Uzasadnienie
Ustanowiony dla skarżącej adwokat (k. 34 i n.) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa R. R. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k.
47) po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 11 maja 2011 r. wyroku (k. 200) sporządził i wniósł od niego skargę kasacyjną (k. 220-222) w treści której zawarł również wniosek o zasądzenie na swoją rzecz według norm przepisanych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie uiszczonych przez skarżącą w całości ani w części (k. 221).
Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 29 marca 2012 r. sygn. I OSK 1707/11 nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k. 231).
W dniu 11 kwietnia 2012 r. do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo adwokata, w którym powtórzył swój wniosek i oświadczenie (k. 240).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokata w związku z czym zachodzą warunki by przyznać mu należne wynagrodzenie.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2).
Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej adwokatowi, który prowadził sprawę w I instancji (vide: wyrok z dnia 11 maja 2011 r. k. 200) przysługuje stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. b) opłata w wysokości 120 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 50% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2010 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata (k.
34) którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa R. R. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k. 47). Rzeczony adwokat zapewnił stronie reprezentację przez sądem administracyjnym pierwszej instancji (k. 199) a po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 11 maja 2011 r. wyroku (k. 200) sporządził i wniósł od niego skargę kasacyjną (k. 220-222). Nie brał jednak udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż w jego miejsce Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła adw. M. S. P. (vide: pismo z dnia 13.03.2012 nr [...]), która stawiła się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wnosząc jak w skardze kasacyjnej (vide: protokół rozprawy z dnia 29.03.2012 r. sygn. akt. I OSK 1707/11) m.in. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (vide: k. 221).
Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku z dnia 29 marca 2012 r. sygn. I OSK 1707/11 nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia adwokat za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k. 231).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
W realiach rozstrzyganego przypadku adwokat M. S. P., nie złożyła takiego oświadczenia. Oświadczenia takiego nie ma bowiem w treści protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z tego względu nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia złożonego wniosku. Nie było bowiem podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.).
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.