Uzasadnienie
W dniach od [...] do [...] 2004r. funkcjonariusze celni Urzędu Celnego przeprowadzili w skarżącej spółce "A" J. K., T. K. s.c. w A., kontrolę prawidłowości deklarowanych kwot podatku akcyzowego za okres od 26.04.2000r. do 31.12.2003r. w zakresie prowadzonej przez tę Spółkę działalności gospodarczej.
Funkcjonariusze stwierdzili nieprawidłowości w rozliczaniu podatku akcyzowego należnego z tytułu sprzedaży przez skarżących samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium Polski, polegające na wykazaniu podatku akcyzowego za kwiecień 2001 r w kwocie wyższej od należnej.
Ustalenia kontrolujących zostały opisane w protokole nr [...] z dnia [...] 2004r.
W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie podatkowe, a następnie decyzją z dnia [...] określił za miesiąc kwiecień 2001 r kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 1.162,00 zł oraz kwotę nadpłaty w wysokości 409,00 zł.
Przedmiotowa decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji w związku z decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...]. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca była zobligowana do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w Polsce.
Ponadto organ odwoławczy odniósł się do kwestii możliwości uwzględnienia przez organ podatkowy w zakresie rozliczenia podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2001 r " nadwyżki podatku do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych" ustalonej przez ten organ za wcześniejsze miesiące - i stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie przed wyliczeniem prawidłowej kwoty nadpłaty za wskazany miesiąc, należy określić prawidłowe kwoty nadwyżki podatku do rozliczenia począwszy od października 2000 r.
Naczelnik Urzędu Celnego zakwestionował w wydanej decyzji sposób wyliczeń skarżącej kwoty zwolnień i pomniejszeń, obliczonego podatku oraz nadwyżki do przeniesienia na następny miesiąc w odniesieniu do kolejnych miesięcy począwszy od października 2000 r zarzucając, iż skarżąca nie mogła w tych obliczeniach uwzględnić w kwocie zwolnień i pomniejszeń akcyzy importowej zapłaconej od samochodów sprzedanych po dokonaniu pierwszej rejestracji na terenie kraju, a więc takiej czynności, która nie podlegała opodatkowaniu akcyzą.
Ponadto organ podatkowy zakwestionował podstawę opodatkowania akcyzą przyjętą do wyliczeń przez skarżącą i stwierdził, że podstawa ta nie może być pomniejszana o tenże podatek.
Skarżąca nieprawidłowo wykazywała w deklaracji samochody przed pierwszą rejestracją, których w danym okresie rozliczeniowym nie sprzedała lub przywiezionych w poprzednim okresie rozliczeniowym.
Naczelnik Urzędu Celnego dokonując obliczeń za miesiąc kwiecień 2001 r jako podstawę opodatkowania akcyzą przyjął cenę jednostkową netto wyrobu powiększoną o marżę sprzedawcy bez podatku VAT. W uzasadnieniu swej decyzji organ podatkowy szczegółowo przedstawił sposób obliczeń podatku za miesiąc październik, listopad, grudzień 2000 r oraz za styczeń, luty i marzeń 2001 r.
W kwietniu 2001 r skarżąca wykazała w deklaracji podatkowej sprzedaż dwóch samochodów tj. marki [...], który został sprzedany przed pierwszą rejestracja w kraju oraz marki [...], który został sprzedany po pierwszej rejestracji w kraju. W deklaracji został wykazany podatek akcyzowy z tytułu sprzedaży obu samochodów, a prawidłowo wina być wykazana sprzedaż tylko samochodu marki [...].
Ponadto skarżąca zastosowała stawkę podatku w wysokości 6,4%, a w tym czasie obowiązywała stawka w wysokości 6%.
Kwota podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2001 została wyliczona przez organ podatkowy na kwotę 1.162,00 zł, a uwzględniając kwotę nadwyżki wynikającą z rozliczenia miesiąca marca 2001 r w wysokości 406,00 zł, podatek należny wyniósł 756.00 zł.
