Uzasadnienie
Skarżący działając poprzez ustanowionego na jego rzecz radcę prawnego w złożonym dnia 15.01.2013 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Uzasadniając starania skarżącego podniósł, że wnioskodawca we wcześniejszym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wnosił o zwolnienie od kosztów sadowych albowiem nie miał wówczas jeszcze świadomości konieczności ich poniesienia. Treść poprzedniego wniosku skarżącego oraz dodatkowego oświadczenia uzasadniają jednak przyznanie wnioskodawcy prawa pomocy także w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, których nie jest w stanie ponieść w całości ani w części. Powołując się więc na wcześniejsze oświadczenia w zakresie stanu rodzinnego, i majątkowego oraz ustalenia Sądu w tym zakresie a nadto podtrzymując wcześniejsze twierdzenia w całości, wnioskodawca wnosi o rozszerzenie przyznanego mu prawa pomocy o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z urzędu stwierdza się, że we wcześniejszym wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowych oświadczeniach skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, dwoma synami i córką. W skład jego majątku wchodzi dom o powierzchni 40 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 1 ha 5 arów. Nie posiadają zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżący nie posiada żadnych rachunków bankowych. Skarżący ma 730 zł emerytury. Żona i córka nie mają środków na swoje utrzymanie. Synowie są niepełnosprawni i otrzymują po 590 zł. Wykazana nieruchomość rolna przynosi straty. Rodzina na bieżące utrzymanie musi przeznaczać ok. 1200 zł miesięcznie.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący domagał się wcześniej ustanowienia radcy prawnego, którego przyznano mu na mocy postanowienia z dnia 9.11.2012 r. nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy wiec jego wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącego należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżący mimo wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta jednak z prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącego mają przy tym walor li tylko teoretyzujący.
Opierając się bowiem na informacjach znanych z urzędu i odwołując do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze gospodarstwa domowego skarżącego są znikome. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że po odjęciu miesięcznych obciążeń sięgających kwoty ok. 1200 zł czteroosobowemu gospodarstwu domowemu skarżącego pozostaje do rozporządzenia kwota około 710 zł. Środki na poziomie nie specjalnie pozwalają czynić oszczędności. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że przy obecnych cenach towarów oraz usług wystarczają one na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego czteroosobowej rodziny. Zbycia domu gdzie rodzina zamieszkuje czy nieruchomości rolnej na której gospodarzy w celu zdobycia środków na koszty postępowania trudno zaś od skarżącego wymagać bo rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawy egzystencji rodziny.
Z tych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.