Uzasadnienie
Strona skarżąca, reprezentowana przez D. S. - wniosła skargę z dnia 10 lipca 2012 r., na postanowienie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych z 9 maja 2012 r., sygn. [...] o odmowie wszczęcia dochodzenia przez Rzecznika Dyscyplinarnego.
W odpowiedzi na tą skargę Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych nie podlegają kognicji sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl § 2 art. 3 p.p.s.a.. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt l-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3 art. 3 p.p.s.a.).
Z powyższego wynika, że kognicji sądów administracyjnych mogą podlegać sprawy dyscyplinarne tylko w przypadku, gdyby przepisy szczególne tak stanowiły.
Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 z późn. zm.) reguluje zasady prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Analiza jednakże tych przepisów nie pozastawia wątpliwości, że ustawodawca zdecydował, że nie przewidział kontroli sadów administracyjnych nad orzeczeniami dyscyplinarnymi. W myśl bowiem art. 42 ust. 1 w/w ustawy Okręgowy Sąd Dyscyplinarny jest organem samorządu radców prawnych. Stosownie do art. 54 wskazanej ustawy okręgowy sąd dyscyplinarny rozpatruje sprawy dyscyplinarne wniesione przez rzecznika dyscyplinarnego i odwołania, o których mowa w art. 66 ust. 2 ustawy.
Z kolei, w myśl art. 62 ust. 1 w/w ustawy Wyższy Sąd Dyscyplinarny rozpatruje odwołania od orzeczeń okręgowego sądu dyscyplinarnego. Od orzeczenia wydanego przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny w drugiej instancji przysługuje stronom, Ministrowi Sprawiedliwości, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz Prezesowi Krajowej Rady Radców Prawnych kasacja do Sądu Najwyższego (art. 62² ust. 1 w/w ustawy).
Skoro orzeczenia sądów dyscyplinarnych okręgowych izb radców prawnych nie podlegają kontroli sadów administracyjnych, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę odrzucił.