Skarżąca dokonała wpłaty podatku za miesiąc kwiecień 2001 r w kwocie 1.156,00 zł, zamiast należnej 756,00 zł, w związku z tym powstała napłata w wysokości 409,00 zł.
Naczelnik Urzędu Celnego podniósł, że w toku postępowania skarżąca poinformowała o wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. kilku wyroków oraz rozstrzygnięć organów celnych zmieniających wartość celną sprowadzanych przez skarżącą samochodów, która to okoliczność miała wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, jednak - mimo wezwania ze strony organu podatkowego - skarżąca nie przedstawiła stosownych dokumentów dotyczących rozpatrywanej sprawy.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając jej w szczególności:
- 1) naruszenie art.210 §1 pkt.6 Ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji w sposób precyzyjny na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny, a w szczególności fakt dokonania sprzedaży danego samochodu osobowego po uprzedniej jego rejestracji w kraju;
- 2) naruszenie art.210 §1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej poprzez przywołanie jako podstawy prawnej nieistniejącego art.35 ust.1 pkt. 3 ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku;
- 3) naruszenie art.201 §1 pkt.2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie;
- 4) naruszenie art.208 §1 w związku z art.68 §2 i art.70 §1 Ordynacji podatkowej z uwagi na przedawnienie się prawa do wydania decyzji podatkowej po upływie 5 lat;
- 5) naruszenie art. 165 §1 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania bez uprzedniego doręczenia postanowienia o jego wszczęciu za okres dotyczący IV kwartału 2000 roku;
- 6) naruszenie art. 125 §1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania już od 2004 roku, czyli ponad 20 miesięcy;
- 7) pominięcie faktu, że kwota wykazana do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc grudzień 2000 roku w deklaracji złożonej przez skarżącą jest wyższa od kwoty podanej w tabeli zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu I instancji, a tym samym dopuszczenie do korekty rozliczeń za 2000 rok bez wydania stosownej decyzji podatkowej, co do października, listopada i grudnia 2000 roku, a zatem kwota wykazana w deklaracji jest wiążąca;
- 8) naruszenie art.36 ust. l i ust.4 w związku z art.15 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 8.01.1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku, a przez to błędne wyliczenie podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym.
Skarżąca podniosła, że do czasu zakończenia postępowania w tej samej sprawie przed sądem administracyjnym prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Celnego jest formalnie niedopuszczalne, tym bardziej, iż oryginalne akta sprawy nie są w posiadaniu organów celnych. Zdaniem skarżącej, postępowanie niniejsze z urzędu podlegało zawieszeniu.
W ocenie skarżącej z uwagi na upływ czasu wydanie decyzji dotyczącej poszczególnych miesięcy 2000 i 2001 roku było prawnie niedopuszczalne i tym samym wiążące były kwoty wykazane przez skarżącą w złożonych deklaracjach.
Skarżąca przyznała, ze stosowała konsekwentnie wyższą stawkę podatku akcyzowego, niż obowiązująca w tym czasie.
Skarżąca nie zgodziła się z przyjętą przez organy podatkowe podstawą opodatkowania dla celów podatku akcyzowego, " a w szczególności ustalenia rachunkowego sposobu jej obliczenia jak i obliczenia kwoty samego podatku ".
Zdaniem skarżącej, kwota "netto" liczona jako obrót (cena sprzedaży) minus kwota podatku VAT i minus kwota podatku akcyzowego, winna być ustalona w identyczny sposób, jak w przypadku podatku VAT (przy zastosowaniu tych samych zasad rachunkowych), gdyż art.15 ustawy z dnia 08.01.1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.nr 11, poz.50 ze zm.) ma wprost zastosowanie do podatku akcyzowego. A zatem od ceny sprzedaży tj. kwoty płaconej przez nabywcę samochodu w pierwszej kolejności należy odjąć podatek VAT (należny bądź od marży sprzedawcy, bądź od całej wartości transakcji), a następnie odjąć kwotę podatku akcyzowego i otrzymany wynik- zdaniem skarżącej - jest podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym.
