wniosek A. W. z dnia 15 listopada 2008r. nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr 170/10 i 170/11 z nieruchomościami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki 171/1, 170/12, 170/5, 175, jest nieuzasadnione. Skargę tę Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wraz z aktami sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2009r., przewodniczący zarządził na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozdzielić skargi objęte jednym pismem na: skargę na postanowienie SKO z dnia 1 lutego 2009r., zarejestrowaną pod sygnaturą III SA/Kr 1062/09 oraz skargę na bezczynność Wójta Gminy.
Odnosząc się do zarzutów skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie zarzucając,że wydane w trybie art. 37 kpa postanowienie nie podlega zaskarżeniu.
Z przedstawionych akt postępowania wynika, że wniesienie skargi poprzedziły następujące okoliczność;
A. W. złożyła w dniu 15 listopada 2008r. do Wójta Gminy wniosek o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonych w ewidencji gruntów, jako działki nr 170/10 i 170/11 z nieruchomościami oznaczonymi w ewidencji gruntów jako działki 171/1, 170/12, 170/5, 175.
W dniu 26 stycznia 2009r. skarżąca wniosła do SKO zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy sprawy dotyczącej rozgraniczenia w terminie.
Postanowieniem z dnia 16 lutego 2009r, sygn. akt: [...] SKO uznało wniesione przez skarżącą zażalenie za nieuzasadnione. Skarżąca została pouczona także, iż niniejsze postanowienie jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Zgodnie z art. 58 par.1 pkt.6 sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt. 1-5) wniesienie skargi nie jest dopuszczalne.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem skargi jest skarga na postanowienie SKO uznające zażalenie skarżącej za nieuzasadnione. Podstawę prawną wydanego orzeczenia stanowił art. 37 § 1 w związku z art. 123 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z póz. zm.), oraz art. 2 i art. 17 ust, 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 z póz. zm.) i § 1 pkt. 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003r. Nr 198, poz. 1925).
Przyjąć, zatem należy, iż postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym toczyło się w trybie art. 37 KPA. Stanowisko organu wyrażone powinno być, zatem w formie postanowienia, na które stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Postępowanie wywołane zażaleniem wniesionym w trybie art. 37 KPA nie może bowiem być traktowane, jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne, a wyłącznie jako postępowanie incydentalne nie stanowiące samodzielnego postępowania administracyjnego.
W trakcie tego postępowania organ wyraża swoje stanowisko odnośnie zarzutu bezczynności organu niższego stopnia i to stanowisko wyraża w formie postanowienia.Złożenie takiego zażalenia (niezależnie od tego jakie stanowisko zajął organ w postanowieniu) jest natomiast warunkiem formalnym dopuszczalności wystąpienia, (art. 52 par 1 i 2 p.p.s.a.) przez osobę zainteresowaną, ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego działalności zażalenie dotyczyło. W niniejszej sprawie A. W. wniosła dwie skargi do sądu: na postanowienie wydane w trybie art. 37 KPA i skargę na bezczynność Wójta, która będzie rozpatrywana w osobnym postępowaniu.
Z tego względu, iż skarga na postanowienie SKO dnia 16 lutego 2009r, sygn. akt: [...], nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kognicji sądów administracyjnych wymienionych enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega ona odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt.6 w zw z par. 3 powołanej ustawy.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.