Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 listopada 2014 r. oddalił skargę B. K. na decyzję Wojewody z dnia 16 maja 2014 r. nr: [...].
W dniu 5 stycznia 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o ustanowienie dla niej adwokata z urzędu. Postanowieniem referendarza sądowego WSA w Krakowie z dnia 19 lutego 2015 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata i na tej podstawie Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wyznaczył na pełnomocnika B. K. adwokata P. P. Ten zaś w dniu 3 kwietnia 2015 r. poinformował, że sporządził dla skarżącej opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik złożył też wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte.
Rozpoznając ten wniosek, referendarz WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2015 r. przyznał adwokatowi P. P. kwotę 120 zł podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Adwokat P. P. wniósł sprzeciw od orzeczenia referendarza, zarzucając naruszenie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zdaniem pełnomocnika błędnie przyznano mu wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, podczas gdy wynagrodzenie to winno być ustalone w wysokości 75 % tej stawki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), w skrócie "ppsa", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu, ponosi Skarb Państwa.
Zarzut podniesiony w sprzeciwie od postanowienia referendarza jest zasadny.
Z akt sprawy wynika, że adwokat P. P. został pełnomocnikiem B. K. po wydaniu przez WSA w Krakowie wyroku oddalającego skargę, czyli po zakończeniu postępowania sądowego w I instancji. Skoro zaś ten adwokat nie reprezentował strony w tym postępowaniu, a jedynie w postępowaniu kasacyjnym, to tym samym uznać należy, że sprawy "nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji". W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania niższego wskaźnika, wynikającego z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), lecz pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki określonej w tym przepisie, czyli kwotę 180 zł podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania.
W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z 30 czerwca 2006 r. sygn. akt II FZ 353/06 (orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 250 ppsa, a także art. 29 ust. 1 Prawa o adwokaturze oraz § 18 ust. ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.