Skarżąca przedstawiła w odwołaniu sposób obliczenia podatku akcyzowego na przykładzie samochodu [...], którego cena sprzedaży wynosiła 9.000,00 zł i podniosła, że skoro cena sprzedaży brutto, kwota podatku VAT i kwota marży brutto od tej sprzedaży zostały określone ostateczną decyzją Urzędu Skarbowego, to kwota podatku akcyzowego określonego w zaskarżonej decyzji nie może wpływać na ww. parametry liczbowe i ta okoliczność przesądza - zdaniem skarżącej- o wadliwości decyzji pierwszoinstancyjnej.
Wskazując na art.15 ust.1 ww. ustawy, który definiuje pojęcie "obrotu" jako kwotę należną z tytułu sprzedaży towarów pomniejszoną, a nie jak czynią to organy - powiększoną o kwotę należnego podatku, skarżąca zarzuciła, że podatek akcyzowy określony w zaskarżonej decyzji nie może powodować podwyższenia ceny towaru ponad cenę faktycznie uzyskaną przez skarżącą od kupującego.
Sposób obliczenia podatku VAT i podatku akcyzowego, zdaniem skarżącej jest identyczny.
Na poparcie swojego stanowiska skarżąca wskazała art.31 ww. ustawy i zarzuciła, że sposób liczenia podatku akcyzowego, stanowiący podstawę wydania przez organ podatkowy zaskarżonej decyzji jest błędny, " gdyż prowadzi do wykreowania nieistniejącej ceny końcowej sprzedaży towaru ".
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił za kwiecień 2001 r nadpłatę w kwocie 409,00 zł. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że nieprawidłowości w rozliczeniu podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2001 r wynikały z błędnego sposobu obliczenia kwoty podatku, stosowaniu nieprawidłowej stawki tego podatku, powiększenie kwoty zwolnień i pomniejszeń podatku o wartość podatku akcyzowego importowego od pojazdu, który został sprzedany po wcześniejszym jego zarejestrowaniu w kraju.
Ponadto wpływ na wysokość tego podatku za wskazany miesiąc miały uchybienia w rozliczeniu miesiąca października i grudnia 2000 r oraz pierwszego kwartału roku 2001, ponieważ we wszystkich tych miesiącach wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych, co powinno być uwzględnione przez organ I instancji w rozliczeniu miesiąca kwietnia 2001 r.
Dyrektor Izby Celnej wskazując na art.70 §1 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że " kwota do przeniesienia" nie podlega przedawnieniu i skoro skarżąca nie wykazała w deklaracjach podatkowych w okresie od października 2000 r do marca 2001 r zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, to tym samym nie istniał przedmiot przedawnienia.
W rozpatrywanej sprawie organ I instancji stwierdził, że zadeklarowana i wpłacona przez skarżącą kwota podatku akcyzowego była wyższa od należnej o 409,00 zł i kwota ta stanowiła nadpłatę w rozumieniu art.72 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym należało wydać decyzję określającą wyłącznie nadpłatę za wskazany okres. Z tego powodu zaskarżona decyzja organu I instancji została uchylona w części określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc kwiecień 2001 r.
Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego za wskazany miesiąc, Dyrektor Izby Celnej podniósł, że zobowiązanie to wygasło poprzez jego zapłatę, co oznacza że nie może wygasnąć po raz drugi wskutek przedawnienia.
Z kolei ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art.210 § 1 pkt.6 Ordynacji podatkowej, organ odwoławczy stwierdził, że w treści samej decyzji pierwszoinstancyjnej brak jest informacji o dowodach wskazujących fakt sprzedaży niektórych samochodów po uprzedniej rejestracji w kraju, ale przedmiotowa decyzja powołała się na ustalenia zawarte w protokole pokontrolnym z dnia [...] 2004 r i dowodach załączonych do tego protokołu, które stanowiły integralna jego część. Protokół ten został podpisany przez skarżącą i mimo pouczenia o przysługujących jej prawach, nie zakwestionowała jego treści.
Skarżąca miała możliwość zapoznania się z tymi dowodami na etapie postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Celnego, jednak z możliwości tej nie skorzystała.
Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu za nieuzasadnione.
Organ odwoławczy przyznał skarżącej rację co do zarzutu powołania w sentencji decyzji nieobowiązującego w niniejszej sprawie art.35 ust.1 okt.3 ustawy z dnia 08.01.1993 r o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, gdyż przepis ten zaczął obowiązywać dopiero od 31.10.2001 r, ale przepis ten nie stanowił samoistnej podstawy uznania skarżącej za podatnika podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją dokonaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tej samej podstawie organ podatkowy I instancji powołał właściwy przepis tj.§ 19 ust.1 pkt.12 rozporządzenia Ministra Finansów z dni a 22.12.2000 r w sprawie podatku akcyzowego.
Powyższe naruszenie art.210 § 1 pkt.4 Ordynacji podatkowej, w ocenie organu odwoławczego, nie uzasadniało uchylenia zaskarżonej decyzji.
Co do naruszenia art.210 § 1 pkt.2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że mimo wniesienia skargi do WSA na decyzje kasacyjną organu drugiej instancji, nie oznacza, że mamy do czynienia z zagadnieniem wstępnym,a w konsekwencji zarzut skarżącej jest także nieuzasadniony.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art.36 ust.1 i ust.4 w związku z art.15 ust.1 zdanie drugie ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że skarżąca nieprawidłowo stosowała metodę obliczania podstawy opodatkowania polegająca na pomniejszaniu kwoty należnej z tytułu sprzedaży samochodów o podatek VAT oraz o podatek akcyzowy i od tak ustalonej podstawy obliczała należny podatek akcyzowy według stawki 6,4%. W tym zakresie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, szczegółowo przedstawione w zaskarżonej decyzji, podnosząc, że podatek akcyzowy jest liczony tzw. rachunkiem " w stu", czyli podstawą opodatkowania dla podatku VAT jest cena netto towaru wraz z podatkiem akcyzowym. Przedstawiony sposób obliczenia wynika wprost z art.15 ust.7 ww. ustawy.
Prawidłowa stawka podatku, według której należało obliczyć podatek akcyzowy wynosiła 6%, a nie 6,4%.
Jeżeli chodzi o naruszenie terminu do prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że termin ten został przedłużony w związku z oczekiwaniem na dodatkowe dokumenty, a zatem nie naruszono art.125 Ordynacji podatkowej.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżąca powtórzyła dotychczasowe zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej i faktycznie nie odniosła się w skardze do argumentacji organu odwoławczego.
Z kolei Dyrektor Izby Celnej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, poz.1270).
W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną było, że skarżąca była podatnikiem podatku akcyzowego zobowiązanym do uiszczenia tego podatku z tytułu sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (§ 19 ust.1 pkt.12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.2000 r w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U.Nr 119. poz.1259 ze zm.). Zgodnie z § 19 ust.5 ww. rozporządzenia Ministra Finansów podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 12, mogą obniżyć należny podatek akcyzowy o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu, a także zapłacony od importu tych towarów. Analogiczne w swej treści były również przepisy § 18 ust. 1 pkt. 11 oraz § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 grudnia 1999 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 105, póz. 1197 ze zm.) obowiązującego do końca 2000 r. Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że w niniejszej sprawie skarżąca nieprawidłowo dokonywała rozliczeń tego podatku w zakresie podstawy obliczenia podatku, zastosowanej stawki, a także w zakresie uwzględnienia wartości podatku akcyzowego importowego zapłaconego od samochodu marki [...], którego sprzedaż nastąpiła po pierwszej rejestracji w kraju. W konsekwencji powyższych nieprawidłowości skarżąca wykazała w deklaracji podatkowej podatek akcyzowy za miesiąc kwiecień 2001 w kwocie wyższej od należnej.
