Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 lutego 2017 r. radca prawny M. N., działając w imieniu D. R., wniósł do Urzędu Stanu Cywilnego wniosek o wydanie, na podstawie art. 217 § 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwanej dalej w skrócie k.p.a.), zaświadczenia w zakresie ustalenia na podstawie aktów stanu cywilnego tożsamości i stopnia pokrewieństwa określonych we wniosku osób.
Postanowieniem z dnia 28 lutego 2017 r., znak: [...], Kierownik Stanu Cywilnego odmówił radcy prawnemu M. N. wydania żądanego zaświadczenia.
Wojewoda, nie uwzględnił zażalenia radcy prawnego M. N. od ww. postanowienia Kierownika Stanu Cywilnego i postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Stanu Cywilnego z dnia 28 lutego 2017 r., znak: [...].
Na powyższe postanowienie radca prawny M. N wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazując, że zaskarża to postanowienie, "...na podstawie załączonego pełnomocnictwa...".
W wykonaniu Zarządzenia sędziego z dnia 7 grudnia 2017 r. radca prawny M. N., pismem z dnia 7 grudnia 2017 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez sprecyzowanie, czy skargę wnosi w imieniu D. R., a jeżeli tak, to o dołączenie pełnomocnictwa do działania w jej imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie do wykonania powyższego obowiązku zostało doręczone radcy prawnemu M. N. z dniem 11 grudnia 2017 r., zatem termin na jego wykonanie mijał z upływem dnia 18 grudnia 2017 r. (poniedziałek).
W wyznaczonym terminie pełnomocnik nie wykonał obowiązku uzupełnienia braku formalnego skargi.
Pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. radca prawny M. N. cofnął skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).
W sprawie bezspornym jest, że skarga wniesiona została z brakiem pełnomocnictwa do działania w imieniu D. R. Wprawdzie w treści skargi wnoszący ją w jej imieniu - radca prawny M. N. -, podniósł, że zaskarżył postanowienie Wojewody z dnia 7 lipca 2017 r., znak: [...], "...na podstawie załączonego pełnomocnictwa...", to jednak wbrew tym twierdzeniom, nie zostało ono dołączone do skargi. Wynika to także z rozdzielnika "Załączniki", gdzie wymieniono i rzeczywiście dołączono do skargi jedynie odpis skargi i dowód uiszczenia opłaty. (pełnomocnictwo takie nie znajduje się także w aktach administracyjnych).
Pomimo wezwania pełnomocnika, doręczonego mu w dniu 11 grudnia 2017 r., nie uzupełnił on skargi o brakujące pełnomocnictwo do działania w imieniu strony.
W ocenie Sądu niezłożenie pełnomocnictwa stanowi niewątpliwie brak formalny.
Z regulacji art. 37 § 1 P.p.s.a. wynika niezbicie, że "Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony."
W sytuacji gdy tego nie uczyniono, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., sąd wzywa pełnomocnika (stronę) do usunięcia tego braku formalnego, a w przypadku jego nieusunięcia w wyznaczonym terminie, odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 520/14).
Skoro w rozpoznawanym przypadku w zakreślonym terminie brak formalny skargi nie został uzupełniony, skardze tej nie mógł być nadany dalszy bieg. W związku z tym i z tych powodów Sąd nie mógł uznać, że dopuszczalne było cofnięcie tej skargi. Do skutecznego cofnięcia skargi może bowiem dojść wówczas, gdy nie jest ona obarczona brakami formalnymi, została wniesiona w sposób prawidłowy i w terminie i nie zachodzą przesłanki wskazane w zdaniu ostatnim art. 60 P.p.s.a.
W związku zatem z treścią art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a. skargę tę należało odrzucić.
W myśl natomiast art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, zasadne było orzeczenie o zwrocie uiszczonego od skargi należnego wpisu sądowego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w punkcie I sentencji postanowienia.
W pkt II sentencji postanowienia orzeczono, na podstawie przepisu art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu.