Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia 21 lipca 2010r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. znak [...] o przyznaniu A. O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 30 kwietnia 2010r. w wysokości 100% kwoty zasiłku na okres 6 miesięcy.
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
A. O. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy w dniu 22.04.2010r.
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] powołując się na przepis art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przyznał A. O. status osoby bezrobotnej z dniem 22.04.2010r.
Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2010r. znak [...] przyznany został skarżącej w oparciu o art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 i 2, art. 72, ust. 6 i art. 73 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy zasiłek dla bezrobotnych od dnia 30.04.2010r. na okres sześciu miesięcy w wysokości 100% kwoty zasiłku.
Odwołując się od powyższej decyzji A. O. wniosła o jej zmianę poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku na okres jednego roku, motywując to okolicznościami ukończenia w roku 1975 trzyletniej Zasadniczej Szkoły Zawodowej, w latach 1975 do 1979 r. technikum i pracą w latach 1979 do 1991r. Nadto dodała,że w roku 1991 urodziła niepełnosprawne dziecko, dlatego przebywała na urlopie wychowawczym, a następnie uzyskała prawo do renty, które utraciła w roku 2010r.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, podzielając w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, wskazując, że skarżąca nie spełnia przesłanki warunkującej przyznanie jej prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej na okres 12 miesięcy, o której stanowi art. 73 ust. 1 pkt 2 zdaniem organu odwoławczego skarżąca wykazała staż pracy wynoszący 9 lat 11 miesięcy i 13 dni.
W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. O. zarzuciła organowi, że kierował się niejasnymi dla niej kryteriami przesądzającymi o przyznaniu jej prawa do zasiłku na okres jedynie 6 miesięcy zamiast 12 miesięcy. Podniosła, że pracowała w latach od 1978 do 1997r. tj. okres powyżej 20 lat. Ponadto nie wynika z uzasadnienia czy okres urlopu macierzyńskiego i wychowawczego został jej wliczony w okres uprawniający do zasiłku. Otrzymała jedynie ustną informację, że posiada przepracowanych 18 lat i 9 miesięcy, natomiast nie wskazano jej jaki konkretnie okres został zaliczony do uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, a jaki nie oraz na jakiej podstawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sadowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji, organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ppsa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny – zgodnie z ustawowymi kompetencjami –bada, czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne.
Kierując się tymi kryteriami należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie ze względu na dostrzeżone przez Sąd uchybienia przepisom postępowania.
Przepis art. 107 Kpa określając warunki jakie powinna spełniać decyzja administracyjna nakłada na organ obowiązek sporządzenia uzasadnienia, jak również w § 4 oraz § 5 tego przepisu wskazuje na sytuacje, w których organ może odstąpić od sporządzenia uzasadnienia, co jednak w rozpatrywanym przypadku nie ma zastosowania.
Sporządzając uzasadnienie organ obowiązany jest wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne), zaś uzasadnienie prawne – powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. (art. 107 § 3 Kpa).
Analizując zaskarżoną decyzję w świetle powyższych wymogów określonych art. 107 § 3 Kpa, trzeba stwierdzić, że uzasadnienie tej decyzji zostało sporządzone z uchybieniem zasad ustanowionych tym przepisem. Przede wszystkim organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji nie dostrzegł. ze w uzasadnieniu decyzji, której dotyczyło odwołanie, nie zostały przedstawione ustalenia faktyczne, tzn. organ pierwszej instancji nie wyszczególnił żadnych konkretnych okresów uprawniających do zasiłku, ani nie wskazał na żadne znajdujące się w aktach dokumenty, a tym samym nie ustosunkował się do nich, ani nie dokonał oceny prawnej tych dokumentów.
Gdyby organ odwoławczy dostrzegł powyższe uchybienia, mógł skorzystać z uprawnień wynikających z art. 136 Kpa i uzupełnić braki w zakresie postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji poprzez wskazanie i ocenę materiału dowodowego na którym oparł się wydając decyzję, bądź stosownie do kompetencji przysługujących mu z mocy art. 138 § 2 Kpa - uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Nie czyniąc tego, naruszył także te przepisy, gdyż powinny znaleźć zastosowanie w kontrolowanym postępowaniu odwoławczym.
Na marginesie należy zauważyć, że znaczenie uzasadnienia decyzji administracyjnej ustawodawca nie ogranicza wyłącznie do kwestii spełnienia dyspozycji art. 107 § 3 Kpa, bowiem poprzez właściwe motywowanie decyzji organ przede wszystkim realizuje zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 Kpa.
Wprawdzie w aktach znajduje się szereg dokumentów dotyczących zatrudnienia skarżącej, jednakże nie można oczekiwać, że to Sąd dokona ich oceny i ustosunkuje się do zarzutów skarżącej, które pominął organ. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastąpić organu w działaniach do których został ustawowo zobowiązany i uzasadnić zaskarżonego rozstrzygnięcia organu.
W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza wyżej powołane przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.