Skarżąca w skardze przyznała, że stosowała nieprawidłową, bo zawyżoną stawkę podatku akcyzowego tj.6,4% zamiast 6% oraz, że nieprawidłowo uwzględniła w rozliczeniu za wskazany okres rozliczeniowy ww. samochód marki [...]. Natomiast nie zgodziła się z organami podatkowymi co do podstawy opodatkowania tym podatkiem.
Sąd podzielił stanowisko stron co do stawki oraz co do nie uwzględnienia w rozliczeniu za miesiąc kwiecień 2001 r akcyzy od przedmiotowego samochodu [...].
A zatem rozpoznając niniejszą sprawę należało w pierwszej kolejności odnieść się do spornej kwestii podstawy opodatkowania.
Podstawa opodatkowania w podatku akcyzowym została uregulowana w art. 36 ust.1 ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, zgodnie z którym podstawa taką, z zastrzeżeniem ust.2 - 3, które to wyłączenia nie mają zastosowania w rozpatrywanej sprawie, jest obrót wyrobami akcyzowymi. Z kolei ust.4 tego przepisu stanowi, że w zakresie nie uregulowanym, w ust.1 - 3, stosuje się odpowiednio art.15 ust.1 - 5. Zgodnie z art.15 ust.1 ww. ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem, z zastrzeżeniem art.16 i 17, jest kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku. W przypadku, gdy pobrano zaliczki, zadatki, przedpłaty lub raty, o których mowa w art.6 ust.8, obrotem jest również kwota otrzymanych zaliczek, zadatków, przedpłat i rat, pomniejszona o przypadającą od nich kwotę podatku. (...).
Skarżąca obliczała podstawę opodatkowania w ten sposób, że kwotę należną z tytułu sprzedaży samochodów pomniejszała o podatek VAT oraz o podatek akcyzowy i od tak ustalonej podstawy obliczała należny podatek akcyzowy.
Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, że wskazany sposób obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym był nieprawidłowy. Podstawą opodatkowania dla podatku akcyzowego jest obrót pomniejszony o kwotę podatku od towarów i usług. Brak natomiast podstaw do przyjęcia stanowiska, że obrót należało pomniejszyć również o wcześniej zapłacony podatek akcyzowy. W przypadku sprzedaży przez podatnika towaru podlegającego podatkowi akcyzowemu, podstawą opodatkowania objęta jest również kwota tego podatku. W niniejszej sprawie prawidłowo obliczając podstawę opodatkowania, należało kwotę należnej akcyzy z tytułu sprzedaży samochodu [...] pomniejszyć jedynie o wartość podatku VAT od marży skarżącej, oczywiście przy zastosowaniu stawki 6%. Stawka w tej wysokości wynikała z § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.12.2000 r w sprawie podatku akcyzowego (jak wyżej wskazano, nie jest to kwestia sporna).
Powyższego stanowiska nie mogła zmienić argumentacja skarżącej odwołująca się do treści art.31 ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, bowiem wskazany przepis dotyczy wyłącznie podatku VAT. Zgodzić należy się z Dyrektorem Izby Celnej, że podstawą opodatkowania dla podatku od towarów i usług jest cena netto towaru wraz z podatkiem akcyzowym, co wynika wprost z art.15 ust.7 ww.ustawy.
W związku z powyższym za nieuzasadniony należy uznać zarzut sformułowany w pkt.4 skargi dotyczący naruszenia art.36 ust.1 i ust.4 w związku z art.15 ust.1 zdanie drugie ww. ustawy.
Zdaniem Sądu, organy podatkowe także prawidłowo dokonały obliczenia podstawy opodatkowania, przyjmując metodę " w stu".
Jak wynika z akt sprawy, wpływ na podatek akcyzowy za kwiecień 2001 r miały uchybienia, które wystąpiły w zakresie rozliczeń za poszczególne miesiące IV kwartału 2000 r. i I kwartału 2001 r., a w konsekwencji wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego do rozliczenia w następnych okresach rozliczeniowych. W żadnym z miesięcy od października 2000 roku do marca 2001 roku skarżąca nie wykazała w deklaracjach podatkowych zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.
