Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z czworgiem dzieci.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że nie posiadają, nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
W rubryce "dochody" zadeklarował, że z tytułu pełnienia obowiązków społecznych i obywatelskich otrzymał w maju 2014 r. kwotę 200 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest przewlekle chorym człowiekiem. Długotrwale poszukującym pracy, bezrobotnym z orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Powiada, że korzysta z pomocy organizacji charytatywnych i opieki społecznej. Twierdzi, że posiada zaległości w opłatach na 65.000,00 zł. Powiada, że brakuje mu pieniędzy na ratowanie zdrowia, lekarstwa i żywność. Wymienia rozliczne schorzenia i dolegliwości zdrowotne na które cierpi. Nadmienił, że dzieci uczą się, studiują i nie posiadają własnego majątku.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie adwokata (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów wynagrodzenia dla takiego pełnomocnika bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa i jest ono wystarczające do oceny sytuacji bytowej skarżącego a co za tym idzie i jego aktualnych możliwości płatniczych. Obrazuje, że skarżący jest osobą niezamożną. Tak bowiem należy postrzegać osobę bez majątku i stałego dochodu, ze sporym zadłużeniem z, borykającą się z problemami zdrowotnymi, która korzysta z dobroczynnej pomocy. Mając to na uwadze i przewidując tylko minimalny koszt opłat za czynności adwokatów w postępowaniu przed sądami administracyjnymi można więc stwierdzić, że skarżącego nie będzie stać na wynajęcie kwalifikowanego pełnomocnika. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony. Skoro zaś skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania opłacić kosztów pełnomocnika z wyboru to należało udzielić mu pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zgodnie z wnioskiem ustanowić adwokata opłacanego ze środków budżetowych Skarbu Państwa.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.