Pierwszym okresem rozliczeniowym, w którym można było uwzględnić nadwyżkę podatku za wskazane okresy, był miesiąc kwiecień 2001 r. Okoliczność ta została prawidłowo rozstrzygnięta w zaskarżonej decyzji.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że "kwota do przeniesienia" nie podlegała przedawnieniu, gdyż zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, przedawnieniu podlega wyłącznie zobowiązanie podatkowe. Tak więc kwota podatku akcyzowego przypadająca do rozliczenia w następnym okresie rozliczeniowym, nie podlega przedawnieniu, a jej wysokość określona jest w decyzji dotyczącej pierwszego miesiąca, w którym powstanie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym.
W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie zasadnie organy podatkowe dokonały określenia prawidłowej kwoty nadwyżki podatku do rozliczenia począwszy od października 2000 r, aby następnie dokonać wyliczenia kwoty nadpłaty za miesiąc kwiecień 2001 r.
Naczelnik Urzędu Celnego w uzasadnieniu wydanej decyzji szczegółowo opisał sposób dokonanych obliczeń za poszczególne miesiące wskazanego okresu. Podnieść należy, że skarżąca nie wykazała w deklaracjach podatkowych zobowiązania w podatku akcyzowym za okres od października 2000 r do marca 2001 r i okoliczność ta nie była kwestionowana przez organ podatkowy. W związku z tym brak było podstaw do wszczęcia postępowania dotyczącego tych okresów, a w konsekwencji do wydawania decyzji. Zarzuty skarżącej w tym zakresie są nieuzasadnione, gdyż stanowisko organów podatkowych oparte na art.10 ust.2 ww. ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, jest zgodne z prawem. Możliwość wydania decyzji w zakresie podatku akcyzowego może dotyczyć wyłącznie zobowiązania podatkowego lub kwoty zwrotu różnicy podatku, a na podstawie art.74a Ordynacji podatkowej - również nadpłaty.
W niniejszej sprawie skarżąca zadeklarowała i wpłaciła kwotę podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2001 r w wysokości wyższej od należnej o 409,00 zł. i kwota ta stanowiła nadpłatę w rozumieniu art. 72 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym zasadnie Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] i określił wysokość nadpłaty za miesiąc kwiecień 2001 r.
Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skargi odnoszący się do kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, gdyż w rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja dotyczyła określenia wysokości nadpłaty, a nie zobowiązania podatkowego. Niezależnie od tego, okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, iż skarżąca zapłaciła podatek akcyzowy za miesiąc kwiecień 2001 r, co spowodowało wygaśnięcie tego zobowiązania na podstawie art. 59 §1 pkt.1 Ordynacji podatkowej. Oczywistym jest, że zobowiązanie to nie mogło wygasnąć po raz drugi na skutek przedawnienia.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi odnoszący się do naruszenia art. 210 § 1 pkt. 6 Ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji, w sposób precyzyjny i konkretny, na podstawie jakich dowodów ustalono stan faktyczny sprawy.
W decyzji organów podatkowych I jak i II instancji, organy te powołały się na ustalenia zawarte w protokole pokontrolnym z dnia [...] 2004 r, nr [...]. Zgodzić należy się z oceną Dyrektora Izby Celnej, że prawidłowo należało konkretne dowody wskazać w uzasadnieniu wydanej w niniejszej sprawie decyzji, jednak uchybienie to nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do uchylenia przedmiotowej decyzji zważywszy, że skarżąca była pouczona o możliwości przedstawienia zastrzeżeń lub wyjaśnień do protokołu pokontrolnego w trybie przepisu art. 291 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak z możliwości tej nie skorzystała.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (za ten sam okres rozliczeniowy) toczącej się pod sygnaturą I SA/Kr 776/07, należy stwierdzić, że zarzut ten odnosi się do rozliczenia innego miesiąca tj. grudnia 2003 r tj. sprawy o sygn. III SA/Kr 115/08.
Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów podatkowych nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art.145 ww. ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji.